Ο μαέστρος του Παντελίδη εξομολογείται στο Newsbomb: «Τότε είπα, εσύ αγόρι μου, αυτούς θα τους φας»
Ένας από τους ανθρώπους που είχαν καθημερινή τριβή με τον Παντελή Παντελίδη, ήταν ο μαέστρος του, Ρουσσέτος Δημητρόγλου. Οι δυο τους έγιναν αχώριστοι και λόγω της φύσης της δουλειάς, αλλά πολύ περισσότερο λόγω της χημείας που ανέπτυξαν μεταξύ τους από την πρώτη στιγμή.
Ο βιρτουόζος κιθαρίστας με αφορμή τα 10 χρόνια από τον αδόκητο θάνατο του αγαπημένου λαϊκού τραγουδιστή, θυμάται τη συνεργασία του με τον Παντελή Παντελίδη και μιλά για τον αντίκτυπο που είχε η παρουσία του, τόσο στο μουσικό στερέωμα, που έφερε κάτι καινούριο και φρέσκο, όσο και για την απήχηση που είχε στο κοινό.
Όπως τονίζει χαρακτηριστικά, παρότι προσπαθούσαν να τον αποδομήσουν επειδή δεν ήταν συστημικός, αυτός κατάφερνε με την αμεσότητα και την αλήθεια του να τους παίρνει όλους... παραμάζωμα.
Ήταν «ένα λαϊκό παιδί κι όχι ένας στημένος κι ατσαλάκωτος, μια ντίβα, ένας τζιτζιφιόγκος» και «γιατί μόνος του πάλεψε και απέδειξε ότι μπορείς να το καταφέρεις χωρίς δεκανίκια».
Ο Παντελής Παντελίδης, κατά τον Ρουσσέτο Δημητρόγλου, «ήταν ένας μάγκας που το σύστημα του υποκλίθηκε, γιατί αναγκάστηκε από την αγάπη και την λατρεία του κόσμου να υποκλιθεί»...
Όσον αφορά στα τραγούδια του και στη τεράστια απήχηση που είχε, έχει και θα έχει, ο μαέστρος λέει ότι «τα τραγούδια του ήταν αληθινές ιστορίες και ο τρόπος που τα έλεγε σε έκανε να νιώθεις ότι μιλάνε για εσένα, ότι ήταν η δική σου ιστορία».
Η πρώτη επαφή
«Η πρώτη μας γνωριμία έγινε στα γραφεία της ΜΙΝΟΣ EMI, η οποία έψαχνε έναν ροκά που ακούει και γουστάρει την λαϊκή ελληνική μουσική να ενορχηστρώσει για έναν νέο καλλιτέχνη. Δηλαδή να βγει ένας νέος ήχος, πράγμα που τελικά επιτεύχθηκε. Εκεί βρεθήκαμε για πρώτη φορά και γνωριστήκαμε. Τότε μου δόθηκαν 2 τραγούδια. Αν τα πετύχαινα θα έκανα και όλο το δίσκο. Έτσι έφτιαξα το "Δεν ταιριάζετε σου λέω" και το "Συνοδεύομαι". Η ιστορία γνωστή από κει και πέρα» λέει χαρακτηριστικά στο Newsbomb.gr ο Ρουσσέτος Δημητρόγλου.
«Εσύ αγόρι μου θα τους φας όλους...»
Όπως εξομολογείται, όταν έπεσε τυχαία για πρώτη φορά «πάνω» στον Παντελίδη στο Youtube, καταρχάς τον τράβηξε το όνομά του, όμως όταν άκουσε το «Συνοδεύομαι» κι αφουγκράστηκε την «αλήθεια» του, είπε από μέσα του «εσύ αγόρι μου θα φας και τον Ρέμο και τον Σφακιανάκη...».
Ο μαέστρος του Παντελίδη, θυμάται χαρακτηριστικά: «Λίγες ημέρες πριν γίνει η πρόταση, μου είχε αναφέρει το όνομά του πάνω στη κουβέντα ένας πολύ γνωστός επιχειρηματίας, που με είχε καλέσει γιατί ενδιαφερόταν για τους 1550 (το συγκρότημα μας που αργότερα έγινε και η ορχήστρα του που έπαιξε και σε όλη τη δισκογραφία του). Την ίδια ημέρα τυχαία είδα προτεινόμενο ένα βιντεάκι στο You tube και το άνοιξα γιατί μου είχε μείνει το όνομα του. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ!!! Αυτό το τραγούδι ήταν το “Συνοδεύομαι”. Θυμάμαι όταν άκουσα την ιστορία του τραγουδιού και είδα αυτόν τον άνθρωπο με μια κιθάρα στο δωμάτιο του να τραγουδάει την πραγματικότητα του με πίστη τρομερή, μου ήρθαν στο μυαλό ο Νότης Σφακιανάκης και ο Αντώνης Ρέμος δύο πολύ μεγάλοι τραγουδιστές που μου αρέσει να τους ακούω. Τότε είπα από μέσα μου... "Εσύ αγόρι μου αυτούς θα τους φας".
«Είχε πολύ χιούμορ και ήταν ακομπλεξάριστος»
Κληθείς να σχολιάσει πώς ήταν ο Παντελίδης στο στούντιο, στις πρόβες και γενικά πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Δημητρόγλου μιλά για ένα παιδί «με τρομερό χιούμορ» που «του άρεσε πολύ να πειράζει τους άλλους και να αυτοσαρκάζεται. Ήταν τυπάς χωρίς κόμπλεξ.
Στο στούντιο κάναμε πολλή πλάκα και είχαμε πάντα πολύ καλή ατμόσφαιρα για αυτό και ο καρπός του έρωτα αυτού έδινε ευλογία στα τραγούδια που φτιάχναμε. Στα καμαρίνια όταν ήμασταν οι δυο μας μιλούσαμε πάντα για την δουλειά. Μετά όταν ήμασταν με φίλους κάναμε πλάκα και παίζαμε τραγούδια. Πολλές φορές τα νέα τραγούδια που μόλις είχε γράψει για να τα δοκιμάσουμε».
«Είχε ταΐσει φόβο τους υπόλοιπους με τον ερχομό του»
Ο Παντελίδης, επειδή τα τραγούδια του ήταν βιωματικά και ήταν δικά του, δεν είχε ιδιαίτερο άγχος όταν τα απέδιδε. Μόνο όταν έβγαιναν για να παίξουν για πρώτη φορά, αισθανόταν κάποιο άγχος, το οποίο ξεπερνούσε με την πρώτη νότα...
«Αγχωνόταν μόνο στις πρεμιέρες. Πράγμα πολύ φυσιολογικό γιατί όλοι μας το ζούμε αυτό. Φοβίες γενικά δεν είχε γιατί έγραφε μόνος του τα τραγούδια του και δεν είχε ανάγκη κανέναν όπως οι περισσότεροι τραγουδιστές. Είχαμε φτιάξει και δυνατό team οπότε ένιωθε σίγουρος. Δεν είχε φοβίες, είχε όμως ταΐσει φόβο τους υπόλοιπους που είδαν ξαφνικά ένα νέο παλικάρι να γκρεμίζει την Ελλάδα. Το ένα σουξέ να υποδέχεται το άλλο και από "φαινόμενο" να γίνεται "τσουνάμι" και μετά "βουνό".
Όπως τονίζει ο μαέστρος, ο Παντελίδης δεν αλλοιώθηκε ούτε στο ελάχιστο από την δημοφιλία. «Η ζωή του συνέχισε να είναι όπως ήταν και πριν την επιτυχία. Ποτέ δεν καβάλησε το καλάμι, ήταν χαμηλών τόνων, κράτησε τα παλιά του φιλαράκια και μέχρι πριν το τέλος έμενε ακόμη στο πατρικό του. Η επιτυχία βέβαια ήταν τεράστια και όλα και όλοι γύρω του ζητούσαν παραπάνω. Πολλοί ήθελαν να γίνει κάποιο λάθος και προσεύχονταν να ήταν ένα πυροτέχνημα.
Όμως δεν κάναμε σε κανένα τη χάρη. Ίσα ίσα που κάθε τραγούδι που βγάζαμε ήταν ακόμη μια απόδειξη ότι ο Παντελής είχε έρθει για να γράψει ιστορία. Και την ιστορία την έγραψε. Τα τραγούδια του ακούγονται ακόμη μέσα από τα ανοικτά παράθυρα των αυτοκινήτων, παίζονται ακόμη στα "πληρωμένα" ραδιόφωνα γιατί τα ζητάει ο κόσμος και όταν μπαίνουν μέσα στα μπαράκια και τις πίστες γκρεμίζονται τα πάντα. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ακόμη στις ψηφιακές πλατφόρμες ο πρωταγωνιστής.
Η αλήθεια του Παντελίδη ήταν αυτή που τον καθιέρωσε
Ο Παντελής Παντελίδης, μίλησε κατευθείαν στην ψυχή των ακροατών, γιατί η αλήθεια του ήταν εκεί, σε κάθε ανάσα, σε κάθε στίχο. Τον άκουγαν ροκάδες, έντεχνοι και προφανώς και οι λαϊκοί. Και κατά τον Δημητρόγλου, θα τον ακούνε εσαεί γιατί «ο Παντελής δεν ήταν φίρμα. Είναι ένας θρύλος».
«Γιατί είχε πραγματικότητα. Τα τραγούδια του ήταν αληθινές ιστορίες και ο τρόπος που τα έλεγε σε έκανε να νιώθεις ότι μιλάνε για εσένα, ότι ήταν η δική σου ιστορία.
Γιατί οι ιστορίες των τραγουδιών του είναι σαν να βλέπεις μια ταινία με πρωταγωνιστή εσένα τον ίδιο.
Καμία σχέση με τις μπούρδες που ακούμε στα ραδιόφωνα τα τελευταία χρόνια.
Γιατί ήταν ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους.
Ένα λαϊκό παιδί και όχι ένας στημένος και ατσαλάκωτος, μια ντίβα ένας τζιτζιφιόγκος.
Γιατί μόνος του πάλεψε και απέδειξε ότι μπορείς να το καταφέρεις χωρίς δεκανίκια.
Ήταν ένας μάγκας που το σύστημα του υποκλίθηκε γιατί αναγκάστηκε από την αγάπη και την λατρεία του κόσμου να υποκλιθεί.
Και ο Παντελής δεν ήταν το αγαπημένο παιδί του συστήματος όπως άλλοι και άλλοι να μη λέμε ονόματα.
Με την πρώτη ευκαιρία τον κρεμούσαν στα μανταλάκια οι αγύρτες. Δεν θέλουν ήρωες.
Θέλουν μαριονέτες που θα τους κάνουν ότι τους γουστάρει. Να τους χρωστάνε την καριέρα τους και να τους ανεβάζουν και να τους κατεβάζουν όποτε θέλουν.
Τον Παντελή τον άκουγαν και τον ακούνε οι Λαϊκοί , οι Ροκάδες , οι "έντεχνοι".
Τον ακούνε τα νέα παιδιά της καινούργιας γενιάς και θα τον ακούν και οι επόμενες.
Γιατί ο Παντελής δεν ήταν μια φίρμα. Είναι ένας Θρύλος».
