Επιχείρηση «Επική Οργή»: Οι 100 πρώτες ώρες που άλλαξαν το πρόσωπο της Μέσης Ανατολής

Η επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Επική Οργή» αποτελεί την πιο εκτεταμένη και καταιγιστική στρατιωτική επιχείρηση των τελευταίων δεκαετιών, με τις πρώτες 100 ώρες να επανακαθορίζουν πλήρως τον γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής.

Οι πρώτες 24 ώρες

Η έναρξη των εχθροπραξιών καταγράφηκε τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου, 28 Φεβρουαρίου, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν ένα μαζικό κύμα πυραυλικών επιθέσεων. Ο πρωταρχικός στόχος αυτής της πρώτης φάσης ήταν η ολοκληρωτική τύφλωση της ιρανικής ηγεσίας μέσω της καταστροφής των συστημάτων αεράμυνας και των κόμβων επικοινωνίας.

Οι πύραυλοι Tomahawk, εκτοξευόμενοι από πλοία επιφανείας και υποβρύχια, έπληξαν στρατηγικά σημεία από την Ταμπρίζ στον βορρά μέχρι τις ακτές του Μακράν στον νότο, ενώ το Ιράν απάντησε με σπασμωδικά αλλά βίαια αντίποινα, στοχεύοντας αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ, την Ιορδανία και τις χώρες του Κόλπου.

Η δεύτερη ημέρα

Καθώς η σύγκρουση περνούσε στη δεύτερη ημέρα της, την Κυριακή 1 Μαρτίου, το επιχειρησιακό κέντρο βάρους μετατοπίστηκε στον αέρα.

Η αεροπορική υπεροχή των ΗΠΑ εδραιώθηκε γρήγορα κατά μήκος των ιρανικών ακτών, επιτρέποντας στα συμμαχικά αεροσκάφη να επιχειρούν βαθιά εντός της ενδοχώρας.

Η πιο δραματική εξέλιξη σημειώθηκε αργά το βράδυ της ίδιας ημέρας, όταν η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία πέτυχε την πλήρη αεροπορική κυριαρχία πάνω από την Τεχεράνη. Η εξέλιξη αυτή σήμανε την κατάρρευση της ιρανικής αμυντικής ομπρέλας πάνω από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, αφήνοντας την πρωτεύουσα και τις γύρω στρατιωτικές εγκαταστάσεις εκτεθειμένες σε συνεχή πλήγματα.

Η ταχύτητα με την οποία εξουδετερώθηκε η ιρανική αεροπορία υπήρξε καθοριστική για τη συνέχεια των επιχειρήσεων, καθώς επέτρεψε τον ασφαλή συντονισμό των επόμενων φάσεων.

72 ώρες μετά

Η Δευτέρα, 2 Μαρτίου, σημαδεύτηκε από την είσοδο των στρατηγικών βομβαρδιστικών στην αρένα. Τα διαδοχικά κύματα επιδρομών, στα οποία συμμετείχαν αεροσκάφη B-2, B-1 και B-52, εξαπέλυσαν μια πρωτοφανή ισχύ πυρός εναντίον του δικτύου πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Τοποθεσίες στο Κομ, το Αράκ και το Ισφαχάν δέχθηκαν επαναλαμβανόμενα πλήγματα με στόχο την οριστική αδρανοποίηση του πυρηνικού προγράμματος της χώρας.

Ταυτόχρονα, οι κόκκινοι ρόμβοι στον επιχειρησιακό χάρτη, που αντιπροσώπευαν τις θέσεις αεράμυνας, άρχισαν να σβήνουν ο ένας μετά τον άλλο, καθώς η επιχείρηση εξελισσόταν σε μια συστηματική αποδόμηση κάθε στρατιωτικής υποδομής. Η χρήση των βομβαρδιστικών stealth επέτρεψε την ακριβή προσβολή οχυρωμένων στόχων που μέχρι πρότινος θεωρούνταν απρόσβλητοι.

Κλείνοντας τις 100 ώρες

Την Τρίτη, 3 Μαρτίου, το επίκεντρο μεταφέρθηκε στη θάλασσα, με τον αμερικανικό στόλο να επιβάλλει έναν απόλυτο ναυτικό αποκλεισμό. Μέσα σε λίγες ώρες, αναφέρθηκε ότι δεν υπήρχαν πλέον ενεργά ιρανικά πολεμικά πλοία στον Αραβικό Κόλπο, τα Στενά του Ορμούζ και τον Κόλπο του Ομάν.

Η εξαφάνιση της ιρανικής ναυτικής παρουσίας διασφάλισε την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και απέκλεισε κάθε πιθανότητα χρήσης των ναυτικών δυνάμεων της Τεχεράνης για ασύμμετρες επιθέσεις σε εμπορικά πλοία. Η στρατηγική σημασία των Στενών του Ορμούζ πέρασε ολοκληρωτικά υπό τον έλεγχο του δυτικού συνασπισμού, εξουδετερώνοντας ένα από τα ισχυρότερα διαπραγματευτικά χαρτιά του Ιράν.

Η πρώτη αυτή φάση των 100 ωρών ολοκληρώθηκε την Τετάρτη, 4 Μαρτίου, με μια τελευταία επίδειξη και επιχειρησιακής δυναμικής. Ένα αμερικανικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο εντόπισε και βύθισε το τελευταίο σημαντικό ιρανικό πολεμικό πλοίο που βρισκόταν ακόμη στην επιφάνεια.

Διαβάστε επίσης