Παράκρουση...
«Τι σκότος αλήθεια, τι παράκρουση, τι αδυναμία και τι φοβερή νεκρική δύναμη είναι η αρρωστημένη έπαρση. Φταίει το γεγονός, πως κάποιος άλλος έχει διαφορετική ψυχοσύνθεση από τη δική μας, μας απεχθάνεται, διαφωνεί κάθετα μαζί μας, δεν ικανοποιεούμε τον εγωισμό του και δεν κολακεύουμε τα πάθη του και έτσι μας θεωρεί εχθρικά μιάσματα, που πρέπει να σβήσει από μπροστά του, σαν να μην έχει ο καθένας από εμάς τη δική του ελεύθερη βούληση, τη δική του ιδεολογία, τη δική του ιδιοσυγκρασία, το δικό του ταμπεραμέντο, τις δικές του συνήθειες και τρόπους; Δεν μπορούμε να είμαστε επιεικείς με εκείνους που προσπαθούν να βιάσουν τη νοημοσύνη μας!»
Ο σοφός ελληνικός λαός λέει, πως όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, των τρων οι κότες… αλλά όταν ο χώρος σου λερωθεί από φτυαριές με πίτουρα, τότε είσαι υποχρεωμένος να πάρεις σκούπα και φαράσι για να καθαρίσεις τα σκουπίδια! Τότε είναι που μέσα στα πίτουρα ανακαλύπτεις μορφώματα πίτουρου σαν τις κοτρώνες, με τη θλιμμένη μορφή με τα συνολάκια Armani να σου γνέφει με νόημα, ή τον νεαρό που μεγάλωσε και γκρίζαρε να σου κουνάει το δάχτυλο του αριστερού του χεριού με μανία, αλυχτώντας με την φρικιαστική του φωνή, κραδαίνοντας βίαια την μισητή γραβάτα στο άλλο χέρι -το δεξί.
Ναι, ναι! Έχει και άλλα μεγαλοπίτουρα το φαράσι, αλλά με αυτά θα ασχοληθούμε κάποια άλλη φορά -σύντομα όμως, για να μη μείνουν παραπονεμένα και μας κακολογήσουν, ειδικά εκείνο με τη μεγαλονησιώτικη προφορά’
Άλλο πράγμα βέβαια ένας αποτυχημένος που ήρθε να μας σώσει και μας κατέστρεψε και τώρα επανεμφανίζεται με περίσσιο θράσος ως αρχηγός νέου κόμματος, άλλο οι κυριούλες με τα μοντελάκια, που εντελώς συγκυριακά - βλέποντας φως και μπήκε στον χώρο της πολιτικής και άλλο ο εκδικητικός επαρχιώτης εκ της μεγάλου νησιού, που του έχει “κολλήσει” να κυβερνήσει την Ελλάδα…
Όπως όλα δείχνουν, ο Αλέξης ο Τσίπρας καλοζύγισε τις καταστάσεις και αποφάσισε να δημιουργήσει το νέο του κόμμα. Για ποιο λόγο προχώρησε στη δημιουργία του; Μα είναι σχετικά απλό. Είδε ότι διαμορφώνεται το δίπολο Μητσοτάκης -Ανδρουλάκης και μπήκε σφήνα… καταϊδρωμένος. Αν καθιερωνόταν αυτό το δίπολο, τότε δύσκολα θα μπορούσε να το ανατρέψει στη συνέχεια. Αυτή τη στιγμή και οι δύο πιέζονται, ο μεν Ανδρουλάκης από την ξαφνική επανεμφάνιση του Τσίπρα, ενώ το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον Αλέξη Τσίπρα λόγω των προσπαθειών του ΠΑΣΟΚ, να αλιεύσει ψήφους από την ίδια δεξαμενή, με τον Τσίπρα να είναι λίγο πιο αγχωμένος, διότι βιάζεται και τρέχει να καλύψει τον χρόνο που έχασε δίνοντας διαλέξεις για την ανικανότητα ως πρωθυπουργός και το μειονέκτημα της απουσίας του από τη Βουλή των Ελλήνων, την ίδια στιγμή, που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανεβάζει υπερβολικά τους τόνους στη Βουλή, εκμεταλλευόμενος στο έπακρον το πλεονέκτημα της κοινοβουλευτικής του παρουσίας και της απουσίας από τη Βουλή και του Τσίπρα και της Καρυστιανού, όπως και την επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να τον αναγορεύσει στον κύριο πολιτικό του αντίπαλο.
Μετά την ατελέσφορη και άδοξη από κάθε άποψη περιπλάνηση του Αλέξη Τσίπρα στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, επέστρεψε στις αγκάλες της ριζοσπαστικοποιημένης Αριστεράς παρέα με τον Άρη Βελουχιώτη, τις κλειστές τράπεζες και τις σκέψεις για τύπωμα φρέσκου χρήματος στο νομισματοκοπείο και αποκάλυψε την ιδεολογική πλατφόρμα του νέου κόμματος. Επέστρεψε στις ιδεολογικές του ρίζες και ακόμα πιο αριστερά, όχι γιατί το επέλεξε, αλλά διότι δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά.. Αυτός, ο καταστροφικός πρωθυπουργός της “1ης φοράς Αριστερά”, δεν θα μπορούσε ποτέ πια να εμφανιστεί ως ένας κεντροαριστερός πρόεδρος ενός κόμματος και η εξήγηση είναι και απλή και εύκολη: Τον τίτλο και το logo ενός κόμματος, καθώς και τους συνεργάτες σου πανεύκολα τους αλλάζεις… το ακροατήριο όμως ποτέ και νομοτελειακά αυτό είναι που σε τιμωρεί και σε εξοστρακίζει… πίσω στις σκιές!
Το πολιτικάντικο αυτό σύνδρομο έχει εμπλουτίσει τη δημόσια γλώσσα με καινούργιες λεκτικές φόρμουλες πολιτικών υπερβολών, ψεμάτων και στυγνής αμπελοφιλοσοφίας, τύπου “ηθικό πλεονέκτημα”, “…σωστή πλευρά της ιστορίας” και πράσιν’ άλογα, δίπλα σε όλες τις άλλες που μας έχουν ταλανίσει και ταλαιπωρήσει τα μάλα, τα τελευταία χρόνια!
Αυτοί που χρησιμοποιούν αυτές τις εντός παρενθέσεως εκφράσεις και άλλες παρεμφερείς, συνήθως σκέφτονται και πράττουν ακριβώς αντίθετα με αυτό που δηλώνουν στους πολίτες. Ο ειλικρινής πολιτικός, δεν το διατυμπανίζει, ούτε συνηθίζει να επαινεί τον εαυτό του και να τον δοξάζει με κάθε ευκαιρία.
Μέσα λοιπόν στην αναστάτωση που κυριαρχεί αυτή την εποχή στη χώρα μας πολλοί είναι αυτοί που με τον ναρκισσισμό μιας “αριστερόστροφης” αμπελοφιλοσοφίας διατρανώνουν την αρτιότητα των πολιτικών τους συνταγών για τη “σωτηρία” της χώρας. Οσο λοιπόν πιο γρήγορα απαλλαγούμε από τα επικίνδυνα αυτά σύνδρομα, τόσο μεγαλύτερες θα είναι και οι πιθανότητες να επιβιώσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά!
