Η μυστηριώδης αυτοκτονία (;) του πρωθυπουργού του δεύτερου «Όχι» Αλέξανδρου Κορυζή το 1941

Snapshot

• Ο Αλέξανδρος Κορυζής, πρώτος πρόεδρος της Αγροτικής Τράπεζας και πρωθυπουργός μετά τον θάνατο του Μεταξά, ανέλαβε την ηγεσία της Ελλάδας κατά την γερμανική εισβολή το 1941 και απηύθυνε το δεύτερο «Όχι» στον Γερμανό πρεσβευτή.
• Στις κρίσιμες μέρες πριν την πτώση της Αθήνας, η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε υπό μεγάλη πίεση, με διαφωνίες για την άμυνα και προσπάθειες αποφυγής αιχμαλωσίας του στρατού, ενώ οι Σύμμαχοι ετοιμάζονταν για αποχώρηση.
• Στις 18 Απριλίου 1941, μετά από έντονες συσκέψεις και ψυχολογική πίεση, ο Κορυζής αυτοκτόνησε στο σπίτι του με δύο σφαίρες στην καρδιά, γεγονός που αμφισβητήθηκε λόγω παραδοξοτήτων στη μέθοδο και συνθηκών θανάτου.
• Υπάρχουν θεωρίες και αμφιβολίες για το αν επρόκειτο για αυτοκτονία ή δολοφονία, ενώ ειδικός ιατροδικαστής τόνισε ότι η αυτοκτονία με δύο σφαίρες, ειδικά από δεξιόχειρα με το αριστερό χέρι, είναι εξαιρετικά απίθανη.
• Ο Κορυζής παραμένει ιστορικά ως ο πρωθυπουργός του δεύτερου «Όχι», σύμβολο ευθιξίας και εθνικής θυσίας στην κρίσιμη περίοδο της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα.

Snapshot powered by AI

Ποιος ήταν ο Αλέξανδρος Κορυζής; - Η δραματική σύσκεψη της 18^ης Απριλίου 1941 και η λογομαχία Γεωργίου Β’ – Κορυζή – Η μετάβαση του Κορυζή στο σπίτι του Πκαι η αυτοκτονία του με δύο σφαίρες (!) – Ο μυστηριώδης Ιωάννης Διάκος, που ήταν παρών και στις τελευταίες στιγμές του Ιωάννη Μεταξά…

Στο άρθρο για τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα στις 12/4/2026 είχε γίνει μια σύντομη αναφορά στην περίεργη αυτοκτονία του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή στις 18 Απριλίου 1941. Ποια είναι όμως τα γεγονότα που έχουν κάνει πολλούς να αμφισβητούν ότι ο Κορυζής αυτοκτόνησε; Ποια είναι η άποψη ειδικών επιστημόνων;

Αλέξανδρος Κορυζής: ο πρωθυπουργός του δεύτερου «Όχι»

Ο Αλέξανδρος Κορυζής γεννήθηκε στον Πόρο το 1885. Καταγόταν από ιστορική οικογένεια του νησιού. Σε ηλικία μόλις 18 ετών διορίστηκε στην Εθνική Τράπεζα όπου σημείωσε ταχεία άνοδο στην ιεραρχία. Το 1912-13 πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους όπου και διακρίθηκε ως Έφεδρος Αξιωματικός του Πυροβολικού. Στη συνέχεια επανήλθε στη θέση του στην Εθνική Τράπεζα. Από το 1915 συνέβαλε στην οργάνωση κλάδου αγροτικής πίστης στην Εθνική Τράπεζα. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία της Αγροτικής Τράπεζας, το 1929, της οποίας ο Κορυζής διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος . Επίσης συνέβαλε στην ίδρυση και την οργάνωση του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού (ΑΣΟ) του οποίου υπήρξε πρώτος Πρόεδρος (1925-1928). Εκείνη την εποχή, η σταφίδα ήταν το βασικό εξαγώγιμο προϊόν της Ελλάδας, έτσι εξηγείται η δημιουργία ενός ολόκληρου Οργανισμού γι’ αυτή. Το 1928 ο Κορυζής έγινε Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας, ενώ από το 1936 ως το 1939 διετέλεσε Υπουργός Προνοίας. Το 1939 επανήλθε στην Εθνική Τράπεζα της Διοικητής. Μετά τον μάλλον απροσδόκητο θάνατο του Ιωάννη Μεταξά στις 29 Ιανουαρίου 1941, ο Γεώργιος Β’ διόρισε τον Κορυζή στη θέση του πρωθυπουργού. Να σημειωθεί, ότι πρόγονοι του Κορυζή είχαν σημαντική δράση κατά την Επανάσταση του 1821 (ο προπάππος του Γεώργιος έλαβε μέρος στον Αγώνα, ενώ και ο αδελφός του παππού του, Αντώνιος Κορυζής ήταν μπουρλοτιέρης). Ο πατέρας του Γεώργιος (1845-1928) διετέλεσε δύο φορές βουλευτής Τροιζηνίας και για πολλά χρόνια Δήμαρχος Πόρου.

Ο Κορυζής αναλαμβάνει την πρωθυπουργία

Ο Κορυζής ήταν έντιμος και αγγλόφιλος, αλλά ο χαρακτήρας του δεν ήταν ισχυρός, αντίθετα ήταν ιδιαίτερα εύθραυστος. Η επιλογή του οφείλεται σε εισήγηση του Κωνσταντίνου Μανιαδάκη και του Ιωάννη Διάκου, ανθρώπων του Μεταξά, οι οποίοι μετά τον θάνατό του προσκολλήθηκαν και στον Γεώργιο Β’. Ο Μανιαδάκης ήθελε να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός, αλλά συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις από τον Γεώργιο και τα άλλα μέλη της κυβέρνησης. Όταν ο Μανιαδάκης κάλεσε τον Κορυζή στα ανάκτορα, εκ μέρους του βασιλιά και του ανακοινώθηκε ότι θα αναλάβει την πρωθυπουργία, ο Κορυζής σηκώθηκε να φύγει. Ο Μανιαδάκης τον έπιασε από το σακάκι και του είπε ότι αυτή ήταν εντολή του Μεταξά και δεν είχε δικαίωμα να την παραβιάσει. Ο Κορυζής απάντησε: «Μα είναι δυνατόν, αγαπητέ Κώστα, να αντικαταστήσω εγώ τον Μεταξά σ’ αυτό το τρομακτικό έργο; Πώς σου πέρασε από το μυαλό;» Ο Μανιαδάκης απάντησε επαναλαμβάνοντας τη φράση του Μεταξά:

«Θα πολεμήσουμε, θα υποκύψωμε, αλλά θα συνεχίσωμε τον αγώνα μαζί με τους Συμμάχους». Ενώ ο Μανιαδάκης συνέχιζε την προσπάθειά του, ο Γεώργιος Β’ επικοινώνησε με τους Βρετανούς που ενέκριναν την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κορυζή. Έτσι, ο βασιλιάς είπε στον Κορυζή. «Προχωρείτε και εμείς θα είμεθα μαζί σας. Όλοι μας πάσχομε δίδομε τον εαυτό μας υπέρ του Έθνους». Έτσι, ο Κορυζής δέχτηκε τη θέση του πρωθυπουργού. Ο μόνος που αντέδρασε ήταν ο Υφυπουργός Τύπου Θ. Νικολούδης που απείλησε με παραίτηση. Μετά από πιέσεις του βασιλιά όμως παρέμεινε στη θέση του, για να μην διασπαστεί η ενότητα της κυβέρνησης. Εκείνος που αποπέμφθηκε ήταν ο κυβερνητικός επίτροπος της μεταξικής νεολαίας της ΕΟΝ, όταν δήλωσε ότι θα υπακούσει στην κυβέρνηση εφόσον ακολουθήσει τις αρχές του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου.

Ο Κορυζής ανέλαβε το σύνολο των υπουργείων που διηύθυνε ο Μεταξάς. Εκτός από πρωθυπουργός ήταν και ο Υπουργός Εξωτερικών, Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Υπουργός των τριών πολεμικών υπουργείων (Στρατιωτικών, Ναυτικών, Αεροπορίας). Όλοι οι άλλοι Υπουργοί παρέμειναν στις θέσεις τους.

Οι κρίσιμες μέρες πριν την αυτοκτονία του Κορυζή

Τα ξημερώματα της 6^ης Απριλίου 1941, ο Κορυζής είπε το δεύτερο «Όχι», αυτή τη φορά στον Γερμανό πρεσβευτή φον Έρμπαχ και ξεκίνησε η γερμανική επίθεση. Η διάσπαση της γραμμής του Αλιάκμονα στις 11 Απριλίου 1941 από τους Γερμανούς θεωρήθηκε ως η αρχή του τέλους για την ελληνική άμυνα. Την ίδια μέρα, ο Γεώργιος Β’ κάλεσε τον Βρετανό πρέσβη Πάλερετ και του ζήτησε να διαβιβάσει στο Λονδίνο ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να εξετάσει το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της πρωτεύουσας. Γι’ αυτό ζητούσε: α) ο στόλος να ελλιμενιστεί στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, β) αν κρινόταν σκόπιμο, 40.000 νεοσύλλεκτοι να μεταφερθούν από την Πελοπόννησο στην Κύπρο, για να συμπληρωθεί η εκγύμνασή τους και γ) αν και ο ίδιος ο Γεώργιος προτιμούσε ως τόπο εγκατάστασης την Κρήτη, καθώς αυτή δεν ήταν ασφαλής, λόγω της ελλιπούς οργάνωσης της άμυνάς της, να θεωρηθεί ένα τμήμα της Κύπρου ελληνικό έδαφος για να εγκατασταθούν εκεί ο βασιλιάς και η κυβέρνηση. Την επόμενη μέρα ήρθε η βρετανική απάντηση: θετική στο πρώτο ελληνικό αίτημα, επιφυλακτική στο δεύτερο, λόγω του μεγάλου αριθμού των νεοσυλλέκτων και αρνητική στο τρίτο γιατί εγκατάσταση του Γεωργίου και της κυβέρνησης στην Κύπρο, σήμαινε ότι ουσιαστικά θα ήταν η de facto κυβέρνηση της Μεγαλονήσου, που τότε ανήκε στη Μ. Βρετανία. Επίσης, οι Βρετανοί θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένταση μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Νέα έκκληση της ελληνικής κυβέρνησης σε Τσόρτσιλ και Ίντεν έμεινε αναπάντητη.

Στο μεταξύ μετά τη διάσπαση της Γραμμής Αλιάκμονα άρχισαν να παρουσιάζονται στο στράτευμα σημάδια ηττοπάθειας και πανικού. Ο πρέσβης των ΗΠΑ Lincoln MacVeagh σε αναφορά του προς τον Υπουργό Εξωτερικών Cordell Hull στις 19/7/1941 τόνιζε ότι τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης και ανώτατοι αξιωματικοί ήταν φιλογερμανοί και πίστευαν ότι οι δυνάμεις του Άξονα θα επικρατήσουν. Τη Μεγάλη Τρίτη, 15 Απριλίου 1941, η κυβέρνηση έλαβε κάποια μέτρα που έγιναν γνωστά και επέτειναν τον πανικό. Συγκεκριμένα, ο Υφυπουργός Στρατιωτικών Παπαδήμας υπέγραψε διαταγή περί αποσυμφορήσεως των εμπέδων, με την οποία δόθηκαν αόριστες άδειες (δηλαδή απολυτήρια), σε όλους τους έφεδρους και κληρωτούς των κλάσεων 1940 β και 1941α που είχαν καταταγεί πριν λίγο καιρό. Επίσης, δόθηκαν εξιτήρια από τα νοσοκομεία σε όσους μπορούσαν να περπατήσουν, κάηκαν πολλά εμπιστευτικά έγγραφα διαφόρων υπηρεσιών, και τα καύσιμα που υπήρχαν στο αεροδρόμια του Ελληνικού. Τέλος, δόθηκαν ως προκαταβολή σε όλους τους στρατιωτικούς και δημοσίους υπαλλήλους τρεις μισθοί.

Την ίδια μέρα, ο Συνταγματάρχης Θ. Γρηγορόπουλος, απεσταλμένος του Διοικητή της Στρατιάς Ηπείρου, Αντιστράτηγου Ιωάννη Πιτσίκα, συναντήθηκε με τους Παπάγο, Μανιαδάκη και Παπαδήμα και τους εξέφρασε την επιθυμία των διοικητών του μετώπου να αποφευχθεί αιχμαλωσία των ηρώων του ελληνοϊταλικού πολέμου. Ο Παπάγος επέμενε ότι πρώτα πρέπει να αποχωρήσουν οι Βρετανοί από την Ελλάδα, για ν’ ακολουθήσει η όποια συνθηκολόγηση. Γι’ αυτό τον σκοπό, στις 16 Απριλίου συναντήθηκε έξω από τη Λαμία με τον Βρετανό Στρατηγό Ουίλσον και του ζήτησε να εγκαταλείψουν όσο πιο γρήγορα γίνεται την Ελλάδα τα βρετανικά στρατεύματα. Ο Πιτσίκας τηλεφώνησε στον Κορυζή ζητώντας να του χορηγηθεί η άδεια, μέχρι το μεσημέρι, να συναφθεί ανακωχή. Ακολούθησε τηλεγράφημα του Πιτσίκα, με δραματικό περιεχόμενο: «Κατάστασις έφθασεν εις απροχώρητον… Προς Θεού σώσατε Στρατόν από Ιταλούς».

Τηλεγράφημα προς τον Κορυζή έστειλε την ίδια μέρα και ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών) Σπυρίδων Βλάχος, με το εξής περιεχόμενο: «Εξορκίζω επιτρέψητε αυθωρεί ελευθέραν ενέργειαν Στρατιάς Ηπείρου, μη εμποδίζουσα άλλας κινήσεις, δυναμένης ίσως εισέτι εξασφαλίση τυχόν ενότητα σύμπαντος Ελληνισμού και αποτρέψη εκδικητικήν μανίαν και κατακτητικών βουλιμίαν Ιταλών». Τα μέλη της κυβέρνησης έθεσαν τις παραιτήσεις τους στη διάθεση του Κορυζή, για να διευκολυνθεί η μεταφορά της κυβέρνησης αλλού.

Αυτό, θα διευκόλυνε τον Κορυζή να αποφασίσει ποιοι θα τον ακολουθήσουν στην Κρήτη, όπου θα μετέβαινε η νέα κυβέρνηση. Αυτοί οι υπουργοί ήταν: Α. Αποστολίδης, Ν. Παπαδήμας, Κ. Μανιαδάκης, Α. Δημητράτος και Α. Τζίφος.

Η αυτοκτονία του Αλέξανδρου Κορυζή (18 Απριλίου 1941)

Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, 18 Απριλίου 1941 πραγματοποιήθηκε άκαρπη σύσκεψη στα ανάκτορα του Τατοΐου στην οποία μετείχαν: ο Γεώργιος Β’, ο Παπάγος, ο Συνταγματάρχης Κιτριλάκης του 3^ου Γραφείου Επιτελικού Γραφείου, οι Βρετανοί Στρατηγοί Ουίλσον, Ντ’ Αλμπιάκ και Χέιγουντ και ο Ναύαρχος Τερλ. Οι Βρετανοί ήθελαν να ρίξουν τις ευθύνες στην Ελλάδα. Να ισχυριστούν δηλαδή ότι αποχωρούν λόγω της κατάρρευσης του Ελληνικού Στρατού, υπό την πίεση συντριπτικών δυνάμεων και την αδυναμία των ίδιων, δηλαδή των Βρετανών, να υπερασπιστούν μόνοι τους τη χώρα μας. Ο Κορυζής, που δεν μετείχε στη σύσκεψη ενημέρωσε το πρωί της 18/4 τους υπουργούς ότι η αναχώρηση για την Κρήτη θα γινόταν την προγραμματισμένη ώρα αφού μεσολαβούσε υπουργικό συμβούλιο, παρουσία του βασιλιά. Αυτό έγινε στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία».

Όταν έφτασε ο Γεώργιος τον υποδέχτηκε ο Κορυζής. Σύμφωνα με τον αυτόπτη μάρτυρα Δημήτριο Κοπανίτσα, Έφεδρο Ανθυπολοχαγό τότε, που εκτελούσε υπηρεσία, ο βασιλιάς με τον πρωθυπουργό αποσύρθηκαν στην εσοχή που υπάρχει μπροστά από την κύρια είσοδο του ξενοδοχείου και ο Γεώργιος, με έντονο, αυστηρό ύφος κινώντας το δεξί του χέρι μιλούσε στον Κορυζή. Στη σύσκεψη που ακολουθούσε, ο Γεώργιος Β’ ενημέρωσε το υπουργικό συμβούλιο για την απόφαση να μην φύγει η κυβέρνηση, καθώς μάχονταν σε ελληνικά εδάφη οι Σύμμαχοι (Βρετανοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί). Ο Υφυπουργός Στρατιωτικών Παπαδήμας, παλιός γερμανόφιλος τόνισε ότι η παράταση της άμυνας στις Θερμοπύλες ήταν ανώφελη, καθώς η κατάσταση στη Βόρειο Ήπειρο ήταν τραγική. Μόνο παράτολμες πράξεις, όπως αυτές του Υποστράτηγου Σπηλιωτόπουλου, που με τη Μεραρχία του έδρασε ως οπισθοφυλακή για να μπορέσει να απαγκιστρωθεί ο Στρατός μας και να μην αιχμαλωτιστεί από τους Ιταλούς έσωζαν την κατάσταση. Ο Πιτσίκας και οι τρεις Σωματάρχες του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου πίεζαν, ακόμα και με σχηματισμό κυβέρνησης στα Ιωάννινα, με πρωθυπουργό τον Σπυρίδωνα και μέλη τους ίδιους, για να αναζητηθεί λύση, ως το ίδιο βράδυ.

Ο Κορυζής φαινόταν ότι δεν μπορούσε να σηκώσει τέτοιο βάρος και ζήτησε από τον βασιλιά να αναλάβει την πρωθυπουργία κάποιος πιο δυναμικός, προφανώς στρατιωτικός. Ο βασιλιάς επιφυλάχθηκε να απαντήσει. Ο Κορυζής πιθανότατα είχε πάθει εσωτερικό κλονισμό. Ακολούθησε σύσκεψη στην οποία μετείχαν οι: Γεώργιος Β’, Κορυζής, Μανιαδάκης, Διάκος, Παπαδήμας και ο διάδοχος Παύλος. Ακολούθως έμειναν μόνοι τους Γεώργιος και Κορυζής. Είναι άγνωστο τι συζήτησαν.

Ο Κορυζής αποχώρησε κάτωχρος. Πήρε το παλτό και το καπέλο του και βιαστικά επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητό του για να μεταβεί στο σπίτι του, στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Στην αρχή της Λεωφόρου, το αυτοκίνητο του Κορυζή διασταυρώθηκε με αυτό του Ναυτικού Διοικητή Πειραιά. Ο Κορυζής, τον χαιρέτησε με τα δύο χέρια μέσα από το αυτοκίνητο. Όταν έφτασε σπίτι του κλείστηκε στο δωμάτιό του. Ξάπλωσε στο κρεβάτι του και κρατώντας μια εικόνα της Παναγίας αυτοκτόνησε με περίστροφο, με δύο βολές στην καρδιά, γιατί η πρώτη δεν επέφερε τον θάνατο. Το πρώτο παράδοξο είναι ότι ο δεξιόχειρας Κορυζής αυτοπυρπολήθηκε με το αριστερό χέρι.

Ο Γεώργιος κατάλαβε ότι κάποιο πρόβλημα είχε ο Κορυζής και έστειλε τον Διάκο σπίτι του πρωθυπουργού. Εκείνος έφτασε γρήγορα. Το ασανσέρ δεν λειτουργούσε. Ανέβηκε από τις σκάλες και συνάντησε τη σύζυγο του Κορυζή. Εκείνη την ώρα ακούστηκαν οι δύο πυροβολισμοί. Η σύζυγος του Κορυζή και ο Διάκος μπήκαν στο δωμάτιο του Κορυζή και αντίκρισαν το τραγικό θέαμα. Ο Διάκος επέστρεψε στο «Μεγάλη Βρεταννία» και ενημέρωσε τον Γεώργιο. Εκείνος συντετριμμένος απάντησε στους υπουργούς: «Δεν του είπα τίποτε να του κακοφανεί! Ξαφνικά, μου φίλησε το χέρι σηκώθηκε να φύγει και μου είπε ότι πηγαίνει σπίτι του για υποθέσεις του!».

Ο ξάδελφος του Γεώργιου πρίγκιπας Πέτρος συνάντησε τον αναχωρούντα Κορυζή στην είσοδο του «Μεγάλη Βρεταννία» και είδε στο τραβηγμένο πρόσωπό του ζωγραφισμένη την αγωνία. Το απόγευμα έμαθε από τον διάδοχο Παύλο για την αυτοκτονία Κορυζή. Ο Παύλος του είπε ότι ο Κορυζής ζήτησε να παραιτηθεί γιατί θεωρούσε τον εαυτό του αποτυχημένο. Ο Γεώργιος του είπε ότι θα πρέπει να θεωρήσει τον εαυτό του στρατιώτη στην πρώτη γραμμή και αρνήθηκε να δεχτεί την παραίτησή του. Ο Κορυζής ζήτησε να αναχωρήσει, με συνέπεια τα τραγικά επακόλουθα. Το ίδιο υποστηρίζει και ο φιλομοναρχικός Π. Πιπινέλης, ενώ ο Φ. Γρηγοριάδης γράφει ότι ο Γεώργιος επιτέθηκε σφοδρά στον Κορυζή για τα απολυτήρια που έδωσε ο Παπαδήμας. Ο πρίγκιπας Πέτρος, από μνήμης όμως, καθώς το Ημερολόγιό του από τις 14/3 ως τις 25/4 είχε χαθεί αναφέρει ότι ο Γεώργιος έστειλε στο σπίτι του Κορυζή τον διάδοχο Παύλο, ο οποίος βρήκε τον πρωθυπουργό νεκρό στο λουτρό του, καθώς είχε αυτοπυροβοληθεί στο κεφάλι… Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες έγραψαν ότι «απέθανεν αιφνιδίως ο πρωθυπουργός Αλ. Κορυζής». Η κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι πέθανε από καρδιακή προσβολή. Κανένας δεν το πίστεψε. Τα προσχήματα τηρήθηκαν πάντως, καθώς ο πανούργος Μανιαδάκης έπεισε τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο, τον οποίο είχε βοηθήσει στην εκλογή του, να κηδευτεί «εκκλησιαστικά» λέγοντας: «Δεν θα αφήσω το Άγιο Πνεύμα να καταστρέψει το κυβερνητικό έργο!»

Γιατί αυτοκτόνησε ο Κορυζής;

Ο Στυλιανός Γονατάς γράφει ότι ο Γεώργιος ανακοίνωσε στον Κορυζή ότι η κυβέρνηση θα μεταβεί στην Κρήτη. Ο Κορυζής, που μόνο αυτός το γνώριζε, το είπε σε φιλικό του πρόσωπο. Από αυτό το πρόσωπο το έμαθε ο ίδιος ο Τσόρτσιλ, που επιτίμησε τηλεφωνικά τον Γεώργιο και αυτός με τη σειρά του τον Κορυζή. Πριν αυτοκτονήσει ο Κορυζής επικοινώνησε τηλεφωνικά με το πρόσωπο αυτό (θηλυκού γένους) και της είπε: «Αχ, τι μου έκανες!»

Οι Τσόρτσιλ, Πάλερετ και Μακβί θεωρούν ότι η υγεία και τα νεύρα του Κορυζή δεν άντεξαν. Θεώρησε, καθώς ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος, ότι ήταν υπεύθυνος για την κατάσταση που δημιουργήθηκε και ότι πρόδωσε το Έθνος και τον βασιλιά. Κατά τον Ναύαρχο Σακελλαρίου, ο Κορυζής δεν είχε «τα μπράτσα» για να αντιμετωπίσει τις ευθύνες του, ενώ ο R. Higham γράφει ότι ο Κορυζής αμέσως μόλις ανέλαβε την πρωθυπουργία έδινε την εντύπωση κάποιου που βαδίζει προς τον θάνατο.

Μια άλλη άποψη

Η αυτοκτονία του Κορυζή, ενός δεξιόχειρα, με το αριστερό χέρι με δύο σφαίρες στην καρδιά αμφισβητήθηκε από πολλούς. Οι Γερμανοί ισχυρίστηκαν ότι τον σκότωσαν πράκτορες της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Κανείς δεν αυτοκτονεί με δύο σφαίρες, ιδιαίτερα όταν στερείται ψυχραιμίας και αποφασιστικότητας, τα οποία δεν διέθετε ο Κορυζής.

Τέλος, ενδιαφέρον παρουσιάζει η γνώμη ενός ειδικού, με σπουδές στην Ιατροδικαστική, που ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία του. Είπε τα εξής: Οι υποψήφιοι αυτόχειρες σπάνια επιλέγουν να αυτοκτονήσουν σε χώρο εντός του σπιτιού τους. Είναι σχεδόν αδύνατο ένας δεξιόχειρας να αυτοπυροβολήθηκε για δεύτερη φορά με το αριστερό χέρι στην καρδιά… Ήδη, μετά τον πρώτο πυροβολισμό, οι νοητικές λειτουργίες του είχαν αποδιοργανωθεί… Όπως και να έχει, ο Αλέξανδρος Κορυζής αξίζει να μείνει στην Ιστορία ως ο πρωθυπουργός του δεύτερου «Όχι», ως υπόδειγμα εντιμότητας και ευθιξίας, που έδωσε την ίδια του τη ζωή για την Ελλάδα…