Αυτοί είναι οι τρεις πιο ισχυροί ιρανικοί πύραυλοι - Ο 4ος είναι τρομακτικός

Το οπλοστάσιο των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν επανέρχεται στο επίκεντρο της γεωπολιτικής προσοχής με την έναρξη των εχθροπραξιών απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ, και που αναμένεται να έχει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου.

Σύμφωνα με τις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ, το Ιράν διαθέτει ένα από τα πιο εκτεταμένα συστήματα βαλλιστικών πυραύλων στη Μέση Ανατολή, με ένα ευρύ φάσμα βλημάτων ικανών να καλύψουν από περιφερειακές αποστάσεις έως στόχους που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το έδαφός του.

Αυτά τα συστήματα ποικίλλουν ως προς την εμβέλεια, τα καύσιμα, την ταχύτητα και τον σκοπό και μπορούν να ταξινομηθούν σε διάφορες κατηγορίες.

Sejjil: Ένας από τους πιο προηγμένους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν, με ονομαστικό βεληνεκές μεταξύ 2.000 και 2.500 χιλιομέτρων. Ο σχεδιασμός του με στερεό καύσιμο επιτρέπει μικρότερο χρόνο εγκατάστασης για εκτόξευση και αυξημένη ταχύτητα.

Σε αυτό πρέπει να προστεθεί ο πύραυλος Emad, με βεληνεκές περίπου 1.700 km και μεγαλύτερη ακρίβεια πρόσκρουσης, ο Ghadr-110, που προέρχεται από τον Shahab-3, ικανός να καλύψει μεταξύ 1.800 και 2.000 km, αρκετά για να φτάσει σε βαθιά σημεία στη Μέση Ανατολή και ο Khorramshahr: ένας άλλος πύραυλος μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς με ικανότητα μεταφοράς μεγάλων ωφέλιμων φορτίων σε αποστάσεις περίπου 2.000 km.

Αλλά από όλους τους πυραύλους του Ιράν, κανένας δεν έχει συγκεντρώσει τόση προσοχή για τις υποτιθέμενες τεχνολογικές του δυνατότητες όσο ο Fattah και οι υποτιθέμενες εξελικτικές παραλλαγές του.

Το Ιράν έχει περιγράψει τον Fattah ως έναν υπερηχητικό βαλλιστικό πύραυλο μεσαίου βεληνεκούς που σχεδιάστηκε από την Πολεμική Αεροπορία του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις, η εμβέλειά του είναι περίπου 1.400–1.500 km και κινείται με ακραίες ταχύτητες μεταξύ 13 και 15 Mach (13 έως 15 φορές την ταχύτητα του ήχου).

Αυτός ο συνδυασμός ενδιάμεσου εύρους με υπερηχητική ταχύτητα είναι ιδιαίτερα σημαντικός για δύο λόγους. Πρώτον η ώρα πτήσης. Σε ταχύτητες άνω των 10 Mach, ο χρόνος που χρειάζεται για να διανύσει αποστάσεις εκατοντάδων χιλιομέτρων μειώνεται δραστικά, αφήνοντας λιγότερο χρόνο στα αμυντικά συστήματα να ανιχνεύσουν και να ανταποκριθούν. Αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε χρονικά πλαίσια μικρότερα από 5-10 λεπτά από την εκτόξευση έως τον αντίκτυπο σε προορισμούς όπως το Τελ Αβίβ ή κεντρικές περιοχές του Ισραήλ.

Κατά δεύτερον αυτή η ταχύτητα δημιουργεί μεγαλύτερη δυσκολία για τη συμβατική αντιπυραυλική άμυνα, όπως τα συστήματα αναχαίτισης που βασίζονται σε ραντάρ και οι πύραυλοι εδάφους-αέρος, σχεδιασμένοι να ακολουθούν σχετικά προβλέψιμες τροχιές. Ένα βλήμα που ταξιδεύει με υπερηχητικές ταχύτητες και με ευελιξία μειώνει το «παράθυρο απόκρισης» του αμυνόμενου, καθιστώντας δύσκολη την αναχαίτιση.

Οι ειδικοί έχουν δείξει σκεπτικισμό σχετικά με την πλήρη λειτουργικότητα του Fattah ή την πραγματική του ικανότητα αποφυγής. Πολλές από τις δυνατότητες που διακηρύσσει το Ιράν (ειδικά εκείνες που στοχεύουν στην αποφυγή προηγμένων αμυντικών συστημάτων όπως ο ισραηλινός «Σιδερένιος Θόλος» ή οι αμερικανικοί αναχαιτιστές PAC-3 ή THAAD) δεν έχουν επικυρωθεί δημόσια ή δεν έχουν επιδειχθεί σε πραγματικές συνθήκες μάχης.

Η πραγματικότητα είναι ότι το Ιράν έχει αναπτύξει ένα τεχνικά άρτιο και διαφοροποιημένο βαλλιστικό οπλοστάσιο, με πυραύλους μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς ικανούς να καλύψουν ολόκληρη τη στρατηγική περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Πύραυλοι όπως ο Sejjil, ο Ghadr ή ο Khorramshahr προσφέρουν υψηλές ταχύτητες και βεληνεκές που επιτρέπουν επιθέσεις από βαθιά μέσα στο Ιράν, ενώ ο Fattah αντιπροσωπεύει ένα τεχνολογικό στοίχημα για υπερηχητικά όπλα που ανταποκρίνονται γρήγορα και δυνητικά είναι πιο δύσκολο να αναχαιτιστούν.