Μόλις γίνεις μπαμπάς, μαθαίνεις να φοβάσαι!

Λένε πως οι άντρες δεν κλαίνε. Ψέμα. Λένε κι ότι δεν φοβούνται. Ή δεν πρέπει να φοβούνται. Κι αυτό ψέμα. Ακόμα και οι πιο ατρόμητοι, μόλις γίνονται μπαμπάδες, μαθαίνουν να φοβούνται. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος φόβος από το «να μην πάθουν κάτι τα παιδιά». Και δεν τελειώνει ποτέ. Ποτέ! Όταν γίνεις μπαμπάς φοβάσαι πολύ. Κι αυτόν τον φόβο, πρέπει να παλέψεις για να μην τον καταλάβει το παιδί σου. Κι αν τον καταλάβει να μην ριζώσει μέσα του. Μέχρι τουλάχιστον να γίνει κι αυτό γονιός. Κι αν είναι αγόρι, μπαμπάς.

Στο πέρασμα των χρόνων κι ενώ οι κόρες μου μεγαλώνουν, κατάλαβα ότι αντί να είμαι πιο ήσυχος, είμαι ολοένα και πιο ανήσυχος. Όταν ήταν μικρές φοβόμουν μην χτυπήσουν, μην κολλήσουν κάποια ίωση, μην τις πειράξουν τα αγόρια στο σχολείο, μην τρώνε συνέχεια σκατολοϊδια.

Τώρα που είναι πια η μία 25 και η άλλη 17, φοβάμαι πολύ περισσότερο. Για όλα αυτά που φοβόμουν και για άλλα τόσα. Θέλω να ακούω το «Μπαμπά!», μόνο για καλό. Κι όταν το ακούω για «κακό» αυτό το «κακό» να είναι το πολύ- πολύ παρηγοριά στα γκομενικά… Που, μεταξύ μας, δεν το έχουν χρειαστεί ποτέ! Σε ό,τι διάβασες μέχρι τώρα, βάλε έναν αστερίσκο. Και υπολόγισε αυτό: Ο μεγαλύτερος φόβος μου ως μπαμπάς δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω: Είναι να μην φωνάξουν «Μπαμπά!» και να μην είμαι εκεί… Να μην μπορώ να είμαι «παρών». Να νιώσουν ότι δεν είμαι δίπλα τους, μαζί τους. Γιατί «μπαμπάς» σημαίνει «παρών». Κι αυτό είναι που έχει σημασία. Αυτή είναι η απάντηση στο «είσαι καλός μπαμπάς»; Είμαι παρών.