Έλεγχος, απειλές και χειρουργικές επεμβάσεις παραμόρφωσης: Η ζωή ενός θύματος του Επστάιν

Την εβδομάδα αμέσως μετά τον θάνατο του καταδικασμένου για σεξουαλικά εγκλήματα χρηματιστή Τζέφρι Έπσταϊν το 2019, η Άνια (ψευδώνυμο) άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματός της στη Νέα Υόρκη. Αντίκρισε μπροστά της τον αδελφό του Έπσταϊν, τον Μαρκ, ο οποίος της ανακοίνωσε ψυχρά ότι έπρεπε να μαζέψει τα πράγματά της και να φύγει αμέσως από το σπίτι. Η Άνια ζούσε για χρόνια σε ένα από τα πολλά διαμερίσματα στην East 66th Street στο Μανχάταν, τα οποία χρησιμοποιούσε ο χρηματιστής για να στεγάζει τις γυναίκες που κακοποιούσε.

Σε μια στιγμή έχασε το σπίτι της, αλλά όπως λέει η ίδια, δραπέτευσε από έναν ζωντανό εφιάλτη. Ο Μαρκ Έπσταϊν αρνείται μέχρι σήμερα οποιαδήποτε γνώση για τις παράνομες πράξεις του αδελφού του.

Η ίδια παλεύει ακόμη να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι υπέστη συστηματική κακοποίηση για χρόνια. Όπως αναφέρει το bbc, η Άνια εξήγησε ότι οι αλυσίδες δεν ήταν ορατές. Δεν ήταν δεμένη σε μια πόρτα ούτε κλειδωμένη σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο. Οι αλυσίδες ήταν λιγότερο προφανείς, αλλά ήταν εκεί και ήταν εξαιρετικά ισχυρές.

Ο Έπσταϊν συνήθιζε να καυχιέται ότι η επιχείρησή του λειτουργούσε σαν αίρεση και ο ίδιος ήταν ο απόλυτος αρχηγός της. Η Άνια έδωσε στο βρετανικό δίκτυο μια σπάνια και αναλυτική περιγραφή της καθημερινότητας ως μία από τις βοηθούς του, φωτίζοντας τον τρόπο με τον οποίο ο πολυεκατομμυριούχος διατηρούσε τον έλεγχο πάνω σε τόσα θύματα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το σύστημα της απόλυτης εξάρτησης

Οι βοηθοί ήταν μια κλειστή ομάδα περίπου δώδεκα γυναικών κάθε φορά. Στεγάζονταν από τον Έπσταϊν, εργάζονταν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο στο πλευρό του και υφίσταντο τακτικά σεξουαλική κακοποίηση. Παρασύρθηκαν με περίπλοκες απάτες και κούφιες υποσχέσεις για επαγγελματική ανέλιξη, προτού εκείνος αρχίσει να ασκεί εξαναγκαστικό έλεγχο σε κάθε πτυχή της ζωής τους, εκμεταλλευόμενος οποιαδήποτε αδυναμία μπορούσε να εντοπίσει.

Έλεγχε πλήρως τα οικονομικά τους, καθόριζε ποιους θα δουν και τις υποτιμούσε ψυχολογικά καθημερινά. Παρακολουθούσε το σώμα τους με αρρωστημένη εμμονή. Η Άνια αποκάλυψε ότι την ανάγκασε να υποβληθεί σε μια περιττή χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση ενός μικρού τατουάζ που είχε από την εφηβεία της. Ο Έπσταϊν δεν ήθελε να περιμένει τη μακροχρόνια διαδικασία του λέιζερ, οπότε έφερε γιατρό στο σπίτι και πρότεινε να κόψουν το δέρμα με νυστέρι. Μάλιστα καυχιόταν λέγοντας ότι μόνο εκείνος θα μπορούσε να σκεφτεί μια τέτοια λύση. Η επέμβαση άφησε σημάδια και έναν χρόνο μετά την ανάγκασε να το ξανακάνει επειδή δεν του άρεσε το αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει το BBC, η μαρτυρία της επιβεβαιώνεται από τη Σάρα Κέλεν, μια άλλη πρώην βοηθό, η οποία κατέθεσε φέτος στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Η Κέλεν περιέγραψε πώς ο Έπσταϊν παρουσιαζόταν αρχικά ως σωτήρας, διαλύοντας σταδιακά την ικανότητα των θυμάτων να παίρνουν αποφάσεις, καθιστώντας τα εντελώς εξαρτημένα από αυτόν. Η κλινική ψυχολόγος Δρ Τάρα Κουίν-Σιρίλο εξήγησε στο bbc ότι υπάρχει μια λανθασμένη αντίληψη ότι μόνο τα παιδιά είναι ευάλωτα σε τέτοιες μεθόδους. Η χειραγώγηση μπορεί να γίνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και σε ενήλικες, καθώς η στρατολόγηση λειτουργεί σαν αόρατο βομβαρδιστικό που περνά κάτω από τα ραντάρ.

Η παγίδα της βιομηχανίας της μόδας

Μετά την καταδίκη του το 2008 στη Φλόριντα για την κακοποίηση μιας έφηβης, την οποία είχε δελεάσει με την υπόσχεση εργασίας ως μασέρ, ο Έπσταϊν άλλαξε τακτική. Άρχισε να στοχεύει κυρίως ενήλικες γυναίκες από τη Ρωσία και την ανατολική Ευρώπη. Η Άνια σημειώνει ότι πολλές από τις κοπέλες έδειχναν ακόμα σαν έφηβες, δείχνοντας μάλιστα στο BBC φωτογραφίες της από εκείνη την περίοδο.

Η Άνια μεγάλωσε στη μετακομμουνιστική Ρωσία με αυστηρούς γονείς που της έμαθαν ότι η μόρφωση φέρνει την επιτυχία. Οι ευκαιρίες όμως ήταν ελάχιστες. Έχοντας πάρει το πτυχίο της, έφυγε από τη χώρα για να εργαστεί ως μοντέλο στην Ευρώπη, καταφέρνοντας να συνεργαστεί με κορυφαίους οίκους όπως οι Fendi και Chanel. Είχε φίλους, δίκτυο υποστήριξης και τη δυνατότητα να επισκέπτεται την οικογένειά της. Στις αρχές των 20 της, επισκέφθηκε ένα πρακτορείο στο Παρίσι και συνάντησε τον ανιχνευτή μοντέλων Ντανιέλ Σιάντ. Εκείνος επαίνεσε την εξυπνάδα της και προσφέρθηκε να τη γνωρίσει σε έναν φίλο του με τεράστιες διασυνδέσεις στον χώρο: τον Έπσταϊν.

Όπως αναφέρει το bbc, η Άνια πιστεύει πλέον ότι ήταν μια απόλυτα στημένη παγίδα και χαρακτηρίζει τον Σιάντ επαγγελματία διακινητή. Το όνομα του Σιάντ εμφανίζεται χιλιάδες φορές στα έγγραφα της υπόθεσης Έπσταϊν που δημοσιοποίησε η αμερικανική κυβέρνηση. Η πρώτη συνάντηση έγινε στο διαμέρισμα 18 δωματίων του Έπσταϊν στο Παρίσι, κοντά στην Αψίδα του Θριάμβου, το οποίο ήταν γεμάτο φωτογραφίες του με τον Μπιλ Κλίντον και άλλους παγκόσμιους ηγέτες.

Εκεί της ζήτησε να μείνει με τα εσώρουχα για να αξιολογήσει το σώμα της. Της είπε αμέσως ότι ήταν εκτός φόρμας και λαζή, μια συμπεριφορά συνηθισμένη στον χώρο της μόδας, γεγονός που δεν την υποψίασε. Παράλληλα, την πλησίασε ρωτώντας την για τους στόχους της, την οικογένειά της και τα ενδιαφέροντά της, πράγματα που δεν ρωτούν ποτέ στις οντισιόν. Αργότερα κατάλαβε ότι ο Έπσταϊν συγκέντρωνε πληροφορίες για όσα την ένοιαζαν, ώστε να τα χρησιμοποιήσει εναντίον της. Για να την καθησυχάσει, της είπε μάλιστα: «Βλέπω ότι είσαι έξυπνη και καχύποπτη. Δεν θέλω να κοιμηθώ μαζί σου». Η Άνια ένιωσε ασφάλεια, πιστεύοντας ότι βρήκε έναν άνθρωπο που μπορούσε να δει μέσα της.

Το χρονικό της παγίδευσης στο Παλμ Μπιτς

Η διαδικασία της χειραγώγησης κράτησε σχεδόν έναν χρόνο. Η Άνια γυμναζόταν θρησκευτικά για να αποκτήσει το σώμα που ήθελε ο χρηματιστής. Η Λέσλι Γκροφ, η προσωπική γραμματέας του Έπσταϊν που διαχειριζόταν το πρόγραμμά του, της έστελνε μηνύματα ζητώντας ενημερώσεις, ενώ ο ίδιος την πίεζε για γυμνές φωτογραφίες. Ο Έπσταϊν κανόνισε τελικά μια συνάντηση με τη συνιδρύτρια του μεγάλου πρακτορείου Next Management, Φέιθ Κέιτς, η οποία κράτησε λιγότερο από μισή ώρα.

Μετά τη συνάντηση, ο Έπσταϊν της ανακοίνωσε ότι το πρακτορείο την απέρριψε επειδή δεν έκανε για την αγορά της Νέας Υόρκης και ήταν εκτός φόρμας. Η Άνια απογοητεύτηκε πλήρως. Εκείνος της πρότεινε να τον επισκεφθεί στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντα, όπου εξέτιε την ποινή του με δικαίωμα ημερήσιας εξόδου για εργασία. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι καταδικάστηκε επειδή τον εξαπάτησε ένα κορίτσι με πλαστή ταυτότητα.

Η Άνια υπέγραψε το βιβλίο εισόδου που κρατούσε ένας ένστολος αστυνομικός. Ο Έπσταϊν την οδήγησε σε ένα πίσω δωμάτιο και την κακοποίησε σεξουαλικά για πρώτη φορά. Όταν βγήκαν έξω, άρχισε να αστειεύεται με τις άλλες βοηθούς που περίμεναν, λέγοντας ότι η Άνια ήταν ντροπαλή. Εκείνες γέλασαν και η αντίδρασή τους έκανε την Άνια να κατηγορήσει τον εαυτό της, θεωρώντας ότι η δική της ρωσική ανατροφή ήταν το πρόβλημα και όχι η συμπεριφορά του.

Μόνο όταν δημοσιεύθηκαν τα επίσημα έγγραφα της υπόθεσης, η Άνια συνειδητοποίησε την απάτη. Τα email αποκάλυψαν ότι η ιδρύτρια του πρακτορείου Next την είχε απορρίψει έναν χρόνο πριν. Ο Έπσταϊν την κορόιδευε για μήνες, στήνοντας μια ολόκληρη πλεκτάνη για να τη φέρει σε κατάσταση ευάλωτη, απομονωμένη και μακριά από το σπίτι της, ώστε να επιτεθεί. Ο δικηγόρος της Φέιθ Κέιτς δήλωσε ότι οποιοσδήποτε ισχυρισμός για εμπλοκή της πελάτισσάς του σε διακίνηση είναι ψευδής και συκοφαντικός, προσθέτοντας ότι το πρακτορείο έπαιρνε αυτόνομες αποφάσεις. Το πρακτορείο Next Management δήλωσε επίσης ότι δεν είχε καμία σχέση με τον Έπσταϊν και ότι οι ενέργειες της Κέιτς αφορούσαν την ίδια.

Η φυλακή χωρίς κάγκελα

Ο Έπσταϊν συνέχισε το παιχνίδι, γνωρίζοντάς την στον Ζαν-Λουκ Μπρουνέλ, ιδρυτή του πρακτορείου MC2, κρύβοντας ότι ο ίδιος ήταν χρηματοδότης της εταιρείας. Οι δουλειές μόντελινγκ ήταν ανύπαρκτες. Ο μάνατζέρ της την έστελνε στο Παλμ Μπιτς για δήθεν απευθείας κλείσιμο δουλειάς, αλλά εκεί την περίμενε μόνο η κακοποίηση. Τελικά, της είπε ότι η βιομηχανία της μόδας πέθανε και της πρότεινε να δουλέψει ως βοηθός του για να της μάθει επιχειρήσεις, να ταξιδεύει και να γνωρίζει ισχυρούς ανθρώπους.

Η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Η Άνια δεν έμαθε τίποτα για επιχειρήσεις. Περίμενε με τις ώρες να της αναθέσει κάτι, ενώ εκείνος την κατηγορούσε ότι κάθεται. Της έδινε ταπεινωτικές δουλειές, όπως να απαντά στο τηλέφωνο ή να υποδέχεται καλεσμένους.

Οι βοηθοί έπρεπε να είναι διαθέσιμες 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Όταν η Άνια βγήκε μια φορά για μεσημεριανό με κάποιον φίλο, ο Έπσταϊν έγινε έξαλλος, καλώντας την μανιωδώς και ξεκαθαρίζοντας ότι δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι χωρίς την άδειά του. Η εξάρτηση έγινε απόλυτη. Αν αρρώσταινε, της έλεγε ότι ο ίδιος ήταν η ιατρική της ασφάλιση. Δεν είχε τραπεζικό λογαριασμό ούτε έγγραφα για να νοικιάσει σπίτι, ενώ εκείνος την πετούσε μερικές φορές έξω από το διαμέρισμα για να της δείξει τη δύναμή του.

Άρχισε να της δίνει έναν μικρό μισθό μόνο χρόνια αργότερα, επειδή το απαιτούσε η βίζα της, επαναλαμβάνοντας συνεχώς ότι θα τη στηρίζει για πάντα. Η Σάρα Κέλεν περιέγραψε την ίδια κατάσταση στο Κογκρέσο, τονίζοντας ότι δεν είχε χρήματα, οικογένεια, εκπαίδευση ούτε την αίσθηση ότι άξιζε κάτι καλύτερο. Ο Έπσταϊν της ξεκαθάριζε ότι αν πήγαινε εναντίον του, θα της κόστιζε τη ζωή της.

Η βιβλιοθήκη των αποδεικτικών στοιχείων

Όταν μια βοηθός κατάφερε να δραπετεύσει, τηλεφώνησε στην Άνια κατά τη διάρκεια της φυγής της. Η Άνια τρομοκρατήθηκε, καθώς ο Έπσταϊν είχε στην κατοχή του τα τηλέφωνά τους και παρακολουθούσε τις κλήσεις. Ο χρηματιστής προσέλαβε ιδιωτικό ντετέκτιβ για να την εντοπίσει και έδειξε στην Άνια ένα email με τα έξοδα της κοπέλας που είχε υπολογίσει, τα οποία έφταναν τις 700.000 δολάρια. Το μήνυμα ήταν σαφές: αν φύγεις, μου χρωστάς και θα σε κυνηγήσω.

Παράλληλα, ο Έπσταϊν συγκέντρωνε συμβιβαστικό υλικό. Της υπενθύμιζε συχνά ότι είχε γυμνές φωτογραφίες της. Σε μια περίπτωση, μάζεψε τις βοηθούς για μια φωτογράφιση, τις παρότρυνε να μείνουν τόπλες και να χορεύουν χαρούμενες, επιμένοντας να καταγραφεί σε βίντεο. Η Άνια θυμάται ότι είπε: «Με αυτόν τον τρόπο ξέρω ότι δεν θα πάτε ποτέ εναντίον μου», καθώς με αυτό το υλικό θα αποδείκνυε ότι όλα γίνονταν με τη θέλησή τους.

Αυτή ήταν η προσωπική του βιβλιοθήκη αποδείξεων. Τις ανάγκαζε επίσης να γράφουν «επιστολές ευγνωμοσύνης», όπου τον ευχαριστούσαν θερμά, ώστε να τις χρησιμοποιεί ως αμυντικό μηχανισμό. Επιπλέον, έστρεφε τη μία κοπέλα εναντίον της άλλης, λέγοντας ψέματα ότι κάποια ήταν θυμωμένη μαζί της, ώστε να εμποδίζει τη δημιουργία σχέσεων μεταξύ τους και να τις ελέγχει ευκολότερα.

Το οικοσύστημα της κακοποίησης

Το πιο επώδυνο και ντροπιαστικό κομμάτι της περιόδου εκείνης, όπως εξομολογείται η Άνια στο bbc με δάκρυα στα μάτια, ήταν η υποχρέωση να στρατολογούν άλλες γυναίκες. Κάθε βοηθός έπρεπε να φέρει τουλάχιστον άλλη μία κοπέλα, με τον Έπσταϊν να ζητά νεαρές γυναίκες. Αν έφερνες έστω και μία, γινόσουν αυτόματα συνένοχος στο δίκτυό του.

Η Άνια αποφάσισε να μιλήσει τώρα για να βοηθήσει τον κόσμο να καταλάβει πώς παγιδεύονταν οι γυναίκες και να εξηγήσει ότι το δίκτυο του Έπσταϊν διακινούσε τόσο ενήλικες όσο και παιδιά. Όπως αναφέρει, ο χρηματιστής είχε χτίσει ένα ολόκληρο οικοσύστημα κακοποίησης που τον υπηρετούσε. Η παρουσία ανθρώπων όπως ο Μπιλ Γκέιτς, οι οποίοι έρχονταν στο σπίτι του για δείπνο και του έσφιγγαν το χέρι, νομιμοποιούσε την κατάσταση στα μάτια της, κάνοντάς την να αναρωτιέται ποια ήταν η ίδια για να αμφισβητήσει έναν τέτοιο άνθρωπο.

Τόσο η Άνια όσο και η Σάρα Κέλεν έλαβαν στη συνέχεια αποζημίωση από το Ταμείο Αποζημίωσης Θυμάτων του Έπσταϊν, μια διαδικασία που απαιτούσε την προσκόμιση και διασταύρωση αποδεικτικών στοιχείων για την κακοποίηση που υπέστησαν. Η Άνια τονίζει ότι όσο ο Έπσταϊν ήταν ζωντανός δεν είχε μιλήσει σε κανέναν. Τώρα ελπίζει ότι η δική της ιστορία θα δώσει τη δύναμη σε έστω και μία γυναίκα να σπάσει τα δεσμά μιας κακοποιητικής σχέσης και να επιβιώσει.

Διαβάστε επίσης