Τελικά, ποιος είναι ο μεγάλος κίνδυνος που μας απειλεί;

Αν δεν απεξαρτηθούμε από το πετρέλαιο και τα ορυκτά καύσιμα, καμία από τις υπερδυνάμεις δεν θα αποφύγει τον μεγάλο παγκόσμιο πόλεμο, με εμάς όλους να τελειώνουμε, πολύ πριν οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής τελειώσουν αυτό που ονομάζεται ανθρωπότητα…

Και βέβαια είναι αλήθεια, πως η ανθρωπότητα με τις σαθρές και κοντόφθαλμες ηγεσίες που την διοικούν και που κρατούν με λατρεία τα πηδάλια των κρατών, κάνει τρομερά μεγάλη ζημιά στον πλανήτη και ο πλανήτης μας αντιστέκεται σθεναρά, συχνά πυκνά προειδοποιώντας μας!

Όπως και στον άνθρωπο, όταν προσβληθεί από μια ιογενή ή βακτηριακή λοίμωξη, το σώμα ανεβάζει θερμοκρασία για να σκοτώσει τα υπεύθυνα για τη λοίμωξη μικρόβια. Ακριβώς το ίδιο κάνει και ο πλανήτης για να σκοτώσει τα μικρόβια που τον πληγώνουν -μόνο που στην περίπτωση αυτή, τα μικρόβια είμαστε εμείς οι άνθρωποι!

Όμως παρ’ όλο που η προστιθέμενη αξία της κλιματικής αλλαγής δεν είναι μικρή, υπάρχουν και άλλες παράμετροι πολύ πιο επικίνδυνες ή τουλάχιστον εξίσου επικίνδυνες… Ας μην φορτώνουμε λοιπόν όλα τα δεινά που μας χτυπούν στην κλιματική αλλαγή, διότι χάνουμε το νόημα και αποπροσανατολιζόμαστε!

Το πετρέλαιο υπήρξε, παραμένει και θα συνεχίσει να είναι η βασική αιτίων, ή έστω ο καθοριστικός παράγων πολλών μεγάλης ισχύος πολεμικών συρράξεων -ακόμα και παγκοσμίων πολέμων, καθότι, ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών και φυσικά των ενεργειακών ροών σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, προσφέρει απλόχερα οικονομική και γεωπολιτική ισχύ.

Υπάρχουν πολλά σχετικά ιστορικά παραδείγματα τέτοιων μεγάλης κλίμακας πολέμων όπως η επίθεση της Ιαπωνίας που έφερε την Αμερική στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που συνέβη κυρίως λόγω του αμερικανικού εμπάργκο πετρελαίου, όπως και η Γερμανία εισέβαλε στον Καύκασο για τα πετρέλαια, το Ιράκ στο Κουβέιτ λόγω των πετρελαϊκών διαφορών και του ελέγχου των αποθεμάτων της περιοχής και τέλος, η στρατιωτική επέμβαση της Αμερικής στο Ιράκ με σκοπό τον στρατηγικό έλεγχο του ιρακινού πετρελαίου και όλα αυτά διότι οι πλούσιες και ισχυρές χώρες έχουν ανάγκη τις αδιάλειπτες ροές ενέργειας για τις οικονομίες και των μεγάλου μεγεθών στρατευμάτων που διαθέτουν.

Επίσης για τον έλεγχο των μεταφορών υδρογονανθράκων, τα περάσματα και οι αγωγοί είναι ζωτικής σημασίας, όπως το Στενό του Ορμούζ σήμερα, με τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο να χρηματοδοτούν πολιτική επιρροή και στρατιωτικούς εξοπλισμούς…

Ο έλεγχος του πετρελαίου είναι ένας από τους κρισιμότερους μοχλούς πίεσης και στη σύγχρονη παγκόσμια σκηνή σήμερα, που, καθορίζει τις συμμαχίες, την οικονομική ευρωστία και ισχύ, καθώς και την στρατιωτική ισορροπία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες επηρεάζονται σημαντικά από το πετρέλαιο βάσει τεσσάρων κεντρικών παραμέτρων!

Η Αμερική ως ο πιο μεγάλος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο λόγω των τεραστίων ποσοτήτων σχιστολιθικού πετρελαίου που διαθέτει προς άντληση, χρησιμοποιεί την παραγωγή της ως γεωπολιτικό ατού ασφαλείας, που της δίνει τη δυνατότητα, να επιβάλλει δυναμικές κυρώσεις σε ανταγωνιστικές χώρες, όπως το Ιράν, η Βενεζουέλα και η Ρωσία, χωρίς καν να ανησυχεί για πιθανή κατάρρευση της δικιάς της οικονομίας, να ελέγχει απόλυτα τις παγκόσμιες τιμές, ανταγωνιζόμενη με αυτές, ή το καρτέλ του ΟΠΕΚ όπου η Ρωσία και η Σ. Αραβία ηγούνται και μανιπουλάρουν τις αυξομειώσεις της παραγωγής ως εργαλείο οικονομικού εκβιασμού, περιορίζοντας ή αυξάνοντας την παραγωγή βάσει σχεδίου.

Παρά τις όποιες κυρώσεις από πλευράς Δύσης και τα πλαφόν που θεσπίστηκαν ως προς τις τιμές, η Μόσχα μέσω του τεράστιου σκιώδους στόλου παλαιών πετρελαιοφόρων που διαθέτει, μπορεί να διοχετεύει το πετρέλαιό της στην Ασία -κυρίως στην Κίνα και την Ινδία, εξασφαλίζοντας έτσι, τα απαραίτητα κονδύλια που απαιτούνται για τη συντήρηση των στρατιωτικών της δυνάμεων και των στρατιωτικών της επιχειρήσεων.

Από την άλλη, κράτη όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεν ευθυγραμμίζονται πιστά στα κελεύσματα των δυτικών, αλλά αντίθετα ρυθμίζουν την προσφορά του πετρελαίου τους, με βάση τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, αναγκάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τις υπερδυνάμεις να τα αντιμετωπίζουν ως ισότιμους τους εταίρους.

Η χώρα που παρακολουθεί με ανησυχία τα τεκταινόμενα στον Κόλπο, χωρίς ακόμα να έχει αντιδράσει εμφανώς, είναι η Κίνα που είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου παγκοσμίως μακράν των υπολοίπων, παράμετρος που αποτελεί τη μεγαλύτερη γεωπολιτική της ευπάθεια, μιας και το 25% του παγκόσμιου πετρελαίου περνά από αυτό το Στενό του Ορμούζ -αυτό το εξαιρετικό και ρηχό θαλάσσιο πέρασμα και κάπως έτσι, οποιαδήποτε πολεμική αναμέτρηση στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως ο πόλεμος με το Ιράν, απειλεί να τινάξει στον αέρα ολόκληρη την κινεζική βιομηχανία και αυτό, διότι η Κίνα αγοράζει με επιθετικό τρόπο φθηνό πετρέλαιο, που αποθηκεύεται εντός της επικράτειάς της, με απώτερο σκοπό να θωρακίσει τη χώρα σε περίπτωση μελλοντικών αποκλεισμών ή γενικά προβλημάτων στην τροφοδοσία της.

Οι πολεμικές συρράξεις καταδεικνύουν, πως ο έλεγχος των ενεργειακών υποδομών ισοδυναμεί με κρατική επιβίωση.και οι στόχευση διυλιστηρίων, αγωγών και δεξαμενοπλοίων έχουν ως απώτερο σκοπό να δημιουργήσουν εξωγενή οικονομική ασφυξία στον αντίπαλο από τη μία, αλλά και από την άλλη, να εκτοξεύσουν στα ύψη το κόστος της μεταφοράς σε παγκόσμιο επίπεδο.

Για τις χώρες του δυτικού συνασπισμού, κάτι που αφορά και στη χώρα μας, μια απρόβλεπτη και ξαφνική εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου διεθνώς, εξ’ αιτίας του όποιου σοβαρού γεωπολιτικού ντόμινο που προκύπτει, μεταφράζεται άμεσα σε ακρίβεια στην αγορά -στα πάντα δηλαδή, με έντονη εσωτερική πολιτική αστάθεια...

Αν κάποιος μελετήσει τα τεκταινόμενα, αναγνωρίζει ότι, η καθαρά ανθρωπογενής αλλαγή του κλίματος στον πλανήτη, όπως και ο τετραετής πόλεμος στην Ουκρανία κατά βάση έχουν τις ίδιες ακριβώς ρίζες και οι ρίζες αυτές δεν είναι τίποτε άλλο από την εξάρτησή από τα ορυκτά καύσιμα , γεγονός που καταδεικνύει τον μεγάλο κίνδυνο που οφείλεται στην εξάρτηση κατά πρώτον από τα ορυκτά καύσιμα και κατά δεύτερον στην αλόγιστη χρήση τους, χωρίς να υποτιμάται η πλήρης άγνοια των πολιτών παγκοσμίως σχετικά με την επίδραση των ορυκτών καυσίμων -ειδικά του πετρελαίου στη ζωή του πλανήτη και τη δική μας!

Σε γενικές γραμμές, η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα σύρει την ενεργειακή ασφάλεια και την κλιματική δράση στο έλεος της γεωπολιτικής. Οι κυβερνήσεις των κρατών σε παγκόσμιο επίπεδο δεν έχουν το δικαίωμα να ισχυρίζονται, πως τάσσονται υπέρ της ειρήνης, όταν συνεχίζουν με πάθος να χρηματοδοτούν τους πολέμους. Και η ανταλλαγή της προέλευσης πετρελαίου και αερίου με εισαγωγές από διάφορες άλλες χώρες, που έχουν αμφισβητούμενη πολιτική σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως για παράδειγμα η Σαουδική Αραβία, απλά στρέφει τη γεωπολιτική ισχύ από τον ένα “δυνάστη” στον άλλον…

Για να αποκτήσουμε κάποια στιγμή έναν ειρηνικό, ασφαλή και δίκαιο κόσμο χρειάζεται, οι χώρες του πλανήτη να απεξαρτηθούν από τα ορυκτά καύσιμα. Σε αντίθεση με τα ορυκτά αυτά καύσιμα, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι σχεδόν απίθανο να πυροδοτήσουν γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις ή γενικά ανισότητες, καθώς οι υποδομές τους είναι κυρίως καθαρά τοπικές.

Κάπως έτσι, ο συνδυασμός ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και της συνειδητής και με κανόνες εξοικονόμηση ενέργειας είναι ίσως η καλύτερη επιλογή για μια παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια. Αν οι δυνατότητες αυτών των δύο παραμέτρων συνδυαστούν σωστά, τοπτε και η συνολική ενεργειακή ζήτηση μπορεί να ελαττωθεί σημαντικά και να αποφευχθούν οι πόλεμοι με μοναδικό σκοπό την εξασφάλιση ενεργειακών πόρων, που είναι οι μεγαλύτεροι και οι πιο επικίνδυνοι τόσο για όλους εμάς, όσο και για τον πλανήτη μας!

Τέλος πιστεύω, πως ακόμα ένας παράγοντας θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε άλλου είδους γεωπολιτικές κρίσεις και ανηλεείς πολέμους… και αυτός δεν θα είναι άλλος από το “νερό”, εκεί όπου τα αποθέματα συνεχώς λιγοστεύουν, δημιουργώντας εντάσεις και τριβές μεταξύ γειτονικών χωρών…