Από κόμματα στην Ελλάδα... να φαν' και οι κότες!

Αν υπάρχει ένα προϊόν που δεν λείπει ποτέ από την ελληνική αγορά, αυτό δεν είναι ούτε το λάδι, ούτε η φέτα, ούτε ο τουρισμός. Είναι τα πολιτικά κόμματα.

Κάθε φορά που ανοίγει μια δημοσκοπική χαραμάδα, ξεφυτρώνει και ένα νέο πολιτικό εγχείρημα. Κάθε απογοητευμένος βουλευτής, κάθε πρώην υπουργός, κάθε τηλεοπτικός αστέρας, κάθε πανεπιστημιακός, κάθε παράγοντας της δημόσιας ζωής νιώθει ότι η Ιστορία τού χτυπά την πόρτα και του ψιθυρίζει: «Ήρθε η ώρα να γίνεις πρόεδρος».

Και κάπως έτσι η Ελλάδα μετατρέπεται στη χώρα όπου οι ψηφοφόροι συνεχώς λιγοστεύουν, αλλά οι αρχηγοί πληθαίνουν.

Όλοι έχουν τη λύση. Απλώς δεν τη λένε...

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι όσοι ετοιμάζουν κόμμα εμφανίζονται βέβαιοι πως γνωρίζουν τον τρόπο να σωθεί η χώρα. Απλά πράγματα. Ξέρουν πώς θα αυξηθούν οι μισθοί, πώς θα μειωθούν οι φόροι, πώς θα λειτουργήσει το κράτος, πώς θα έρθουν οι επενδύσεις, πώς θα λυθεί το δημογραφικό, πώς θα αντιμετωπιστεί η ακρίβεια και πώς θα αλλάξουν τα πάντα. Νεράκι τα ξέρουν όλα.
Υπάρχει μόνο μια μικρή λεπτομέρεια: Γιατί δεν τα κάνουν όταν βρεθούν στην εξουσία;

Γιατί μεταθέτουν τις λύσεις πάντα για αργότερα; Για μετά την ίδρυση του κόμματος. Για μετά το συνέδριο. Για μετά τις εκλογές. Για μετά τη συγκρότηση των οργάνων. Για μετά τη «διαβούλευση με την κοινωνία». Άλλο πάλι και τούτο.

Μέχρι τότε, οι πολίτες καλούνται να πιστέψουν ότι η λύση υπάρχει, αλλά φυλάσσεται σε πολιτικό χρηματοκιβώτιο. Επτασφράγιστο μυστικό.

Στην Ελλάδα είναι δύσκολο να βρεις δύο πολιτικούς που να συμφωνούν μεταξύ τους. Είναι όμως σχεδόν αδύνατο να βρεις δύο πολιτικούς που να δεχθούν ότι αρχηγός πρέπει να είναι ο άλλος.

Όλοι πιστεύουν ότι μπορούν να συνεργαστούν. Αρκεί να ηγούνται οι ίδιοι.
Και έτσι, αντί να ενώνονται δυνάμεις, πολλαπλασιάζονται τα λογότυπα, οι διακηρύξεις, οι ιδρυτικές εκδηλώσεις και οι πολιτικές πλατφόρμες.
Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε περισσότερους επίδοξους πρωθυπουργούς απ' όσους υπουργούς θα χωρούσε μία κυβέρνηση. Απίστευτα πράγματα.

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει αλλά κάθε νέο κόμμα ξεκινά με το ίδιο σχεδόν σενάριο.

Πρώτα ανακοινώνεται ότι «οι πολίτες ζητούν κάτι διαφορετικό». Μετά ακολουθεί η διαπίστωση ότι «το πολιτικό σύστημα έχει χρεοκοπήσει».

Στη συνέχεια γίνεται λόγος για «μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία».
Και κάπου εκεί εμφανίζεται ένας ακόμη αρχηγός που υπόσχεται να αλλάξει την Ελλάδα.
Μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος.

Είναι το ίδιο σενάριο καρμπόν.

Βλέπουν δε κάτι ποσοστά 3,5%, 5% και πετούν από τη χαρά τους. Ξετρελένονται. «Ο λαός μας έδωσε την εμπιστοσύνη του».

Κι αναρωτιέμαι: Αν όλοι θέλουν να γίνουν αρχηγοί, ποιος ακριβώς θα μείνει ρε παιδιά να είναι ψηφοφόρος;

Ίσως τελικά το μόνο πολιτικό προϊόν που περισσεύει στην Ελλάδα να μην είναι οι ιδέες, αλλά οι πρόεδροι. Και από αυτούς, πράγματι, υπάρχουν τόσοι πολλοί που... να φαν' και οι κότες.

Μπορεί βέβαια η χώρα να μην σώζεται αλλά τουλάχιστον ευθυμούμε με τα αστεία τους.