Εκλογές 2012: 7 στυλιστικά tips από πολιτικούς του εξωτερικού, στους κακοντυμένους... δικούς μας

Εδώ και αρκετά χρόνια η ελληνική Βουλή είναι τόσο άχρωμη και τόσο ξενέρωτη όσον αφορά στο ντύσιμο και γενικότερα το στυλ των μελών της, που οι μόνες άξιες συζήτησης παρεκκλίσεις από το απολύτως αναμενόμενο ήταν οι εξής τρεις: 1. Το καναρινί σακάκι του Άρη Σπηλιωτόπουλου σε μια τηλεοπτική του εμφάνιση στις Δημοτικές Εκλογές του 2006. 2. Το πορτοφόλι – μπανάνα του Αλέξη Τσίπρα στον δρόμο προς το τηλεοπτικό debate των εκλογών του 2007, όταν συνόδευε τον τότε «προστάτη» του Αλέκο Αλαβάνο. 3. Η κοτσίδα και το τζιν του Περικλή Κοροβέση που εξόργιζαν τους "πολιτικώς ορθούς" συναδέλφους του κατά τη θητεία του την διετία '07-'09.

Στυλιστικά, και τα τρία ήταν παμμέγιστα faux pas. Αλλά, από την άλλη, όταν οι υπόλοιποι «300» επιμένουν στην εύκολη λύση του σκούρου μπλε κοστουμιού, του λευκού πουκαμίσου και της γραβάτας στο χρώμα της παράταξης σε κάθε τους εμφάνιση (με το κοστούμι να είναι αγορασμένο στις εκπτώσεις και να μην έχει περάσει μετά από έναν ράφτη για συμμάζεμα –με αποτέλεσμα να δείχνει κομματάκι «δανεικό»), ακόμη και το φανταχτερό σακάκι του Άρη αποτελεί μια όαση. Ίσως αν οι υποψήφιοι βουλευτές μας δανείζονταν κάποια στοιχεία σαν κι αυτά που τους προτείνουμε στη συνέχεια, να αποκτούσε επιτέλους το ελληνικό κοινοβούλιο λίγο παραπάνω (στυλιστικό) ενδιαφέρον:

To sur-mesure κοστούμι του Μπάρακ Ομπάμα
Το Α και το Ω της στολής ενός πολιτικού είναι το κοστούμι του. Ακόμη περισσότερο, το σακάκι απ' το κοστούμι (ή το μπλέιζερ του, όταν το πρωτόκολλο επιτρέπει μια πιο «χαλαρή» εμφάνιση). Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει καταφέρει με τις επιλογές του να θεωρείται ήδη ο πιο στυλάτος πολιτικός της ιστορίας, μετά τον JFK. Κι όμως, με μια πρώτη ματιά δεν φοράει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που επιλέγει ο Αντώνης Σαμαράς... Για δείτε καλύτερα. Τα κοστούμια του είναι bespoke, άψογα ραμμένα επάνω στο σώμα του, ώστε να το κολακεύουν με κάθε τρόπο (Αντώνη ακούς;), με μοντέρνο, ιταλικό κόψιμο και από φίνο worsted μαλλί, συνήθως σε μαύρο ή navy μπλε χρώμα, ώστε, όσο και να έχουν ταλαιπωρηθεί από τις πτήσεις με το Air Force One, να είναι πάντα σε φόρμα και να δείχνουν ατσαλάκωτα. Γιατί το παιχνίδι κρίνεται πάντα στις λεπτομέρειες.

Η στενή γραβάτα του Τζον Κένεντι
Με την ανδρική μόδα να έχει συνεχείς αναφορές –κυρίως λόγω της σαρωτικής επιτυχίας της τηλεοπτικής σειράς Mad Men- σε πρότυπα που έρχονται κατ' ευθείαν από την δεκαετία του '60, το προφανές θα ήταν να έχουν υιοθετήσει οι πολιτικοί μας κάτι από το στυλ του JFK και των αδελφών του. Όχι όμως... Τα slim fit σακάκια και πουκάμισα και κυρίως οι λεπτές γραβάτες που με τόσο ενθουσιασμό υιοθετήθηκαν από το πιο hip κομμάτι της νεολαίας παραμένουν «ρίσκο» για την ελληνική βουλή. Γιατί, ποιος θα ρισκάρει να εμφανιστεί σε μια ομιλία με μια στενή repp tie σαν αυτές που λάτρευε ο Τζον Κένεντι, αν είναι να τον χαρακτηρίσει μετά «ντιντή» ο Φαήλος Κρανιδιώτης;

Το πούρο του Γουίνστον Τσώρτσιλ
Σύμφωνοι, οι «πολιτικώς ορθοί» καιροί μας δεν επιτρέπουν το κάπνισμα. Το πούρο, όμως, το αναφέρουμε απλά ως ένα σύμβολο. Στη θέση του θα μπορούσε να σταθεί οποιοδήποτε άλλο αντρικό αξεσουάρ. Ένας καλοσχεδιασμένος χαρτοφύλακας, ένα εντυπωσιακό ρολόι, ένα ωραία διπλωμένο μαντήλι στην τσέπη του σακακιού. Ακόμη κι ένα ποτήρι του Μαρτίνι (για να επιστρέψουμε και στον Τσώρτσιλ που ήταν μέγας λάτρης του εν λόγω κοκτέιλ, σε βαθμό που μια εκδοχή του να φέρει το όνομα "The Churchill Martini") θα μπορούσε να δώσει τα απαιτούμενα αποτελέσματα. Ή ένα καπέλο. Ο Τσώρτσιλ ήταν fan των bowler hats, οι δικοί μας θα μπορούσαν να καταφύγουν σ' ένα πιο απλό –και πιο στη μόδα τώρα- fedora (σαν του Ιντιάνα Τζόουνς) ή trilby (σαν του Πιτ Ντόχερτι). Σίγουρα όχι πάντως στα καπελάκια φορτηγατζή που φοράει στις διακοπές του ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

Οι πολύχρωμες κάπες του Χαμίντ Καρζάι και οι κεφαλόδεσμοι του Μάνμοχαν Σινγκ
Οι ενέσεις τοπικού πολιτισμού στην στολή του ηγέτη φαίνεται πως κάνουν την διαφορά, τουλάχιστον όσον αφορά στο ποιους διαλΈγουν ως «πιο στυλάτους» τα περιοδικά μόδας. Ο Χαμίντ Καρζάι, ειδικά, Πρόεδρος του Αφγανιστάν, απολαμβάνει και του τίτλου «ο πιο σικ άντρας στον πλανήτη σήμερα», όπως του αποδόθηκε από τον σημαντικότερο ίσως σχεδιαστή μόδας, τον Τομ Φορντ. Όσο για το απλοϊκό, φτωχικό, προσιτό στυλ του πρωθυπουργού της Ινδίας, Μάνμοχαν Σινγκ, που φοράει σερβάνι -αντί για κοστούμια- και τουρμπάνι στο κεφάλι, τα λόγια περιττεύουν μπροστά στις φωτογραφίες του. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι η χώρα μας έχει χάσει εδώ και καιρό την σχέση της με τις παραδοσιακές της φορεσιές, οπότε το να βλέπαμε τον Γιώργο Παπανδρέου με φέσι ή τον Γιώργο Καρατζαφέρη με φουστανέλα θα ξεπερνούσε ακόμη και τα όρια του γραφικού (είναι ωστόσο απολύτως αναμενόμενο όταν μιλάμε για περιπτώσεις σαν τον Παναγιώτη Ψωμιάδη). Ωστόσο, κάποιοι νέοι πολιτικοί από την Κρήτη ή από κάποια απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου, όπου οι τοπικές φορεσιές δεν έχουν ακόμη γίνει μουσειακό είδος, θα μπορούσαν να εμφανιστούν στην τελετή ορκομωσίας τους με μια βράκα ή μια περίτεχνη πουκαμίσα.

Το ριγέ πουλόβερ του Έβο Μοράλες και το ζιβάγκο του Αντρέα Παπανδρέου
Ο Πρόεδρος της Βολιβίας είναι ένας άνθρωπος του λαού και ξέρει να ντύνεται ακριβώς όπως οι πιο φτωχοί του υπήκοοι. Και μ' αυτόν τον τρόπο επιβάλει στυλ. Το έκανε και πριν 30 χρόνια ο Αντρέας Παπανδρέου, με λιγάκι διαφορετικό (αλλά όχι λιγότερο λαϊκίστικο) σκεπτικό. Οι Έλληνες πολιτικοί σήμερα, όταν θέλουν να συγχρωτισθούν με τον απλό λαό, αφήνουν στην άκρη τη γραβάτα και το κοστούμι και νομίζουν ότι κατάφεραν να περάσουν ως «ταπεινοί». Αλίμονο, το κροκοδειλάκι ή το αλογάκι στο πόλο μπλουζάκι τους προδίδει τον ελιτισμό ή τον νεοπλουτισμό τους. Στην Ελλάδα του σήμερα, όταν οι πολιτικοί αποφασίζουν να κατεβούν στη λαϊκή ή να κάνουν μια τουρνέ στην επαρχία, έχουν μόνο μια στυλιστική λύση: Να ακολουθήσουν τους hipsters. Second-hand t-shirts και no-name πολύχρωμα παπούτσια και –πάνω απ' όλα- φανελένια καρώ πουκάμισα «του ξυλοκόπου» είναι η απόλυτη στολή. Σύμφωνοι, το βήμα φαντάζει μεγάλο, αλλά ξέρετε τι λέει ο λαός (του οποίου την ψήφο αποζητούν): ο τολμών νικά.

Το σοφιστικέ black tie του Κωνσταντίνου Καραμανλή
Το μεγαλύτερο ίσως παράδειγμα της αμηχανίας των πολιτικών μας απέναντι στο ντύσιμο και το στυλ γενικότερα δεν είναι οι στιγμές που πρέπει να είναι «άνετοι», αλλά οι στιγμές που πρέπει να είναι απολύτως τυπικοί. Οι δεξιώσεις, δηλαδή. Εκεί που θα περίμενες έναν πολιτικό να είναι ο άρχοντας στην αρένα του, οι δικοί μας εμφανίζονται για μία ακόμη φορά με τη βαρετή τους στολή. Σκούρο μπλε κοστούμι (ούτε καν κατάμαυρο...) και πλατιά, γαλάζια γραβάτα με μαύρα loafers... Έλεος! Κανονικά θα έπρεπε να τους πετάνε έξω, βάσει πρωτοκόλλου. Καλό θα ήταν οι υποψήφιοι για ηγετικές θέσεις στην επόμενη κυβέρνηση να συμβουλευθούν κάποια από τα επίσημα looks του μεγάλου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ακόμη κι αν το ημίψηλο ή το φράκο είναι πια "too much", τουλάχιστον θα μάθουν πέντε πράγματα για το three-pieces κοστούμι (αυτό με το γιλέκο δηλαδή), των «σωστών» σκαρπινιών και τη σωστή χρήση του παπιγιόν.

Bonus: Η σύζυγος – «αξεσουάρ» του Νικολά Σαρκοζί
Όταν όλα τα υπόλοιπα δεν λειτουργούν, η λύση είναι να πάρεις τα βλέμματα από επάνω σου και να το ρίξεις κάπου αλλού. Όχι όμως τόσο μακριά σου –γιατί δεν θέλεις και να σε ξεχάσουν. Ο Νικολά Σαρκοζί είναι κοντός, πολύ κοντός. Φοράει παπούτσια με έξτρα τακούνι για να δείχνει ψηλότερος. Έχει και κοντά πόδια όμως. Φοράει καλοραμμένα κοστούμια, για να διορθώνει τις λάθος αναλογίες του στο μάτι. Φροντίζει την πλούσια κώμη του, έχει μια εντυπωσιακή συλλογή από ακριβά ρολόγια, γενικά κάνει το παν για να ξεχωρίζει. Αλλά η αλήθεια είναι ότι η σιλουέτα του καθόλου δεν τον βοηθά, όσα τεχνάσματα κι αν επιστρατεύει. Στην επόμενη σύνοδο της G8 (αν τελικά καταφέρει και ξαναεκλεγεί Πρόεδρος της Γαλλίας), όταν σταθεί δίπλα του ο Μπάρακ Ομπάμα, πολύς κόσμος θα μειδιάσει στην σύγκριση των δύο αντρών. Γι' αυτό και ο Νικολά βρήκε τη λύση αλλού: Νυμφευόμενος ένα διάσημο μοντέλο, μια καλλονή σαν την Κάρλα Μπρούνι, αποδεικνύει (υπονοώντας έστω) ότι οι διαστάσεις τελικά δεν παίζουν και τόσο μεγάλο ρόλο... - Παναγιώτης Χριστόπουλος