Εκλογές 2012: Γιατί κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να ψηφίσει

Ακούω όλο και πιο συχνά γύρω μου το "δεν θα πάω να ψηφίσω την 6η Μαΐου, δεν θέλω κανέναν τους". Λογικό. Αν υπάρχει μία περίοδος στην ελληνική ιστορία που η αηδία για τους πολιτικούς έχει φτάσει στο απώγειό της, αυτή είναι η σημερινή. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δημοσιεύτηκαν την Παρασκευή 20.04.2012 και μέχρι τις εκλογές μόνο τα ίδια τα κόμματα θα έχουν το προνόμιο να γνωρίζουν τις αλλαγές στην κατάταξη, μέσω των μυστικών γκάλοπ που θα διενεργούν. Το μόνο δεδομένο που έχουμε απ' όσα έδειξαν οι δημοσκοπήσεις ως την Παρασκευή, είναι ότι στην επόμενη Βουλή θα μπουν περισσότερα κόμματα απ' όσα έχουν μπει ποτέ την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Αυτό από μόνο του σημαίνει κάτι για σένα που αρνείσαι ακόμη και τώρα να πας να ψηφίσεις.

Μην γυρίζεις την πλάτη στις επιλογές σου
Το γεγονός ότι ίσως και δέκα συνδυασμοί -μη σου πω έντεκα- μπορεί να μαζέψουν πάνω από το απαιτούμενο 3% δείχνει ότι οι επιλογές σου δεν είναι πια μόνο τρεις (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Αριστερά όπως ήταν την δεκαετία του '80) ή πέντε (προσθέτουμε το ΛΑΟΣ και σπάμε την Αριστερά στα δύο), όπως είχες συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Και σημαίνει πως περισσότερο από ποτέ τώρα έχεις την δύναμη να αναδείξεις κάποιον που πρεσβεύει τα πράγματα που κι εσύ πιστεύεις. Έχουν σπάσει όλα τα κόμματα σε τόσα πολλά κομματάκια, που οι "καπελωμένοι" πολιτικοί που συμπαθούσες στο παρελθόν, σήμερα μπορούν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο επιτέλους.

Αν πάλι τους σιχαινόσουν και τώρα τους μισείς όλους, και πάλι, σ' αυτές τις εκλογές μπορείς να προσπαθήσεις να φέρεις τα πράγματα εκεί που τα θες εσύ. Νέα πρόσωπα θα διεκδικήσουν την ψήφο σου, περισσότερα από κάθε άλλη φορά, κι εσύ ο ίδιος μπορείς να πας να ζητήσεις να σε ψηφίσουν, αν θεωρείς ότι έχεις κάποιες πιο σωστές ιδέες για την σωτηρία της χώρας. Η μόνη επιλογή που δεν έχεις, είναι να κάτσεις σπίτι σου.

Είναι βαριά η ευθύνη. Μπορείς να την σηκώσεις;
Κάποτε οι άντρες έκαναν το παν για να μην έχουν οι γυναίκες ψήφο. Έτσι, γιατί νόμιζαν ότι αυτοί ήξεραν καλύτερα. Σήμερα κρύβονται στον καναπέ τους και περιμένουν με αγωνία να δουν πότε θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης που τους έχει κάνει φτωχούς, ζητιάνους, ανίκανους, άχρηστους σαν πατεράδες, απογοητευτικούς σαν απογόνους, κουρέλες σαν εραστές (ορίστε που στην Ελλάδα μέχρι και το σεξ μπορεί να πάρει την κατιούσα -αρκούσε μόνο μια μείωση 30% στο μισθό μας και μερικά γερά χαράτσια από την εφορία). Όποιος εύκολα αποφασίζει ότι δεν θα πάει να ψηφίσει γιατί δεν τού αρέσει πια το σύστημα, σημαίνει ότι δεν εγκρίνει την δημοκρατία. Μπα, παραείναι βαρύ αυτό. Πιο πολύ σημαίνει ότι βαριέται -ή τού φαίνεται πολύ βαρύ το φορτίο- να αρθεί επιτέλους στο ύψος των ευθυνών του. Να κάτσει και να ζυγίσει όλες τις καταστάσεις, όλα τα πρόσωπα, όλες τις πολιτικές, όλους τους υποψηφίους, να διαβάσει, να ενημερωθεί, να συζητήσει, να αποκτήσει άποψη και στο τέλος να πάει να ψηφίσει μία από τις τόσες επιλογές που έχει και να βοηθήσει τη χώρα να βγει από το χάος. Είναι μια δύσκολη δουλειά, να ανακαλύψεις ποια είναι η ιδανική ψήφος για σένα, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνεις κι εσύ μια δουλειά που να μην είναι ό,τι πιο εύκολο υπάρχει εκεί έξω, επειδή δεν αντέχεις τα πολλά-πολλά...

Στην Δημοκρατία δεν υπάρχει "λάθος" και "σωστή" ψήφος. Υπάρχει ψήφος και υπάρχει και απεμπόληση δικαιωμάτων (και καθηκόντων). Όταν αύριο θα κλαις για τα δικαιώματα που σού στέρησαν, να θυμάσαι ότι πρώτος άφησες στην άκρη το πιο ισχυρό που σού έχουν δώσει, την ψήφο σου. Κι όταν μετά από χρόνια, το παιδί που θα έχεις μεγαλώσει στις χείριστες συνθήκες και θα τού έχεις στερήσει όλα όσα πλουσιοπάροχα δόθηκαν σε σένα τόσα χρόνια σε ρωτήσει "τότε, το '12, στη μεγάλη κρίση, εσύ τι ψήφισες μπαμπά;", πόσο περήφανος θα είσαι αν τού απαντήσεις "τίποτε"; - Παναγιώτης Χριστόπουλος