Το sex είναι "Πύλη του διαβόλου;"

Οι βασικές πτυχές ενός πολιτισμού που επηρεάζουν την ανθρώπινη σεξουαλικότητα συνδέονται συνήθως με τη θρησκεία.

Πολλές φορές αυτές οι συνέπειες είναι επιζήμιες στην ελεύθερη σεξουαλική έκφραση του ατόμου.
Οι διάφορες θρησκείες έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν κατά το παρελθόν, τον έλεγχο της σεξουαλικότητας και της αποδυνάμωσης της επιθυμίας.

Ο Χριστιανισμός μας υποδεικνύει μέσα από τα συγγράμματα του Αυγουστίνου, ο οποίος υποστήριξε το sex μόνο στις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις γάμου και για το σκοπό της αναπαραγωγής, πως κάθε άλλη αλόγιστη σεξουαλική προσέγγιση είναι εσφαλμένη και απαγορευτική από την θρησκεία.

Στα συγγράμματα του Thomas Aquinas κατά τον 13ο αιώνα, γνωρίζουμε ότι η αυτοϊκανοποίηση (masturbation) ήταν χειρότερη ως πράξη, από την αιμομιξία ή και τον βιασμό, επειδή δεν οδηγεί στην αναπαραφωγή.

Μια άλλη κατηγορηματική θεωρεία του Χριστιανισμού είναι ο ορισμός της Παρθενίας, με αναφορά στη Μητέρα του Σωτήρα.

Οι Ανατολικές θρησκείες, συμπεριλαμβανομένων πολλών Βουδιστικών και Ινδουιστικών παραδόσεων συντηρούν το μύθο της αγαμίας, ως ιδανικό για τη μετάβαση στο διαφωτισμό. Κάποιες Tantric παραδόσεις, υποστηρίζουν την καταστολή της σεξουαλικής επιθυμίας θεωρώντας ως τη νίκη του ατόμου και βεβαίως ως το κλειδί για την ευθανασία.

Οι θρησκείες έχουν μια δογματική άποψη, όσον αφορά κάποιες ομάδες, για το sex. Πολλά θεολογικά κείμενα του παρελθόντος και σύμφωνα με σύγχρονες ερμηνείες αντικατοπτρίζουν μια πολιτιστική ανδρική υπεροχή, που ορίζεται ως θεϊκή εξουσιοδότηση για την υποβολή των γυναικών.

Παραδείγματα μέσα από συγγράμματα αποδεικνύουν το αληθές :

Ένας έγκυρος στοχαστής ο Septimio Florente Tertuliano έγραψε ότι, οι γυναίκες που συνευρίσκονται ερωτικά με τους άνδρες εκτός γάμου (πόρνες ή μαιτρέσσες), γίνονται μια φρικιαστική παγίδα για αυτούς, είναι με άλλα λόγια, η ''πύλη του διαβόλου".

Ο Απόστολος Παύλος δήλωσε «ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να μιλούν στην εκκλησία, θα πρέπει να παραμένουν Πειθήνιες» δηλαδή όργανα.
Ο Μωυσής, δεν αναφέρεται στη μοιχεία των ανδρών, αλλά μόνον των γυναικών.
Οι θρησκείες εξακολουθούν να είναι σκληρές προς τις γυναίκες, ακόμα και σήμερα.
Στη βόρεια Νιγηρία, όπου κυβερνά ο νόμος Sharia, βάσει του ποινικού κώδικα, είναι αρκετές οι περιπτώσεις γυναικών, που καταδικάστηκαν σε θάνατο δια λιθοβολισμού, λόγω της μοιχείας.

Το θέμα που τίθεται στις μέρες μας είναι η καλλιέργεια και η δημιουργία σεβασμού ως πολυμορφία, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής πολυμορφίας;

Μπορούμε να ανατρέψουμε τη θεωρία, ότι η ελεύθερη έκφραση είναι μια απειλή και φυσικά μπορούμε να οχυρωθούμε πίσω από μια σύγχρονη πολιτιστική αυτοάμυνα. Η σύγχρονη γυναίκα εργάζεται, είναι μητέρα, είναι πολιτικός, είναι ένα άτομο που δικαιούται να κάνει sex, όταν εκείνη το ορίζει και όπως το επιθυμεί.

Οι θέσεις μας ενδεχομένως να μετακινήσουν την ριζοσπαστική αντίληψη των διαφορών ανάμεσα στα φύλα. Είναι αυτή η καταχρηστική προϋπόθεση που επιτρέπει στις θρησκείες να γίνουν μέσα εξουσίας και καταπίεσης;

Πώς μπορούμε να προωθήσουμε μια κουλτούρα ισότητας των δύο φύλων;

Πώς μπορούν κορίτσια και γυναίκες να υποστηριχθούν στον αγώνα τους να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια, ανεξάρτητα από σεξουαλικές επιλογές ;

Β.Ζ.