Διεστραμμένα έξυπνο το όνομα του κόμματος του Αλέξη, Η ρετροσπεκτίβα του Τάσου

Με καλές για την εποχή θερμοκρασίες και μερικές βροχούλες εδώ κι εκεί κλείνει ο Μάιος την παρουσία του. Αν ο καιρός είναι ήπια ανοιξιάτικος ακόμα, δεν συμβαίνει το ίδιο με το πολιτικό σκηνικό που θυμίζει προχωρημένο Ιούλιο. Η στιγμή ανήκει αναμφισβήτητα στον Αλέξη Τσίπρα που ανακοινώνει αύριο απόγευμα στο Θησείο το κόμμα του. Το Μαντείο ποτέ δεν επιδίωξε να χαλάσει τις εκπλήξεις των θνητών, γι’ αυτό τραβάει την κουρτίνα τόσο όσο και διαβεβαιώνει ότι το όνομα (του κόμματος) είναι διεστραμμένα έξυπνο και genius.

Στο κόκκινο είναι και η κεντροδεξιά πολυκατοικία με το ενδεχόμενο ανακοίνωσης κόμματος από τον πρώην Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, καθώς η εργάσιμη εβδομάδα κλείνει Παρασκευή 29 Μαΐου- ημέρα μνήμης για την Άλωση της Πόλης. Οι έχοντες καλή μνήμη θυμούνται πως σχεδόν κάθε χρόνο τέτοια ημέρα ανακινείται το ίδιο σενάριο. Ο πρόεδρος Αντώνης κρατάει κλειστά τα χαρτιά του παρ ’ότι επιδεικνύει κινητικότητα.

Τα χρώματα της Μπάρτσα

Αυτός που τράβηξε διαστρεμμένα τόσο όσο, την κουρτίνα για το νέο του κόμμα ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Μ’ ένα παιχνιδιάρικο tik tok έκανε γνωστά τα χρώματα που θα έχει το κόμμα του, ενώ έφερε στον αφρό μια ωραία ιστορία. Μπορεί να μοιάζει με την επιθυμία ενός παιδιού που βάφει με χρώματα της αγαπημένης του ομάδας το σπίτι του, όμως είναι βαθύτερο.

Η επιλογή των χρωμάτων έγινε το 1899 από τον Ελβετό Χουάν Γκαμπέρ (Joan Gamper), ο οποίος εμπνεύστηκε από τα χρώματα της Βασιλείας, του συλλόγου της πατρίδας του. Ωστόσο, η πολιτική σημειολογία ενός συμβόλου δεν καθορίζεται από την πρόθεση του ιδρυτή του, αλλά από την κοινωνική τάξη που το οικειοποιείται. Η Βαρκελώνη των αρχών του 20ού αιώνα αποτελούσε το «Ρόδο της Φωτιάς» (Rosa de Foc), το παγκόσμιο επίκεντρο του αναρχοσυνδικαλισμού (CNT) και της ριζοσπαστικής αριστεράς. Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, τα χρώματα Blaugrana απέκτησαν άμεσα ταξικό πρόσημο στους δρόμους της πόλης.

Το μπλε ταυτίστηκε με το χρώμα της εργατικής φόρμας (azul mono) των δεκάδων χιλιάδων βιομηχανικών εργατών της κλωστοϋφαντουργίας στην Καταλονία, ενώ το βαθύ κόκκινο ενσάρκωσε το διαχρονικό χρώμα της κοινωνικής επανάστασης και των οδοφραγμάτων.

Η Μπαρτσελόνα έγραψε την δική της ιστορία και κατά την διάρκεια της Δικτατορίας του Φράνκο. Κορυφαία στιγμή, είναι η εκτέλεση του προέδρου Ζοζέπ Σουνιόλ (Josep Sunyol), τον Αύγουστο του 1936 από τα φρανκικά στρατεύματα. Ο Σουνιόλ ήταν αριστερός πολιτικός, βουλευτής της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας (ERC) και υπέρμαχος της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο Φράνκο επέβαλε ένα καθεστώς βίαιης πολιτισμικής αφομοίωσης, απαγορεύοντας την καταλανική σημαία (Senyera) και την καταλανική γλώσσα. Σε αυτή την περίοδο της απόλυτης λογοκρισίας, η φανέλα της Μπαρτσελόνα επιτέλεσε μια μοναδική λειτουργία: έγινε το μόνο νόμιμο πολιτικό υποκατάστατο αντίστασης. Η παρουσία στο Καμπ Νου και τα χρώματα Blaugrana αποτελούσαν μια πράξη καλυμμένης πολιτικής διαμαρτυρίας. Η ομάδα μετατράπηκε στον «μη-ένοπλο στρατό» της Καταλονίας απέναντι στο συγκεντρωτικό, φασιστικό καθεστώς της Μαδρίτης.

Η επιλογή των χρωμάτων από τον κ. Τσίπρα φέρνει αέρα επανάστασης στην πολιτική παλέτα, υπόσχεται ανατροπές, και κλείνει το μάτι σε όσους είδαν μόνο την παιδική επιθυμία ενός ενήλικα να ντύσει το ‘παιδί του’ με τα χρώματα της αγαπημένης του ομάδας. Φυσικά οι τρολιές ήδη ξεκίνησαν στα σόσιαλ για όσους δηλώνουν παραίτηση από τον Συριζα, όπως ο Διονύσης Τεμπονέρας.

Εμφύλιος

Η κεντροαριστερή πολυκατοικία έχει γούστο και σκληρούς εμφύλιους. Δεν θα είναι μόνο οι αθώες τρολιές με τα χρώματα της Μπάρτσα. Μερικοί πήραν ήδη τα όπλα τους. Όπως η πρώην βουλευτής του Συριζα Ηρώ Διώτη, η οποία ως Μέρα 25 εξαπέλυσε μύδρους απέναντι στην ιδέα της κυβερνώσας αριστεράς του Αλέξη. Από την πλευρά της Ζωής υπάρχει ακόμα αυτοσυγκράτηση, το ίδιο κι από τον Πολάκη τηρουμένων των αναλογιών.

Ανακατανομή φόρων

Με τις δημοσκοπήσεις ήδη να τρέχουν αγωνία έχουν και στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η εκδήλωση στην Θεσσαλονίκη βρήκε ικανοποιημένο το επιτελείο, όπως δήλωσε η Μαρία Γρατσία (Mega).

Η ίδια έδωσε κι ένα στίγμα προς τα που κοιτάει το οικονομική πρόγραμμα. «Στόχος είναι η εξυπηρέτηση όχι των λίγων, αλλά των πολλών» τόνισε. « Η μεσαία τάξη έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Η οικογένεια με το ζόρι βγάζει το μήνα. Σημαντική στόχευση είναι η καταπολέμηση της ακρίβειας. Τα καρτέλ διαμορφώνουν τιμές [...]. Η βασική στόχευση είναι να υπάρξει ένας εξορθολογισμός στην επιβολή φόρων, ώστε να μην είναι αβάσταχτοι για πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Το βασικό είναι να λειτουργούν σωστά οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Η φοροδιαφυγή είναι μια πολύ μεγάλη πληγή».

Ρετροσπεκτίβα

Η μάχη τους επόμενους μήνες θα είναι σκληρή στον πολιτικό στίβο. Η κυβέρνηση μέχρι στιγμής κρατάει επίσης κλειστά τα χαρτιά της σε ότι αφορά το κόμμα Καρυστιανού, αποφεύγοντας να ανεβάσει τους τόσους. Η κριτική είναι κομψή.

Όπως η ρετροσπεκτίβα, (από τη γαλλική λέξη rétrospective, και κατ' επέκταση από το λατινικό retro που σημαίνει πίσω, και spectare που σημαίνει κοιτάζω), που είπε ο Τάσος Χατζηβασιλείου (Σκάι).

«Κόμμα βγαλμένο από το χρονοντούλαπο της ιστορίας με ρητορική και ύφος που θυμίζει 15 χρόνια πριν» σημείωσε ο Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων και βουλευτής Σερρών.

Καθηλωμένη στο υφιστάμενο

Γενικώς η εμμονή στο παρελθόν δεν είναι καλή. Είτε αφορά την ιστορία ενός κόμματος, είτε την αισθητική μιας πόλης που αρνείται να καταλάβει το νέο.

Στην διαμάχη που προέκυψε αίφνης στα σόσιαλ από όσους μίσησαν από την αρχή την ιδέα ενός ουρανοξύστη στο αστικό περίγραμμα, παρενέβη κάποιος αναπάντεχα.

«Διαφωνώ με την σημερινή προσέγγιση εναντίον των ουρανοξυστών γιατί είναι καθηλωμένη στο υφιστάμενο που δεν επιτρέπει την δυνατότητα και το σύγχρονο που υπηρετεί την πόλη. Εξυπηρετεί τον δισταγμό και την κατασκευαστική άγνοια» έγραψε ο Νίκος Καρανίκας στα σόσιαλ.

«Όσο για την ιστορία τον πολιτισμό, την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα δεν κινδυνεύουν από τους ουρανοξύστες.

Ας λογικευτουμε χαλαρώνοντας.

Την Ακρόπολη την κρύβουν όλες οι σημερινές πολυκατοικίες και δεν υπάρχει περίπτωση να κοιτάς τον Παρθενώνα εκτός και αν είσαι προνομιούχος ευκατάστατος και τυχερός κληρονόμος ενός ρετιρέ με θέα την Ακρόπολη.

Θα μπορούσαμε να είχαμε πολλούς όμορφους ουρανοξύστες που θα υποκλίνονταν στην αρχαιότητα, στην ιστορία και παράλληλα να αναδειχθούν οι νεότερες κατασκευές ως επιτεύγματα των ανθρώπων αποκαλύπτοντας την τέχνη της κατασκευαστικής.

Ουρανοξύστες έργα τέχνης.

Διαφωνώ με την φοβική προσέγγιση που γίνεται από αρκετό κόσμο θεωρώντας ότι οι ουρανοξύστες είναι απειλή της αισθητικής αυτής της πόλης.

Ποιας αισθητικής δηλαδή;».

Σας φιλώ από τους αισθητικά άρτιους Δελφούς

Η Πυθία