Επιχειρηματίας από την Σιγκαπούρη άνοιξε κρασί 127 ετών και οι sommeliers αποκάλυψαν τι γεύση είχε

Στην ιδιωτική τραπεζαρία ενός βραβευμένου με αστέρι Michelin εστιατορίου στην ανατολική-κεντρική Γαλλία, μια μικρή ομάδα από τους κορυφαίους ειδικούς στον κόσμο στον τομέα του κρασιού συγκεντρώθηκε γύρω από ένα παλαιό μπουκάλι πανάκριβου οίνου, με τα ποτήρια τους έτοιμα.

Το αντικείμενο του πόθου τους ήταν ένα κρασί Romanée-Conti του 1899, από έναν από τους πιο σεβαστούς αμπελώνες της Βουργουνδίας, το Domaine de la Romanée-Conti (DRC). Κάποτε προνόμιο της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας, το Romanée-Conti είναι πλέον περιζήτητο από πολυεκατομμυριούχους σε δημοπρασίες, καθώς ένα από αυτά τα μπουκάλια από το 1945 έγινε το πιο ακριβό μπουκάλι κρασί που πωλήθηκε ποτέ, όταν έφτασε τα 558.000 δολάρια στον οίκο Sotheby's το 2018.

Τώρα, οι ειδικοί του εστιατορίου Auprés du Clocher περιέγραψαν το μπουκάλι που είχαν μπροστά τους ως έναν «μονόκερο». Το μπουκάλι είναι ηλικίας 127 χρόνων και αυτό επιβεβαιώθηκε από την άψογη σήμανση «1899» στο φελλό, που ήταν ορατή μέσα από το γυαλί.

Αυτό το μπουκάλι είναι κάτι σαν θρύλος που συνήθως συλλέγεται και δεν δοκιμάζεται. Αυτό θα ίσχυε και στην συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου μπουκαλιού είναι ο επιχειρηματίας και επενδυτής κρασιού Soo Hoo Khoon Peng από την Σιγκαπούρη, ο οποίος σε μια δροσερή χειμωνιάτικη ημέρα του Ιανουαρίου αποφάσισε να ανοίξει και να μοιραστεί το πολύτιμο μπουκάλι, 12 μήνες αφού το αγόρασε για τα 50στά γενέθλιά του.

«Υπερβολικά πολλά εξαιρετικά μπουκάλια δεν ανοίγονται ποτέ», είπε ο Soo Hoo στο CNN. «Δεν έχει να κάνει με το κύρος, αλλά με τη μάθηση και τις ανθρώπινες σχέσεις».

Με βάση μόνο την προέλευσή του, ο Régis Cimmati, διευθυντής εκλεκτών κρασιών στην οργάνωση Maison Pion, εκτίμησε ότι το μπουκάλι του 1899 αξίζει 100.000 ευρώ.

Συγκριτικά, άλλες σοδειές από τον συγκεκριμένο αμπελώνα της Βουργουνδίας των τελευταίων πέντε ετών πωλούνται σε τιμές που κυμαίνονται από 17.000 έως 23.000 ευρώ. Είναι, λοιπόν, ακόμη πιο αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το 1899 παρέμεινε ξεχασμένο για χρόνια σε ένα κελάρι, πριν καταλήξει τελικά στο τραπέζι του Soo Hoo.

Μια αξιοσημείωτη διαδρομή

Το μπουκάλι του 1899 αγοράστηκε αρχικά από τη γαλλική αριστοκρατική οικογένεια de Brou de Laurière, εξήγησε ο Cimmati. Η ετικέτα του, με το μερικώς ξεθωριασμένο «SEIGN***ET», ήταν το πρώτο στοιχείο που υποδείκνυε την αριστοκρατική του προέλευση. «Οι διάσημοι παραγωγοί συνήθιζαν να προσθέτουν το όνομα του διανομέα τους», είπε.

Για δεκαετίες, η φιάλη παρέμεινε στο κελάρι της οικογενείας μέχρι το 2011, μέχρι τον θάνατο του Patrick de Brou de Laurière. «Η ιστορία του κρασιού είναι εκπληκτική, επειδή η ετικέτα ήταν κατεστραμμένη και οι ειδικοί των δημοπρασιών δεν κατάφεραν να την αναγνωρίσουν», προσθέτει ο Cimmati. «Κρυμμένη σε ένα τελάρο με τίτλο «Κόκκινα κρασιά του 19ου αιώνα», πωλήθηκε για μερικές δεκάδες ευρώ σε μια τοπική δημοπρασία».

Διασώθηκε από έναν έξυπνο αγοραστή και έφτασε στον Soo Hoo στις αρχές του περασμένου έτους μέσω της Maison Pion.

«Αυτό το μπουκάλι δεν πωλήθηκε δημόσια», είπε ο Cimmati. «Προσφέρθηκε σε μια χούφτα γνωστών οινόφιλων», είπε, συμπεριλαμβανομένου του Soo Hoo, ο οποίος επέμεινε να το ανοίξει μαζί με τον Aubert de Villaine, τον 86χρονο συνιδιοκτήτη του αμπελώνα.

Τι γεύση είχε;

«Το άνοιγμα ενός κρασιού Romanée-Conti του 1899 είναι ένα ιστορικό γεγονός για τον κόσμο του τομέα», δήλωσε ο Cimmati, ένας από τους προσκεκλημένους που συγκεντρώθηκαν για την πολυαναμενόμενη στιγμή της αλήθειας. «Αυτές οι προπολεμικές φιάλες είναι η κορυφή της τέχνης και, κανονικά, δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν πια».

Εκείνο το απόγευμα πολλά άτομα συνόδευσαν τον Soo Hoo σε αυτό το γευστικό και ιστορικό ταξίδι — μεταξύ των οποίων ο ιδρυτής της εφαρμογής για κρασιά Vivino, Heini Zachariassen, ο πιστοποιημένος «μάστερ» του κρασιού και σχολιαστής Ned Goodwin και ο αρχισυντάκτης του The Wine Advocate, William Kelley.

Δίπλα στον Soo Hoo καθόταν ο συνιδιοκτήτης του αμπελώνα, Aubert de Villaine.

Τελικά, τι γεύση έχει ένα κρασί 127 ετών; Έχοντας λαμπερό κεχριμπαρένιο χρώμα λίγες πορτοκαλί «ανταύγειες», το κρασί ήταν ζεστό με εξελιγμένες νότες αποξηραμένων λουλουδιών, τσαγιού και αποξηραμένων δαμάσκηνων, αλλά και «ζωντανό» χάρη σε μια λεπτή φρεσκάδα.

«Το γεγονός ότι το κρασί είναι ακόμα ζωντανό είναι μια ανακούφιση», είπε ο Soo Hoo, με εμφανή ικανοποίηση. «Στα 127 χρόνια, η φρουτώδης βάση από τον πρωταρχικό καρπό του κρασιού μοιάζει να έχει εξαφανιστεί», παρατήρησε ο Kelley, που έβγαλε τον φελλό.

«Αυτό που απομένει είναι η μεθυστική οινικότητα του κρασιού, που ήταν σχεδόν αλκοολούχα». «Η καθαρότητα και η κομψότητα είναι πέρα από κάθε κατανόηση», πρόσθεσε ο Olivier Pion της Maison Pion. «Είναι ένα θαύμα».

Σε μια εποχή όπου οι θρυλικές φιάλες κρασιών ανταλλάσσονται και συλλέγονται σαν τρόπαια, η απόφαση του Soo Hoo να ανοίξει αυτό το μπουκάλι είναι «ριζοσπαστική». Ο Cimmati την χαρακτήρισε ως την απόλυτη πράξη γενναιοδωρίας: «Η αγορά ενός κειμηλίου αυτής της εμβέλειας απλώς για να το μοιραστεί με τους συναδέλφους του αποδεικνύει το πάθος του. Ανήκει πραγματικά στους 100 κορυφαίους της παγκόσμιας βιομηχανίας».