Μαρινέλλα: Η ιστορία της με τον Στέλιο Καζαντζίδη, η κοινή πορεία στη ζωή και στο πάλκο

Η σχέση της Μαρινέλλας με τον Στέλιο Καζαντζίδη τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επαγγελματικό, περιγράφεται στο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη για την κορυφαία ερμηνεύτρια, «Μαρινέλλα, Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια».

Η κορυφαία ερμηνεύτρια έφυγε από τη ζωή το Σάββατο και σήμερα Τρίτη, 31 Μαρτίου, τα εκατομμύρια θαυμαστών που την αγάπησαν την αποχαιρετούν. Η σορός της τίθεται σε λαϊκό προσκήνυμα στο παρεκκλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου από τις 08:00 έως τις 13:00, και θα ακολουθήσει η εξόδιος ακολουθία στη Μητρόπολη Αθηνών.

Το πώς γνωρίστηκαν η Μαρινέλλα και ο Καζαντζίδης, το πώς έγιναν ζευγάρι στη ζωή και στη σκηνή, αλλά και το πώς και γιατί χώρισαν – αρκετές φορές, πριν δοθεί το οριστικό τέλος τόσο στη σχέση όσο και στη συνεργασία τους.

Ο Ξανθούλης μιλά για τη δυναμική της σχέσης τους, όπως του την είχε διηγηθεί η ίδια η Μαρινέλλα, τονίζοντας πως ποτέ δεν ήταν ισότιμη: «Ο Καζαντζίδης τραγουδούσε τη συντριβή των ταπεινών από αδικίες κατάφορες σε κοινωνικό επίπεδο, κάνοντας ωστόσο πλαγίως και μια πολιτική κατάθεση. Πώς να μην ενοχλεί, λοιπόν, την εξουσία και τους εκάστοτε ισχυρούς, κι ας πετούσε ως κεραυνό εν αιθρία και μια ‘Μαντουμπάλα’ ή μια συγγενική της ‘Ζιγκουάλα’; Συνένοχη στην τεράστια επιτυχία των τραγουδιών αυτών και η Μαρινέλλα, που είχε καθιερωθεί πια ως το έτερον ήμισυ του Στέλιου. Όπως και να ’χει, όμως, στα τραγουδιστικά ζευγάρια πρωταγωνιστούσε ο άντρας τραγουδιστής. Στις κυρίες επιτρεπόταν μια βόλτα μόνο στο ρεφρέν, με κάποιες φωνητικές εξαιρέσεις.

‘Δέκα χρόνια τραγουδούσα στην καρέκλα…’ εξομολογείται η Μαρινέλλα στις πολλές συνεντεύξεις της. Η καρέκλα σήμαινε υπομονή και καλή αίσθηση στο σεγκόντο. Ενδεχομένως κι ένα πιάσιμο στη μέση. Πολύ περισσότερο, όταν το ζευγάρι ήταν και κάτι παραπάνω από καλλιτεχνικό ζευγάρι. Μετρημένα χαμόγελα, χαμηλά βλέμματα και ελεγχόμενος ενθουσιασμός.

Η Μαρινέλλα διέπρεψε σαν σεγκόντο στη βαρύτιμη φωνή του Καζαντζίδη, μαθαίνοντας πολλά στη δεκαετή θητεία της κοντά του. Και από την άψογη ορθοφωνικά εκφορά των στίχων του παρτενέρ της και από την καρέκλα, που, μετά τα δέκα ‘καθιστά’ χρόνια, την εξόρκισε διά παντός».

«Ξέρεις να ψαρεύεις;» - «Και ξέρω και έχουμε βάρκα»

Η γνωριμία τους έγινε στη Θεσσαλονίκη, όπου η Μαρινέλλα – τότε μόλις είχε αποκτήσει το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που την καθιέρωσε η Κυριακή Παπαδοπούλου – τραγουδούσε, αναπολώντας το θέατρο, που ήταν η πρώτη, μεγάλη της αγάπη. «Κι ένα βράδυ, που το φεγγάρι έκανε γυροβολιές, ο Ζαφειρίου της λέει: ‘Έλα να σου γνωρίσω αυτόν που πρωτοτραγούδησε το “Πικρό ψωμί”, τον Στέλιο Καζαντζίδη’. ‘Είπα χαίρω πολύ στον μελαχρινό νέο άντρα, που μου ζήτησε να με ακούσει στο τραγούδι του. Το τραγούδησα, σαν να του άρεσε, μάλλον του άρεσα κι εγώ, κοιταχτήκαμε λίγο παραπάνω και με ρώτησε σαν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο: “Ξέρεις να ψαρεύεις;”. “Και ξέρω και έχουμε βάρκα”, του απάντησα. Η συνέχεια, που κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια, δόθηκε στη θάλασσα. Στη βάρκα του μπαμπά μου’», γράφει ο Ξανθούλης και συνεχίζει περιγράφοντας πώς ήρθε η πρόταση στη Μαρινέλλα να αποτελέσει το «ντουέτο του Καζαντζίδη»:

«Έλα μαζί μου στην Αθήνα. Θα μου κάνεις σεγκόντο. Θα γίνουμε ντουέτο. Σκέψου το. Δεν θα ’ναι άσχημα κι εγώ θα βρίσκομαι δίπλα σου».
«Και το όνομα Μαρινέλλα;»
«Θα το κρατήσουμε και βλέπουμε…».

Η Μαρινέλλα βρέθηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε να ζει με τον Στέλιο Καζαντζίδη.

«Εγώ προσαρμοζόμουν σαν χαμαιλέοντας, τρύπωνα σε τραγούδια που μου φαίνονταν σαν ένας παντελώς καινούριος πλανήτης. Όσο για την αγάπη και τη ζήλια του, άρχισα να τις συνηθίζω, φορώντας μαντίλα και μαύρα γυαλιά… θυμάται η Μαρινέλλα», όπως γράφει ο Ξανθούλης και συνεχίζει στο βιβλίο του: «Σαν σύζυγος Σαουδάραβα…». «Κάπως έτσι. Στο τραγούδι ο Στέλιος δεν ήθελε πολλές πρόβες. Έπρεπε κι εκεί να προσαρμοστώ, να μου βγει σωστά η δεύτερη φωνή. Και κοίτα να δεις που μου έβγαινε τόσο καλά, ώστε να εισπράττω συχνά το κολακευτικό σχόλιο ότι ήμουν η καλύτερη δεύτερη φωνή…».

Η Μαρινέλλα στο σπίτι με τη μάνα του Καζαντζίδη

Το ζευγάρι ζούσε στο πατρικό σπίτι του Καζαντζίδη, με τη μητέρα του: «Η ζωή της Μαρινέλλας στην Αθήνα είχε πάρει πια τον δρόμο της, ενώ συχνά άκουγε από τη μάνα του, τη Γεσθημανή, αυτό που η Καππαδόκισσα θεωρούσε θέσφατο: ‘Μόνο μάνα υπάρχει, γυναίκα πουτάνα…’. Μιλούσε σπαστά ελληνικά, καθώς ήταν τουρκόφωνη, όπως πολλοί χριστιανοί καραμανλήδες. Η Κική Παπαδοπούλου είχε αναλάβει τις ευθύνες της. Και σαν σύντροφος του Στέλιου και σαν εξωγήινη που έπεσε στον αστερισμό της Γεσθημανής. Θα τα έβγαζε πέρα και δεν θα έκανε πίσω. ‘Ήμουν αθλήτρια μετ’ εμποδίων’, θα πει».

Η ζωή της Μαρινέλλας δίπλα στον Στέλιο Καζαντζίδη δεν ήταν εύκολη: «Το πρώτο διάστημα, η περίοδος προσαρμογής, ήταν ίσως και το πιο ζόρικο. Η μικρή των Παπαδοπουλαίων ήταν κλεισμένη στο σπίτι της Νέας Ιωνίας, αφημένη στην καλή —που δεν ήταν και τόσο καλή— διάθεση της Καππαδόκισσας μάνας του Στέλιου. ‘Χωρίς να λέω στον Στέλιο τι ακριβώς συνέβαινε, για να μην τον στενοχωρώ, κόντευα να βρεθώ στο νοσοκομείο… Ευτυχώς εμφανίστηκε ο πατέρας μου… “Μάζεψέ τα να φύγουμε αμέσως!”», γράφει ο Ξανθούλης στο βιβλίο του.

Ο Καζαντζίδης όμως την ακολούθησε στη Θεσσαλονίκη και η κοινή τους πορεία συνεχίστηκε, ενώ τα τραγούδια τους γνώριζαν πολύ μεγάλη επιτυχία. Τα πράγματα στον γάμο τους, ποτέ δεν ήταν εύκολα και ρόδινα: «Ήμασταν ανδρόγυνο με την ευλογία της εκκλησίας, αλλά δεν ήμασταν μία τσέπη. Άλλη τσέπη εκείνος, άλλη εγώ…», είχε εξομολογηθεί στον Γιάννη Ξανθούλη εκείνη.

Η νύχτα που σημάδεψε τον Καζαντζίδη, το τέλος των ζωντανών εμφανίσεων και η αρχή της ρήξης με τη Μαρινέλλα

Η κοινή πορεία της Μαρινέλλας και του Στέλιου Καζαντζίδη δεν ήταν μόνο επιτυχίες και τραγούδια που έγραψαν ιστορία. Ήταν και εντάσεις, συγκρούσεις και στιγμές που έμελλε να αλλάξουν τα πάντα - όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι.

Παρά τις δυσκολίες στη συμβίωσή τους, οι δυο τους συνέχιζαν να πορεύονται μαζί. Μια νύχτα σε κάποιο από τα νυχτερινά κέντρα που τραγουδούν μαζί, ένα περιστατικό αποτελεί τον καταλύτη των μετέπειτα εξελίξεων.

Όπως διηγείται η Μαρινέλλα στον Ξανθούλη στο βιβλίο του για τη ζωή της, εκείνη την εποχή ο Καζαντζίδης ήδη σκεφτόταν να σταματήσει τις ζωντανές εμφανίσεις. Όταν μια νύχτα, μια θαυμάστρια εκσφενδόνισε εναντίον του ένα γυάλινο μπουκάλι, εκείνος αποφάσισε πως θα έδινε οριστικό τέλος.

«Το γυαλί πέρασε ξυστά από το πρόσωπο του Καζαντζίδη και καρφώθηκε στον τοίχο πίσω του. Η Μαρινέλλα, ψύχραιμη αλλά εμφανώς ανήσυχη, συνέχισε να τραγουδά. Το ίδιο και η Γιώτα Λύδια. Το κοινό, σχεδόν αδιάφορο για το σοκ, συνέχιζε να διασκεδάζει. Για τον Καζαντζίδη, όμως, τίποτα δεν ήταν πια ίδιο», γράφει ο Ξανθούλης και αποδίδει στον ερμηνευτή την ατάκα: «Κάνε ό,τι θέλεις, Κίτσα. Εγώ τέρμα. Αν ξανατραγουδήσω, θα είναι μόνο σε δίσκους…».

Πράγματι, ο Καζαντζίδης δεν ξανατραγούδησε ζωντανά σε νυχτερινό κέντρο. Η Μαρινέλλα βρέθηκε μπροστά στο δύσκολο ερώτημα, «ποιος θα ήταν ο ρόλος της από εκεί και πέρα;» και έδωσε μόνη της την απάντηση: «Εγώ δεν τα παρατάω…»

«Όλα έδειχναν πως θα χώριζαν. Κι έτσι κι έγινε. Από τραπέζης και κοίτης, από δισκογραφίας, από παντού», γράφει ο Ξανθούλης και παραθέτει ακόμη μία εξομολόγηση της Μαρινέλλας για τη θυελλώδη σχέση τους και τον εξίσου θυελλώδη χωρισμό: «Είχε τον φόβο μήπως γίνω πόρνη έχοντας το όνομά του…».

Διαβάστε επίσης