Έλενα Ξυδιά: Η «ιπτάμενη πιανίστρια», παίζει πιάνο στα πιο απίθανα μέρη – «Μπορούμε και στο φεγγάρι»
Με ένα πιάνο που... ταξιδεύει σε δυσπρόσιτα σημεία, από τα Μετέωρα μέχρι το Ναυάγιο της Ζακύνθου και από πλωτές εξέδρες μέχρι ύψη 50 μέτρων η Ελένη Ξυδιά έχει δημιουργήσει ένα μοναδικό καλλιτεχνικό αποτύπωμα
Η «ιπτάμενη πιανίστρια» Έλενα Ξυδιά αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα και εντυπωσιακά πρότζεκτ που έχουν αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, συνδυάζοντας μουσική, εικόνα και ακραίες τοποθεσίες. Με ένα πιάνο που... ταξιδεύει σε δυσπρόσιτα σημεία, από τα Μετέωρα μέχρι το Ναυάγιο της Ζακύνθου και από πλωτές εξέδρες μέχρι ύψη 50 μέτρων, η ίδια έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα μοναδικό καλλιτεχνικό αποτύπωμα.
Η αρχή έγινε μέσα στην καραντίνα, όταν οι περιορισμοί οδήγησαν την ίδια και τον συνεργάτη της σε μια πρωτότυπη ιδέα: Να βγάλουν τη μουσική στη φύση. Αυτό που ξεκίνησε ως μια ανάγκη έκφρασης, εξελίχθηκε σε ένα project με διεθνή απήχηση, με εικόνες που γίνονται viral και μηνύματα που φτάνουν από κάθε γωνιά του πλανήτη.
Σήμερα, η Έλενα Ξυδιά ταξιδεύει σε Ελλάδα και εξωτερικό, στήνοντας το πιάνο της σε μέρη που μοιάζουν απρόσιτα, δημιουργώντας σκηνές που θυμίζουν κινηματογραφικές παραγωγές. Το πιο πρόσφατο εγχείρημά της, μάλιστα, την οδήγησε στην Ιταλία και σε ένα μοναστήρι-σύμβολο, όπου – όπως περιγράφει – «ο χρόνος σταματά».
Η ίδια μιλά στο Newsbomb.gr για το πώς ξεκίνησαν όλα, τις δυσκολίες, τις πιο επικίνδυνες στιγμές, αλλά και την ανταπόκριση του κόσμου που αγκάλιασε την «ιπτάμενη» της πορεία.
«Από μικρή στο πιάνο – Έψαχνα την κλίση μου μέσα από τις τέχνες»
«Με το πιάνο έχω ξεκινήσει να ασχολούμαι από πολύ μικρή ηλικία. Και έχω μια μαμά, η οποία με έσπρωξε προς τις τέχνες. Εχω κάνει μπαλέτο, ωδείο, ζωγραφική για να βρω την κλίση μου. Οπότε, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου παίζω πιάνο».
Το lockdown που έγινε αφετηρία για το Piano Project
«Αποφάσισα να παίζω πιάνω σε διάφορα μέρη, μέσα από τη συγκυρία της καραντίνας, τότε που είχαμε το πρώτο lockdown. Για εμένα ήταν στα θετικά πράγματα που συνέβησαν την εποχή εκείνη. Επειδή δεν μπορούσες να βρεθείς με ακούς ανθρώπους τότε και είχε απαγορευτεί και η μουσική, είπαμε με τον συνεργάτη μου να πάρουμε το πιάνο και να το πάμε σε εξωτερικούς χώρους, όπου επιτρέπεται».
«Ετσι ξεκίνησε το Piano Project και καταφέραμε να πάμε το πρώτο μας πιάνο στα Μετέωρα, γιατί ήταν μια πολύ δύσκολη δοκιμασία, διότι έπρεπε να πάρουμε πολλές αδειοδοτήσεις από τις Μονές και από εκεί το ένα έφερε το άλλο και φτάσαμε στο σήμερα».
Από το Ναυάγιο μέχρι... τον αέρα: Τα πιο δύσκολα σημεία
«Εχουμε ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα σχεδόν και στο εξωτερικό. Τα σημεία που έχω πάει όλα είναι ένα κι ένα και αυτό είναι το χαρακτηριστικό τους, επειδή είναι δύσβατα».
«Θεωρώ το πιο δύσκολο σημείο που πήγαμε το Ναυάγιο της Ζακύνθου, καθώς όλη η πρόσβαση έπρεπε να γίνει δια θαλάσσης και να κατεβάσεις ένα τόσο μεγάλο μουσικό όργανο σε εκείνο το σημείο ήταν πολύ δύσκολο».
«Φυσικά δύσκολο ήταν και στην Καστοριά, όπου το πιάνο μας ήταν πλωτό, πάνω σε εξέδρα στη λίμνη. Εννοείται το ιπτάμενο πιάνο που έγινε viral αυτό το βίντεο, διότι κρέμονταν στα 50 μέτρα ύψος, κυριολεκτικά στον αέρα από το νερό».
«Τα περισσότερα είναι δύσκολα σημεία, αλλά με την εμπειρία μας πια, νομίζω ότι μπορούμε να πάμε το πιάνο μέχρι και στο φεγγάρι».
Τα ταξίδια σε Ελλάδα και εξωτερικό – Σκηνικά σαν παραμύθι
«Τον Οκτώβριο πήγαμε στην Κροατία και γυρίσαμε ένα βίντεο πάνω σε ένα κάστρο. Ήταν ένα πραγματικό παραμύθι, διότι για να ανέβεις στην κορυφή ήταν ιδιαιτέρως δύσκολο, πόσο μάλλον να ανεβάσεις και το πιάνο».
«Επίσης, το εκκλησάκι στην Σκόπελο, εκεί που γυρίστηκε το “Mama Mia” ήταν από τα δυσκολότερα σημεία κι αυτό, όπως στη Βέροια οι ροδακινιές που είχαν τη δυσκολία τους, αλλά και ο Όλυμπος».
«Δεν φοβάμαι – Το απολαμβάνω»
«Δεν φοβάμαι καθόλου, ίσα ίσα το ευχαριστιέμαι μαζί με τον Πασχάλη Μάδη, ο οποίος είναι ο συνεργάτης και σκηνοθέτης μου. Είναι το παιδί μας ουσιαστικά και πάντα τηρούνται όλα τα μέτρα ασφαλείας».
«Άλλωστε, όπως τότε στο "ιπτάμενο" είχαμε από κάτω την Πυροσβεστική, την Αστυνομία, τους κατάλληλους ανθρώπους, προκειμένου να είναι όλα ασφαλή».
Χωρίς θεατές, αλλά με παγκόσμια απήχηση
«Ολα αυτά γίνονται χωρίς θεατές, διότι είναι εθελοντικό όλο αυτό το project, ωστόσο κάνουμε κάποια εναλλακτικά live με θεατές, είτε με πλωτές συναυλίες με το πιάνο να βρίσκεται μέσα στο νερό».
«Παίζω πιάνο 30 χρόνια, τα παιδιά μου στην αρχή δεν καταλάβαιναν τι έκανα, αλλά μεγαλώνοντας νιώθουν μια μεγάλη υπερηφάνεια για τη μαμά, κυρίως γιατί βλέπουν τη μαμά να κυνηγάει το όνειρο της».
«Ο όρος ιπτάμενη με χαρακτηρίζει»
«Ο όρος ιπτάμενη μου αρέσει πια, αν και στην αρχή μου είχε έρθει κάπως περίεργα, διότι θεωρώ ότι με χαρακτηρίζει αυτή η λέξη. Νομίζω ότι δεν υπάρχει κάποιος άλλος που να κάνει κάτι τέτοιο, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκόσμια».
«Στα social και στον δρόμο με αναγνωρίζουν πια και είναι κάτι πολύ όμορφο και καινούργιο που βιώνω».
«Ουσιαστικά στα social μου στέλνουν μηνύματα από όλο τον κόσμο άνθρωποι οι οποίοι μπορούν να μου μοιραστούν μια προσωπική τους ιστορία για το πόσο πολύ τους βοηθάει αυτό που βλέπουν».
Συνεργασίες και έμπνευση από όλο τον κόσμο
«Με προσκαλούν σε διάφορα σημεία του κόσμου και βέβαια επικοινωνούν πολλοί συνθέτες απ' όλο τον κόσμο, προκειμένου να ενταχθούν με τις νότες και τις παρτιτούρες τους ας πούμε στο πιάνο».
«Υπήρξε ένα project που έγινε στον Αλμυρό, το οποίο ήταν ένα συγκλονιστικό βίντεο στις λίμνες, το οποίο ουσιαστικά εμπνεύστηκε από τους ίδιους τους μαθητές του Γυμνασίου του Δήμου».
Το νέο project στην Ιταλία – «Εκεί ο χρόνος σταματά»
«Το νέο μας project είναι στην Ιταλία που γυρίσαμε πριν από λίγο καιρό. Αυτό το εγχείρημα αγγίζει τα όρια του μυστικισμού».
«Έγινε κινηματογράφηση σε έναν από τους πιο εμβληματικούς προορισμούς της Ευρώπης. Είναι το Μοναστήρι "Sacra di San Michele", το οποίο αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για το όνομα του ρόδου, το μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο».
«Είναι ένα μοναστήρι που βρίσκεται σε έναν βράχο, κάτι σαν τα Μετέωρα, σε ύψος 1.000 μέτρων. Εκεί γυρίσαμε το νέο μας βίντεο, το οποίο θα βγει πολύ σύντομα».
«Σε αυτό το μέρος ουσιαστικά νιώθεις ότι ο χρόνος σταματά. Είναι μια εικόνα γεμάτη συμβολισμούς για την πίστη, τη γνώση, διότι στην απόλυτη ησυχία μέσα στα ξημερώματα ξεδιπλώνεται η μουσική».
«Νομίζω ότι είμαι πολύ τυχερή για τις ευκαιρίες που μου δίνονται. Ελπίζω να βρεθούμε σε όλα τα όμορφα σημεία που θα μπορούσαμε να πάμε».
