Ο Παύλος θα υπάρχει όσο υπάρχει Ελλάδα και Ελληνισμός

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι οκτώ χρόνια μακριά μας. Μακριά αλλά κοντά. Παρών αλλά λείπει. Και λείπει πολύ. Όχι μόνο από την οικογένεια του. Τη σύζυγο του, Δέσποινα, τον γιο του Δημήτρη, τα εγγόνια του, τη Δέσποινα και τον Παύλο. Λείπει από όλους. Κυρίως λείπει από τη χώρα και την κοινωνία. Λείπουν οι ιδέες του, η ανθρωπιά του, η διορατικότητα και ο πατριωτισμός του. Λείπουν οι σκέψεις και οι πράξεις του. Λείπει η νοοτροπία του. Λείπει ο ίδιος.

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος κίνησε για τον Παράδεισο στις 10 Ιουνίου του 2018. Κι όσοι τον γνώρισαν πολύ ή λίγο, συνειδητά ή από τύχη, περιγράφουν τον ίδιο άνθρωπο. Έναν αφοσιωμένο άντρα, έναν στοργικό πατέρα και παππού, έναν διορατικό επιχειρηματία, έναν αποφασισμένο Έλληνα.

Σε μια κοινωνία που παραπατάει, σε μια εποχή που ο κόσμος δειλιάζει στα δύσκολα, ο Παύλος θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Για τις ξεκάθαρες θέσεις και τα πιστεύω του αλλά πάνω απ’όλα για την απόφαση που πήρε από πολύ μικρός ότι δεν υπάρχει αδύνατον.

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος έβλεπε μπροστά. Πολύ μπροστά. Κι αυτό τον έκανε μοναδικό. Ήξερε να βλέπει λύσεις εκεί που όλοι οι άλλοι αντίκριζαν προβλήματα. Να μετατρέπει τις δυσκολίες σε ευκαιρίες. Και να τις αξιοποιεί στο έπακρο. Κι αυτό ήταν στοιχείο του μεγαλείου του. Σημαντικό αλλά όχι το πιο χαρακτηριστικό. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει πει ότι «Ο Παύλος ήταν το Α και το Ω». Και αν ψάξουμε τη λέξη για το «Α», για τον Παύλο είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Για το «Ω» θα αργήσουμε πολλά χρόνια να βρούμε τη λέξη… Να κλείσουμε τον κύκλο.

Γιατί ο κύκλος του Παύλου Γιαννακόπουλου θα μένει ανοικτός. Δεν κλείνει. Τον συνεχίζει ο Δημήτρης, θα τον συνεχίσουν η Δέσποινα κι ο Παύλος… Θα συνεχίζεται όσο υπάρχει Ελλάδα και Ελληνισμός.