Πολάκη θα λένε και θα κλαίνε…

Σύντροφοι δεν θέλω να σας τρομάξω αλλά η διαγραφή του Παύλου Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα (ΚΟ) του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς μια πειθαρχική ενέργεια, αλλά ένα γεγονός που αναδεικνύει την πολυπλοκότητα της εσωκομματικής κρίσης, την ιδιαιτερότητα του ίδιου ως πολιτικού φαινομένου και τις βαθιές τομές στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Η φράση «διαγράφω και τέλος» δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην περίπτωσή του.

Και εξηγούμαι:

1ον. Για πολλούς είναι η «φωνή» και η «σκιά» ενός μεγάλου κομματιού της βάσης. Ο αψύς Σφακιανός δεν είναι ένας τυχαίος βουλευτής. Ακόμα και όσοι διαφωνούν με τις απόψεις του ή με το παρορμητικό του χαρακτήρα του, οι περισσότεροι παραδέχονται ότι εκφράζει μια ριζοσπαστική, συγκρουσιακή και συχνά λαϊκίστικη πτέρυγα του κόμματος που θεωρεί ότι η «μετριοπαθής» στάση οδηγεί στη διάλυση. Άρα για ένα σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, ο Πολάκης είναι η «καθαρή φωνή» απέναντι στην πολιτική αντιπαλότητα. Η αποπομπή του μπορεί να αποξενώσει αυτό το ρεύμα, δημιουργώντας τον κίνδυνο μιας σοβαρής εσωτερικής φθοράς, πολύ μεγαλύτερης από αυτή που προκάλεσε η ανάρτησή του.

2ον. Ο ίδιος ο Παύλος Πολάκης έχει αναφέρει ότι έχει διαγραφεί από τρεις διαφορετικούς προέδρους (Τσίπρα, Κασσελάκη, Φάμελλο), κάτι που δείχνει ότι ο ίδιος δεν βλέπει τη διαγραφή ως τέλος, αλλά ως «παράσημο» ή ως «αδικία» που του επιτρέπει να συνεχίζει την πολιτική του δράση εντός ή εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αρνούμενος μάλιστα να παραδώσει την έδρα του.

3ον. Συχνά, η διαγραφή του Πολάκη χρησιμοποιείται από την εκάστοτε ηγεσία ως «πυροσβεστικό μέσο» για να διασκεδαστούν εντυπώσεις, αλλά στην πραγματικότητα, ο ίδιος αποτελεί τον καθρέφτη των εσωτερικών αντιφάσεων του κόμματος. Όπως καταγγέλλει και ο ίδιος, η «αφωνία» άλλων στελεχών απέναντι στη «διάλυση» είναι το πραγματικό πρόβλημα, κάνοντας τη διαγραφή του να φαίνεται ως κίνηση εντυπωσιασμού παρά ουσίας. Πάνε να τον καταστήσουν «αποδιοπομπαίο τράγο» αλλά στο τέλος γίνεται «ήρωας».

4ον. Το κλειδί της ιδιαιτερότητας της περίπτωσής του είναι ότι κάθε φορά που τον διαγράφουν ο ίδιος δημιουργεί ένα «κόμμα μέσα στο κόμμα», δηλώνει «πάντα ΣΥΡΙΖΑ» και συνεχίζει ακάθεκτος την πολιτική του δραστηριότητα. Συμπέρασμα:

Η διαγραφή του Παύλου Πολάκη είναι μια κίνηση που «κλείνει μια πόρτα», αλλά ανοίγει μια «κερκόπορτα» εσωστρέφειας. Δεν είναι «σφύριξα κι έληξες», γιατί ο Πολάκης δεν είναι απλώς ένας πολιτικός με απόψεις, αλλά ένας πολιτικός με ρεύμα και ταυτότητα που έχει ποτιστεί βαθιά στη βάση του κόμματος. Η διαγραφή του είναι το σύμπτωμα, όχι η θεραπεία.