Οι ηθοποιοί που ταυτίστηκαν με τους ρόλους της Βίβλου

Το Πάσχα στην ελληνική τηλεόραση δεν είναι απλώς υπόθεση προγράμματος, αλλά τελετουργία. Είναι οι ίδιες εικόνες, τα ίδια βλέμματα, οι ίδιες ερμηνείες που κουβαλάνε κάτι από κατάνυξη, αλλά και από εκείνη τη γνώριμη, χαλαρή ρουτίνα των ημερών. Νηστεία, καναπές και ιστορίες από τη Βίβλο, το απόλυτο combo.

Και κάπου εκεί, υπάρχουν αυτοί οι ηθοποιοί. Εκείνοι που δεν έπαιξαν απλώς ρόλους, αλλά έγιναν οι ρόλοι.

Robert Powell (Jesus of Nazareth)

Είναι ο ξεκάθαρος τηλεοπτικός πρωταγωνιστής, κάθε τέτοια περίοδο του χρόνου. Η σειρά του Franco Zeffirelli δεν είναι απλά μια παραγωγή, αλλά σχεδόν σημείο αναφοράς για το πώς “φανταζόμαστε” τη ζωή του Χριστού.

Το βλέμμα του Powell είναι σχεδόν υπνωτικό, έχει γράψει μέσα μας μια εικόνα που δύσκολα θα αλλάξει. Και κάπου μέσα μας ξέρουμε πως αν ποτέ αποδειχθεί ότι ο Χριστός δεν έμοιαζε έτσι, δεν θα το πιστέψουμε.

Charlton Heston (The Ten Commandments, Ben-Hur)

Ο ορισμός του “larger than life”. Για ορισμένους υπερεκτιμημένος, για άλλους πάλι ένα ιερό τέρας. Όπως και να ‘χει, Πάσχα χωρίς Heston δεν γίνεται. Μωυσής και Ben-Hur, δύο ρόλοι, δύο κινηματογραφικά έπη, ένα τεράστιο αποτύπωμα.

Ειδικά στην περίπτωση του Ben-Hur, κατάφερε κάτι πραγματικά σπάνιο. Να κάνει έναν μυθοπλαστικό χαρακτήρα να μοιάζει πιο αληθινός από την ίδια την ιστορία. Και αυτό θέλει ταλέντο.

Christian Bale (Exodus: Gods and Kings, Mary, Mother of Jesus)

Ο τύπος που μπορεί να παίξει τα πάντα και το έχει αποδείξει. Από Batman μέχρι American Psycho και από εκεί στη Βίβλο. Μωυσής στο “Exodus”, αλλά και Ιησούς σε μια πιο… ξεχασμένη τηλεοπτική στιγμή.

Ναι, ο Bale έχει βάλει στο βιογραφικό του και τα δύο πιο βαριά ονόματα της Βίβλου. Και μόνο αυτό λέει πολλά.

Richard Burton (The Robe)

Κλασικός, στιβαρός και με εκείνη τη φωνή που κουβαλάει βάρος. Στο “The Robe” δεν είναι απλά ένας Ρωμαίος αξιωματικός, αλλά ο άνθρωπος που από κυνικός στρατιώτης μετατρέπεται σε μια άλλη, πιο ιερή μορφή. Όχι με εντυπωσιακά εφέ, αλλά με εσωτερική ένταση. Ο χαρακτήρας του Burton είναι από τους ρόλους εκείνους που σου μένουν χωρίς να φωνάζουν.

Anthony Quinn (Barabbas, Jesus of Nazareth)

Στην Ελλάδα έχουμε κάθε λόγο να θεωρούμε τον Anthony Quinn… δικό μας. Άλλωστε δεν είχε ανάγκη τη Βίβλο για να γίνει θρύλος, ο Ζορμπάς ήταν αρκετός. Αλλά όταν μπήκε σε αυτό το σύμπαν, το έκανε με τον δικό του τρόπο.

Βαραββάς και Καϊάφας, δύο πρόσωπα απέναντι στον Χριστό, γεμάτα ένταση και σκότος. Και εκείνη η ατάκα… “This Jesus must die”. Ανατριχίλα, κάθε φορά.

Robert Taylor (Quo Vadis)

Και κάπου εδώ μπαίνει το στοιχείο που δεν περιμένεις: ρομαντισμός. Το “Quo Vadis” δεν είναι απλώς ιστορία πίστης, αλλά και έρωτα. Ο Robert Taylor είναι ο Ρωμαίος στρατηγός που μπλέκει συναισθηματικά με μια χριστιανή σε μια περίοδο που οι διωγμοί των χριστιανών από τη Ρώμη δίνουν και παίρνουν, δίνει στο πασχαλινό πρόγραμμα μια δόση old-school γοητείας.

Στυλ, ένταση και μια αγάπη που πάει κόντρα στην εποχή της.