Η αμφιλεγόμενη θεωρία που τοποθετεί τον «Παράδεισο» στα όρια... του Σύμπαντος
Μια νέα προσέγγιση επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη σχέση επιστήμης και θρησκευτικής πίστης, προκαλώντας αντιδράσεις στην επιστημονική κοινότητα
Η διαχρονική διένεξη για το αν η επιστήμη μπορεί να προσφέρει απαντήσεις σε θεολογικά ερωτήματα αναζωπυρώθηκε πρόσφατα μέσω μιας ασυνήθιστης κοσμολογικής ερμηνείας. Ο Michael Guillén, φυσικός με προϋπηρεσία στο Χάρβαρντ και πρώην επιστημονικός συντάκτης του ABC News, υποστήριξε σε άρθρο του ότι η έννοια του «ουρανού» ή του «παραδείσου» θα μπορούσε να εντοπίζεται πέρα από τον λεγόμενο κοσμολογικό ορίζοντα — το απώτατο όριο του παρατηρήσιμου σύμπαντος.
Το «κατώφλι» του απείρου
Η θέση του Guillén βασίζεται σε θεμελιώδεις αρχές της Κοσμολογίας: το σύμπαν διαστέλλεται και, σε τεράστιες αποστάσεις, υπάρχουν περιοχές που απομακρύνονται με τέτοια ταχύτητα ώστε το φως τους δεν θα φτάσει ποτέ σε εμάς.
Ο συγγραφέας μετατρέπει αυτό το οπτικό όριο σε ένα «κατώφλι» με ειδικές ιδιότητες. Σύμφωνα με τη θεωρία του, πέρα από αυτό το σημείο εκτείνεται ένας χώρος απρόσιτος για την ύλη, όπως την αντιλαμβανόμαστε, ο οποίος όμως είναι συμβατός με μη υλικές οντότητες και, κυρίως, με την ιδιότητα της αχρονικότητας.
Τι είναι στην πραγματικότητα ο κοσμολογικός «ορίζοντας»
Για την επίσημη Κοσμολογία, ο όρος «ορίζοντας» δεν υποδηλώνει ένα φυσικό τείχος, αλλά ένα όριο παρατήρησης που επιβάλλεται από δύο δεδομένα:
Την πεπερασμένη ταχύτητα του φωτός.
Την πεπερασμένη ηλικία του σύμπαντος.
Κεντρικό ρόλο στην κατανόηση αυτού του ορίου παίζει η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου (CMB), το «απολίθωμα» φωτός από το πρώιμο σύμπαν που εκπέμφθηκε περίπου 380.000 χρόνια μετά το Big Bang.
Το σημείο της τριβής
Η αναφορά του Guillén ότι ο χρόνος «παγώνει» στον ορίζοντα αποτελεί το πλέον αμφιλεγόμενο σημείο για τους επιστήμονες. Σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας, οι ισχυρισμοί για παύση του χρόνου εξαρτώνται πάντα από τον παρατηρητή.
Ένας εξωτερικός παρατηρητής βλέπει ένα αντικείμενο να επιβραδύνει μέχρι να «παγώσει» στον ορίζοντα. Για το ίδιο το αντικείμενο όμως, ο χρόνος κυλά κανονικά. Έτσι και στην Κοσμολογία, οι ορίζοντες είναι γεωμετρικές λεπτομέρειες του χωροχρόνου.
Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι είναι εύκολο να μετατραπεί ένα παρατηρησιακό όριο σε μια αυθαίρετη αφήγηση για απόλυτα φράγματα ή μεταφυσικές ιδιότητες, παρερμηνεύοντας τη φυσική πραγματικότητα.
*Με πληροφορίες από larazon
2.jpg)
