Καλοκαιρινή πολιτική κόλαση χωρίς αυτοδυναμία, τα δυνατά σημεία των αρχηγών, το αδιέξοδο του ΠΑΣΟΚ

Τα πρωινά είναι βαριά απ’ την υγρασία. Ξαφνικές μπόρες εξατμίζονται μόλις αγγίξουν το χώμα. Βγαίνω απ’ την σπηλιά λίγο πριν γεμίσει με φως ο τόπος, για μια ανάσα, αλλά φευ. Ούτε δροσιά, ούτε χαρά. Πού πήγε το αργό ελληνικό καλοκαίρι; Όλα κινούνται με ταχύτητα πρωτόγνωρη. Στο κόκκινο. Ο Κυριάκος με κουστούμι μπαινοβγαίνει στ’ αεροπλάνα. Ο Αλέξης τρέχει σε προεκλογικού τύπου συγκεντρώσεις στο Περιστέρι. Και οι δυο μαζί αναλύουν στον Economist, σε διαφορετικά πλάνα εννοείται. Κι ο Ανδρουλάκης ασθμαίνοντας σπριντάρει απ’ τους μικρομεσαίους στους συνταξιούχους. Τρέχει μήπως σωθεί, αλλά δεν το βλέπω. Βουτάω γρήγορα στην Κασταλία, πίνω μια γουλιά από την Κασσοτίδα και χάνομαι ξανά στους ιερούς ατμούς. Δεν υπάρχει πια ελληνικό καλοκαίρι. Μόνο η ψευδαίσθησή του.

Μεγάλη φασαρία

Ψευδαίσθηση είναι και η δυσανάλογα μεγάλη φασαρία σ’ ένα πολύ μικρούλι κόμμα, που όλες οι δημοσκοπήσεις εδώ και μήνες βρίσκουν στο 1,2-1,8%. Το ίδιο και οι τάσεις της MRB που δημοσιοποίησε χθες ο Δημήτρης Μαύρος.

Μιλάω για τον ΣΥΡΙΖΑ που έκλεψε χθες ένα τέταρτο δημοσιότητας με την ξαφνική παραίτηση του Προέδρου Φάμελλου. Αυτό το μικρούλι κόμμα πια όμως εξακολουθεί να έχει 23 βουλευτές στην παρούσα Βουλή+ τον Πολάκη που δεν κρατιέται να επιστρέψει στο λιλιπούτειο μαντρί για να διεκδικήσει την θέση του τσομπάνη. Ολο το βράδυ δεν θα κοιμηθούν απόψε, μέχρι να ξημερώσει Σάββατο που θα τους βρει μισοσφαγμένους μεταξύ τους όσους απέμειναν να τσακώνονται για το αν θα γίνει Κεντρική Επιτροπή,

ή μια απλή Πολιτική Γραμματεία, αληθινά who cares;

Επιθυμίες

Εκτός από τον Παύλο Πολάκη που εκτιμά πως υπό την ηγεσία του ο ΣΥΡΙΖΑ α) θα μπει στην Βουλή και β) θα αποτελέσει ισχυρό αντισυστημικό πόλο, οι Παππάς-Δούρου αναζητούν είτε συλλογική ηγεσία (με εκ περιτροπής εμφανίσεις στην Βουλή), είτε σκέφτονται ποιος θα μπορούσε να μπει μπροστά κι ο νους τους πάει στον Κώστα τον Αρβανίτη,

που όμως έχει εγκατασταθεί πλήρως στις Βρυξέλλες/Στρασβούργο και που να τρέχει τώρα καλοκαιριάτικα. Ψήφους μπορεί να μην έχουν ωστόσο κάτι εκατομμύρια ευρώ που τους είχε εξασφαλίσει ο Αλέξης με τις εκλογές του 2023, τα έχουν. Άρα, λεφτά υπάρχουν.

Ο χρόνος

Μεγάλη σημασία έχει ο χρόνος των εκλογών που κρατάει κλειδαμπαρωμένο σ’ ένα κουτάκι του μυαλού του ο Κυριάκος. «Το 2027 θα είναι μεγάλη εκλογική χρόνια» σημείωσε από το Λαγονήσι (Economist) η Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα και αναφέρθηκε στη Γαλλία, την Πολωνία αλλά και την Ελλάδα. Δίπλα της άκουσε με προσοχή ο Κυριάκος, ο οποίος επανέλαβε ότι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του ’27.

Τα στοιχεία όλων των δημοσκοπήσεων δείχνουν πρώτη τη ΝΔ, αλλά όποιο σενάριο εδρών κι αν γίνει, αυτοδυναμία δεν βγαίνει. Επίσης σε πολλά από αυτά, δεν βγαίνει σενάριο ούτε συγκυβέρνησης ΝΔ με ένα ακόμα κόμμα πχ ΠΑΣΟΚ. Χρειάζεται ΚΑΙ τρίτο.

Παγιώθηκε

Ο Ιούλιος θ’ αφήσει το πολιτικό σκηνικό με τον Αλέξη Τσίπρα άνετο στην δεύτερη θέση (MRB, Pulse) και το ΠΑΣΟΚ άνετο στην τρίτη θέση με βελόνα καθοδική. Το 17% που είδε ο Αλέξης με το 'καλημέρα', ο Ανδρουλάκη δεν το είδε παρά μόνο αμέσως μετά την εσωκομματική εκλογή, όταν το ΠΑΣΟΚ εξήλθε από την διαδικασία με τους πρωταγωνιστές λαμπερούς στην μαρκίζα. Σιγά σιγά όμως η ηγεσία θόλωσε ξανά την εικόνα, την έφερε στα μέτρα της, κι ένα χρόνο μετά ήρθε η προειδοποίηση Γερουλάνου για την βελόνα, την οποία η ηγεσία επέλεξε ν’ αγνοήσει.

Βαρίδι

Είναι ο Ανδρουλάκης το βαρίδι του ΠΑΣΟΚ; Το φωνάζουν όλα τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων αλλά αυτός ο Πρόεδρος επιλέγει να τα αγνοεί. Το δράμα του ΠΑΣΟΚ είναι ότι ακούνητοι στέκονται κι όλοι οι υπόλοιποι. Μάσησα τα φύλλα μου και έψαξα να δω ποια είναι τα δυνατά σημεία κάθε πολιτικού αρχηγού με βάση τους αριθμούς δημοσκοπήσεων και είδα αυτό.

Για να συνεννοηθούμε, με την βοήθεια της τεχνολογίας έβαλα σε χρυσό τα κουτάκια που είναι τα δυνατά σημεία καθενός. Ο Κυριάκος σκίζει στην οικονομική και εξωτερική πολιτική, και στην ανάπτυξη. Ο Αλέξης πετάει στην κοινωνική πολιτική, στην προστασία των ευπαθών ομάδων και στην αντιμετώπιση της ακρίβειας (παρ’ ότι χάνει απ’ τον Κανένα), η Καρυστιανού έχει ως δυνατό σημείο την διαφάνεια, ενώ ο Ανδρουλάκης ωιμέ, πουθενά. Σε τίποτα. Νάδα. Παρά την προσπάθεια με το πρόγραμμα,

ο κόσμος δείχνει να μην ακούει.

Στρατηγική

Εκτός από το πρόσωπο του Αρχηγού που δεν αρέσει πια, το κόμμα της σημερινής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έχει και πρόβλημα στρατηγικής το οποίο επιδεινώθηκε μετά την λαμπερή εμφάνιση του

Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, η πασοκική βάση ζητάει συνεργασία στην κεντροαριστερά, αλλά όταν στους πολίτες τίθεται το ερώτημα ποιος να ηγηθεί αυτής, τότε μπροστά βάζει τον

Δηλαδή αυτό που ζητά η πράσινη βάση, τείνει ν’ αναδείξει τον Αλέξη Τσίπρα ως υποψήφιο Πρωθυπουργό. Μ’ άλλα λόγια, αν το στρίψει προς συνεργασία, τότε ενδυναμώνει την ΕΛΑΣ. Θα το στρίψει προς το σενάριο Σγουρού; Ίσως είναι το μοναδικό way out της σημερινής ηγεσίας.

Σας φιλώ

Η Πυθία