Το μυστήριο της «Πέτρα του Βωμού» του Στόουνχεντζ - Νέα έρευνα αποκαλύπτει πώς μεταφέρθηκε
Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι νεολιθικοί κατασκευαστές μπορεί να ήταν πιο οργανωμένοι από όσο νομίζαμε μέχρι σήμερα
Άνθρωποι συγκεντρώνονται στον αρχαίο πέτρινο κύκλο Stonehenge για να γιορτάσουν το θερινό ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη ημέρα του έτους, κοντά στο Salisbury της Αγγλίας
Snapshot
- Η «Πέτρα του Βωμού» του Στόουνχεντζ προέρχεται από τη λεκάνη των Ορκάδων στη Σκωτία, περίπου 450 μίλια μακριά από το μνημείο.
- Νέα έρευνα αποκλείει την θεωρία ότι η πέτρα μεταφέρθηκε μόνο από παγετώνες κατά την Εποχή των Παγετώνων.
- Οι νεολιθικοί άνθρωποι πιθανόν μετέφεραν την πέτρα σε διαδρομή εκατοντάδων μιλίων με συνδυασμό μεταφοράς σε ξηρά και νερό.
- Η μεταφορά της πέτρας απαιτούσε οργανωμένη προσπάθεια και μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς σύγχρονους χρόνους ολοκλήρωσης.
- Η επιλογή του συγκεκριμένου ψαμμίτη από τη Σκωτία υποδηλώνει τη σημασία και την επιμονή των κατασκευαστών του Στόουνχεντζ στην εύρεση κατάλληλων υλικών.
Παραμένει μυστήριο το πώς ακριβώς η γιγαντιαία «Πέτρα του Βωμού» του Στόουνχεντζ έφτασε στο ιστορικό μνημείο του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά νέα στοιχεία αποκλείουν μια θεωρία: ο μεγα-λίθος δεν μετακινήθηκε εκεί μόνο από τον πάγο.
Σε μια πρωτοποριακή μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό The Journal of Quaternary Science, ερευνητές του Πανεπιστημίου Curtin της Αυστραλίας υποστηρίζουν ότι η πέτρα βάρους άνω των 13.000 λιβρών μεταφέρθηκε από ανθρώπους της Νεολιθικής εποχής σε μια διαδρομή εκατοντάδων μιλίων, συχνά σε δύσκολο έδαφος.
Για χρόνια, κυκλοφορούσαν διάφορες θεωρίες σχετικά με τη μεταφορά της Altar Stone, η οποία σύμφωνα με αναφορές προστέθηκε στον αρχαιολογικό χώρο, μεταξύ του 2620 και του 2480 π.Χ., όπως ανέφερε το Smithsonian Magazine.
Αρχικά θεωρήθηκε ότι το εν λόγω κεντρικό κομμάτι προέρχονταν από την Ουαλία, αλλά η ανάλυση της χημικής σύνθεσης του ογκόλιθου αποκάλυψε ότι προέρχονταν από τη λεκάνη των Ορκάδων στη Σκωτία — περίπου 450 μίλια μακριά.
Πώς ένας βράχος 16 ποδιών και 6 τόνων διένυσε μια τόσο μεγάλη απόσταση χωρίς τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας; Οι επιστήμονες είχαν διάφορες θεωρίες, από πλοία έως — ίσως το πιο ενδιαφέρον — παγετώνες που έσπρωξαν το «θηρίο» κατά τη διάρκεια της Εποχής των Παγετώνων.
Για να προσδιορίσουν τον αρχαίο τρόπο μεταφοράς, η αυστραλιανή ομάδα αναπαρήγαγε τις τροχιές των παγετώνων.
Διαπίστωσαν ότι, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των παγετώνων από τη βορειοανατολική Σκωτία κινήθηκε προς τα βορειοανατολικά, μακριά από το Στόουνχεντζ, ορισμένοι πράγματι μετακινήθηκαν προς τα νοτιοανατολικά.
Αυτή η παγωμένη μεταφορική ταινία ενδεχομένως ώθησε τον γιγάντιο βράχο στο Ντόγκερ Μπανκ, ένα πλέον βυθισμένο κομμάτι γης 400 χιλιόμετρα μακριά από την τοποθεσία, που κάποτε συνέδεε το Ηνωμένο Βασίλειο με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι έπρεπε να μεταφέρουν το τεράστιο βράχο μέχρι τον τερματισμό, υποστηρίζουν οι επιστήμονες.
Αν και η ομάδα δεν έχει αποκλείσει την παγετώδη περίοδο, θεώρησε ότι ήταν απίθανο, δεδομένου ότι το Dogger Bank βυθίστηκε πριν από 8.000 χρόνια — 3.000 χρόνια πριν από την έναρξη της κατασκευής του Στόουνχεντζ — καθιστώντας σχεδόν αδύνατη τη μετακίνηση που προκαλείται από τον πάγο.
Σε αντίθεση με τα σύγχρονα κατασκευαστικά έργα, οι κατασκευαστές του Στόουνχεντζ δεν είχαν καθορισμένη προθεσμία, κάτι που θεωρητικά θα τους επέτρεπε να αναπτύξουν τις απαραίτητες μεθόδους για τη μετακίνηση των λίθων, σύμφωνα με αυτή την εναλλακτική θεωρία.
