Κάποια ευχαριστώ δεν λέγονται …γράφονται!
Το λες καθημερινά και μάλλον μηχανικά. Το λες στα απλά, αλλά και στα πιο δύσκολα. Όταν ξεχνάς να το πεις, στο θυμίζουν κι όταν το λες, το ξεχνούν! Ένα ευχαριστώ μπορεί να είναι καθημερινό και συνηθισμένο, δεν είναι όμως και δεδομένο. Γι’ αυτό και εμείς συγκεντρώσαμε όλες εκείνες τις ιστορίες πίσω από ανείπωτα ευχαριστώ που μας έκαναν εντύπωση. #FeelFree to send us yours.
Ευχαριστώ για το ποτό!
Στις 17 Φεβρουαρίου 1962 και 6 μήνες πριν από το θάνατό της, η Μέρλιν Μονρό στέλνει ένα ευχαριστήριο σημείωμα στον Volkmar von Zühlsdorff, Γερμανό δικηγόρο και διπλωμάτη και εκείνη την εποχή, Γενικό Πρόξενο στο Los Angeles. Ελάχιστα είναι γνωστά για τη συνάντησή τους, το σημείωμα πάντως πέρασε στην ιστορία και …στη δημοπρασία.
Note. Λέγεται ότι η Μέρλιν ήταν ακόμη υπό την επήρεια της σαμπάνιας όταν έγραφε το σημείωμα, καθώς έγραψε λάθος το επίθετο του ανθρώπου που ευχαριστούσε.
Ευχαριστώ που «δεν μου έσπασες τα μούτρα»!
Ο Τζον Λένον ήταν ήδη μεθυσμένος όταν έμπαινε στο L.A. Toubador nightclub το βράδυ της 11ης Μαρτίου 1974. Όσο μεθυσμένος μπήκε, άλλο τόσο βγήκε με τη μόνη διαφορά ότι τον έβγαλαν σηκωτό γιατί μπλέχτηκε σε καβγά. Ενώ λέγεται ότι μόλις διώχτηκε από το club, ο εκτός εαυτού Τζον Λένον χαστούκισε και μία φωτογράφο. Το επόμενο πρωί ο Τζον κάθισε και έγραψε απολογητικά σημειώματα σε όλους τους εμπλεκόμενους, αλλά το συγκεκριμένο είχε αποδέκτη την ηθοποιό Pam Grier, συνοδευόμενο από ένα μπουκέτο λουλούδια.
Ευχαριστώ για τη μουσική!
Αυτό το σημείωμα γράφτηκε το 1961 από μία ηθοποιό, η οποία μόλις είχε ακούσει την μουσική για την ταινία που επρόκειτο να βγει στους κινηματογράφους. Η ταινία ήταν το Breakfast At Tiffany’s και η ηθοποιός η Audrey Hepburn! Ήταν τόση η χαρά της Audrey μετά από το άκουσμα του soundtrack όπου έγραψε ένα ευχαριστήριο στο συνθέτη Henry Mancini, τον άνθρωπο που θα βραβευόταν μετά από λίγο καιρό με Όσκαρ για αυτή την μουσική.
Ευχαριστώ για τον πίνακα!
Μόλις 14 χρόνια περίμενε η Elizabeth Taylor για να στείλει ευχαριστήριο σημείωμα στον Andy Warhol, ο οποίος είχε δημιουργήσει τη θρυλική σειρά Liz το 1963. Για τον Andy σίγουρα άξιζε η αναμονή, καθώς η Liz ήταν για εκείνον το απόλυτο είδωλο.
Ευχαριστώ για τη σύνδεση!
Επανερχόμενοι στο σήμερα και στο τώρα που το μελάνι έχει από καιρό στραγγίξει, τα τηλεγραφήματα δεν είναι παρά αντικείμενα θεατρικών διαλόγων και τα σημειώματα αλλοτινής εποχής συνήθεια, το ευχαριστώ μετασχηματίζεται και αυτό με τη σειρά του. Με ικανοποίηση πάντως διαπιστώνουμε ότι δεν φειδόμαστε φαντασίας. Οι περισσότεροι εξ ημών έχουμε εξοικειωθεί με το μήνυμα των ιστοσελίδων «ως προς την αποδοχή των cookies για μια κορυφαία εμπειρία», έχοντας ίσως λησμονήσει την πραγματική τους μορφή. Τι συμβαίνει όμως όταν «κορυφαία εμπειρία» γίνονται τα ίδια τα …cookies;
Μακριά από τον ψηφιακό κόσμο της τεχνολογίας, της ταχύτητας και των …φανταστικών cookies, ένας ζαχαροπλάστης εκεί στο Νότο έκανε κάτι διαφορετικό. Θέλοντας να ευχαριστήσει τους τεχνικούς μιας εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, οι οποίοι, ενώ ήταν εκτός βάρδιας και περαστικοί από το φούρνο του στα Χανιά Κρήτης, φρόντισαν να επιδιορθωθεί άμεσα μια περίπλοκη τεχνική βλάβη, εξαιτίας της οποίας κινδύνευε να χάσει σημαντικούς πελάτες.
Και τι πιο γλυκό από ένα ζαχαροπλάστη που ψήνει tailor-made cookies για τους τεχνικούς που τον βοήθησαν ανιδιοτελώς σε μια δύσκολη στιγμή.
Μπράβο κ. Κώστα …and thank you for the cookie!
*Με στοιχεία από MentalFloss, starsandletters, lettersofnote
.jpg)
