Υπνοβασία της ανθρωπότητας προς τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της
Η κατάρρευση της ζωής όπως την ξέραμε, δεν αποτελεί πλέον κάποιο μακρινό σενάριο, αλλά μια διαδικασία αποσύνθεσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη
Πλέον, η εφιαλτική προειδοποίηση για το μέλλον του βιομηχανικού πολιτισμού γίνεται όλο και πιοπραγματική, μιας και το κλείσιμο στο Στενό του Ορμούζ σέρνει μαζί του τον Αρμαγεδδώνα, που θα πνίξει τον πλανήτη, με την ανθρωπότητα να εθελοτυφλεί, θεωρώντας εκ προοιμίου δεδομένο, πως λόγω του ότι τα όποια προβλήματα ξεπερνιούνταν σχετικά εύκολα στο παρελθόν, το ίδιο θα συμβεί και με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Σε κάθε περίπτωση, η κατάρρευση της ζωής όπως την ξέραμε, δεν αποτελεί πλέον κάποιο μακρινό σενάριο, αλλά μια διαδικασία αποσύνθεσης που βρίσκεται ήδη προ των πυλών και μάλιστα, σε πλήρη εξέλιξη!
Η αλήθεια είναι, πως, ακόμα και στο σενάριο της σταδιακής επαναλειτουργίας του Στενού του Ορμούζ, τίποτα όπως φαίνεται δεν πρόκειται να επιστρέψει στα προηγούμενα επίπεδα -πριν τον πόλεμο του Ιράν. Οι επιπτώσεις είναι ήδη άμεσες στη βιομηχανική παραγωγή, τις μεταφορές και γενικά το κόστος ζωής, πλήττοντας σημαντικά τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, αλλά χωρίς να αφήνει τις δυτικές οικονομίες στο απυρόβλητο! Οι πολύ υψηλές τιμές στην ενέργεια, οδηγούν σε αυξήσεις του κόστους των μεταφορών, του αγροτικού κόστους, καθώς και του πληθωρισμού, γεγονός που αυξάνει σημαντικά τις τιμές των βασικών τροφίμων πολύ, μετά το αρχικό σοκ.
Η συστηματική και βίαιη παρεμπόδιση του διάπλου σε καίριους ναυτιλιακούς διαδρόμους, όπως το γνωστό πλέον σε όλους μας Στενό του Ορμούζ, αρκεί για να πυροδοτήσει μια γενικευμένη κρίση, που ενέχει πολλούς και σημαντικούς κινδύνους. Μια ενδεχόμενη κατάρρευση τόσο των ενεργειακών ροών, όσο και των μεταφορών δεν σπρώχνει απλώς την ανθρωπότητα πίσω στον 19ο αιώνα, αλλά την εκτινάσει σε έναν κόσμο χωρίς λειτουργικές υποδομές. Η οικονομική αυταπάτη του πληθωρισμού αποσυνδέει την τεχνητή οικονομία από την πραγματικότητα -μια αυταπάτη που, βρίσκεται στο στάδιο της πλήρους διάλυσης.
Το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται, στο ότι πλέον, πολύ λίγοι -θα τολμούσα να πω ελάχιστοι, άνθρωποι διαθέτουν γνώσεις πρακτικών τεχνών, όπως για παράδειγμα, η συντήρηση βασικών μηχανισμών χωρίς αυτοματισμούς. Λόγω λοιπόν του γεγονότος ότι, οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν απωλέσει ακόμα και τις βασικές δεξιότητες επιβίωσης, μια πιθανή απώλεια των σύγχρονων υποδομών θα μπορούσε να αποβεί ολέθρια.
Σχετικά τώρα με τη σύγκλιση των πολιτισμικών κύκλων σε μια παγκόσμια μετατόπιση υπάρχουν σοβαρές προειδοποιήσεις για τεράστια επικείμενα προβλήματα που θα ενσκήψουν… Αυτή η καταστροφική αλυσιδωτή αντίδραση θα καταστεί μη αναστρέψιμη, εφ’ όσον η μέθοδος Haber-Bosch που συντηρεί επισιτιστικά τον πλανήτη, τεθεί εκτός λειτουργίας, οι ελλείψεις λιπασμάτων θα προκαλέσουν άμεσο λιμό και κοινωνική αποσύνθεση.
Η μέθοδος λοιπόν Haber-Bosch είναι η βασική βιομηχανική διαδικασία για την παραγωγή αμμωνίας από ατμοσφαιρικό άζωτο και υδρογόνο, με τη χρήση καταλύτη σιδήρου και προσμείξεων κάτω από υψηλές πιέσεις και θερμοκρασίες. Στηρίζει δε τη παγκόσμια γεωργία, τροφοδοτώντας μεγάλο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη, και έχοντας επηρεάσει σημαντικά και την παραγωγή εκρηκτικών υλών.
Παρ’ όλο που ένας ομαλός πολιτισμικός θάνατος, θα έπρεπε να συμβεί σταδιακά, εκτιμάται ότι, η ταχύτητα της παρακμής και της πολιτισμικής αποσάρθρωσης θα είναι βίαιη, λόγω της κατάργησης κάθε εφεδρείας στον βωμό της οικονομικής αποδοτικότητας. Δυστυχώς για όλους εμάς, το σύστημα της παγκοσμιοποίησης δεν διαθέτει καθόλου εναλλακτικές στρατηγικές έκτακτης ανάγκης!
Η παγκόσμια επισιτιστική κρίση η οποία μπορεί να επέλθει βίαια, θα μπορούσε να στοιχίσει τη ζωή σε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ οι αλυσιδωτές αποτυχίες στις υποδομές και ειδικά στη γεωργία ενδέχεται να πολλαπλασιάσουν σημαντικά τον αριθμό των θυμάτων της κρίσης.
Μια πιθανή κατάρρευση της παραγωγής λιπασμάτων, σε συνδυασμό με την πιθανή αχρήστευση των κρίσιμων υποδομών όπως για παράδειγμα, οι κρίσιμες για την επιβίωση μονάδες αφαλάτωσης στη Μέση Ανατολή, ενδέχεται να οδηγήσει σε μια σκοτεινή περίοδο τοπικών και περιφερειακών ακραίων φαινομένων επιβίωσης.
Έχουμε την ατυχία, η εξάρτηση του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου κόσμου από μεμονωμένα κομβικά σημεία να καθιστά ολόκληρη την παγκόσμια τάξη πραγμάτων εξαιρετικά ευάλωτη, με το παράθυρο ευκαιρίας για προετοιμασία να κλείνει με ταχύτητα, που δεν αφήνει ιδιαίτερες επιλογές, και κάπως έτσι, η ανάληψη δράσεων είναι απαραίτητη όσο τα ράφια των καταστημάτων είναι γεμάτα, οι υποδομές λειτουργούν και τα συμβατικά νομίσματα διατηρούν ακόμα μεγάλο μέρος της αγοραστικής τους δύναμης… δράσεις όπως: η ιδιοπαραγωγή τροφής, και η χρήση αυτόνομων συστημάτων ηλιακής ενέργειας.
Αν τώρα κλείσει και το Στενό Bab al-Mandeb, που αποτελεί τον κρίσιμο θαλάσσιο σύνδεσμο μεταξύ της Ερυθράς Θάλασσας, του Ινδικού Ωκεανού και της Διώρυγας του Σουέζ από τους Χούθι, τότε τα πράγματα γίνονται τραγικά!
Μια ταυτόχρονη διακοπή της λειτουργίας των δύο αυτών θαλάσσιων οδών θα προκαλούσε ένα ακόμα μεγαλύτερο ενεργειακό σοκ παγκοσμίως. Οι συνέπειες δεν θα περιορίζονταν μόνο στην αγορά πετρελαίου, αλλά θα επηρέαζαν ακόμα πιο βίαια, ολόκληρες τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, τις θαλάσσιες μεταφορές, το διεθνές εμπόριο, αλλά και την ήδη λαβωμένη επισιτιστική ασφάλεια του πλανήτη.
