Πέθανε σε ηλικία 83 ετών ο συγγραφέας, Πίτερ Νάντας – Ήταν υποψήφιος για Νόμπελ Λογοτεχνίας

Ο Πίτερ Νάντας, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών, αφήνοντας πίσω ένα έργο βαθιά επηρεασμένο από τις πληγές του 20^ού αιώνα. Ο πολυβραβευμένος Ούγγρος συγγραφέας, που είχε βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο των συζητήσεων για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, μετέτρεψε την προσωπική μνήμη, την Ιστορία και τις σκοτεινές σελίδες της πατρίδας του σε λογοτεχνικά αριστουργήματα.

«Ο Πίτερ Νάντας πέθανε», ανέφερε η λογοτεχνική του πράκτορας, Ανέτ Όρος, επιβεβαιώνοντας πληροφορία που αναρτήθηκε στον λογαριασμό του συγγραφέα στο Facebook, ανακοινώνοντας ότι πέθανε σήμερα το πρωί (26/08) στην κατοικία του, στο Γκόμποζεγκ.

Θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος, ο Πίτερ Νάντας διακρίθηκε για τους στοχασμούς του που είχαν τροφοδοτήσει η προσωπική εμπειρία του από τον πόλεμο, το κομμουνιστικό καθεστώς και οι ανατροπές στη σύγχρονη Ουγγαρία. «Το τέλος ενός οικογενειακού χρονικού» κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη, το 2007.

Το 2005, κυκλοφόρησε το μνημειώδες έργο του «Παράλληλες Ιστορίες», εκτάσεως άνω των 1.000 σελίδων, που χρειάστηκε 18 χρόνια για να ολοκληρώσει. Το πολυπρόσωπο έργο χαιρετίστηκε για τον πειραματικό και τολμηρό χαρακτήρα του.

Γεννημένος στη Βουδαπέστη τη 14^η Οκτωβρίου 1942 σε εβραϊκή οικογένεια, ο Πίτερ Νάντας έζησε τους τελευταίους μήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σε μία ουγγρική πρωτεύουσα ρημαγμένη από τις συγκρούσεις,

Η μητέρα του πέθανε από καρκίνο το 1955 και ο πατέρας του αυτοκτόνησε τρία χρόνια αργότερα. Τον μεγάλωσε μία θεία του.

Με σπουδές Φωτογραφίας, εργάστηκε ως δημοσιογράφος έως το 1969 προτού αφοσιωθεί πλήρως στη συγγραφή.

«Η Βίβλος» κυκλοφόρησε το 1967. Ακολούθησαν πολλά μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων και θεατρικά έργα, στα οποία αναμιγνύονται αυτοβιογραφικά στοιχεία, η φιλοσοφική σκέψη και η κριτική του πολιτικού συστήματος της εποχής.

Το 1990, παντρεύτηκε την επί πολλά χρόνια σύντροφο, Μάγδα Σάλαμον.

Τρία χρόνια αργότερα, έπαθε καρδιακή κρίση αλλά επανήλθε στη ζωή. Θα χρησιμοποιήσει αυτήν την εμπειρία στο έργο με τίτλο «Ο θάνατος κατά πρόσωπο», που κυκλοφόρησε το 2004.

«Αγαπώ τη ζωή (…) αλλά θα ήταν καλά και να πεθάνω, δεν έχω ζήσει μία κατάσταση τόσο γαλήνια, μία τέτοια ηρεμία», εξηγούσε σε τηλεοπτική συνέντευξη, σημειώνοντας ωστόσο ότι αυτή η εμπειρία είναι «πέρα από τις λέξεις».

Τελευταία, έχοντας αποσυρθεί στην εξοχική κατοικία του, όπου έλεγε ότι δεν άκουγε ραδιόφωνο, ούτε έβλεπε τηλεόραση, ούτε χρησιμοποιούσε το διαδίκτυο για να παραμείνει συνδεδεμένος με τον κόσμο, ο Πίτερ Νάντας διεκδικούσε μία απλή ύπαρξη.

«Ζω λιτά και δεν έχω την επιθυμία να ζήσω αλλιώς, έχω γεννηθεί στοχαστικός», έλεγε πρόσφατα στον ουγγρικό ιστότοπο Litera.

«Σε περιόδους κρίσης, ο πολιτισμός έχει πάντα μεγάλη ζήτηση. Τότε οι άνθρωποι διαβάζουν περισσότερο, πηγαίνουν περισσότερο στο θέατρο, επισκέπτονται περισσότερες γκαλερί και βλέπουν περισσότερες ταινίες. Όταν δεν χρειάζεται να ζουν σε κρίση, αλλά περνούν σε μία περίοδο ευημερίας, αφήνονται να παρασυρθούν, αφού τότε κάθε ανάπτυξη, κάθε πλούτος, είναι μία σκέτη χαρά, μία σκέτη επίδειξη μόδας της ζωής», περιέγραφε.

«Τι θα διαβάζετε; Ο καθένας πρέπει να το αποφασίσει μόνος του. Όπως και το ενδεχόμενο να μην διαβάσει καθόλου. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να παρεμβαίνουμε στο τι διαβάζει ο καθένας, είναι ένας από τους λίγους χώρους όπου ο άνθρωπος είναι πραγματικά ελεύθερος στην απόφασή του», είχε επισημάνει ακόμη.

Όσον αφορά τη λογοτεχνία, είχε σχολιάσει ότι «πρέπει να κατεβαίνουμε σε εκείνα τα απλούστατα προσωπικά και ανθρωπολογικά ερωτήματα που απασχολούν τη λογοτεχνία. Τι είναι ο άνθρωπος; Ποιος είναι ο άνθρωπος; Για ποιον λόγο υπάρχει; Η ύπαρξή του έχει νόημα κι, αν όχι, τότε τι είναι η ύπαρξη; Σε αυτά τα ερωτήματα μπορεί κανείς να απαντήσει με ένα ποίημα ή ένα μυθιστόρημα και αυτές είναι αποκλειστικά προσωπικές απαντήσεις. Η λογοτεχνία είναι προσωπική, όχι κοινοτική υπόθεση, όχι εθνική. Αν όμως δεν την καλλιεργεί κανείς, τότε ο πληθυσμός θα αποβλακωθεί».