Τάσος Χαλκιάς: Το συγκλονιστικό ποίημα για το καμένο του σπίτι στο Πόρτο Γερμενό
Το σπίτι του ηθοποιού κάηκε στις φωτιές της Δυτικής Αττικής, στο Πόρτο Γερμενό
Snapshot
- Ο Τάσος Χαλκιάς δημοσίευσε ένα ποίημα μετά την καταστροφή του σπιτιού του από τη μεγάλη πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό.
- Ο ηθοποιός εξέφρασε τη λύπη του για την απώλεια του σπιτιού όπου μεγάλωσε και όπου γεννήθηκαν τα παιδιά του.
- Στο ποίημα του, ο Χαλκιάς αναφέρεται στην ανάγκη να αφήσει πίσω το παρελθόν και να συνεχίσει να δημιουργεί παρά τις δυσκολίες.
- Τονίζει τη σημασία του να μην μετανιώνει κανείς για όσα έκανε και να βρει δύναμη μέσα από τον πόνο και τις αναμνήσεις.
- Ο ίδιος εκφράζει την αποδοχή της απώλειας και την ανάγκη για εσωτερική απελευθέρωση και ανανέωση.
Ένα ποίημα, το οποίο έγραψε ο ίδιος, δημοσίευσε στα κοινωνικά δίκτυα ο Τάσος Χαλκιάς, με αφορμή την μεγάλη πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό, απόρροια της οποίας ήταν η κατοικία του να καταστραφεί ολοσχερώς.
Υπενθυμίζεται ότι, ο Τάσος Χαλκιάς είχε εμφανιστεί συντετριμμένος μιλώντας για το σπίτι του, την επομένη της καταστροφικής φωτιάς.
«Πενήντα τέσσερα χρόνια. Ήμουν παιδάκι και γέρασα. Ο γιος μου εδώ γεννήθηκε και εδώ πρωτοέπαιξε. Η κόρη μου το ίδιο. Τι να πρωτοπώ και τι να πρωτοκάνω; Και εκεί που ήμουν περήφανος ”θα αφήσω κάτι στα παιδιά μου”, ο φτωχός γιος ενός εργάτη, όχι για να με λυπηθεί κανείς, με περηφάνια το λέω, που κατάφερε στη ζωή του να κάνει αυτά και να αφήσει κάτι, αυτό το κάτι δεν μπορώ να το αφήσω» είχε δηλώσει.
Το ποίημα που δημοσίευσε:«ΞΑΓΡΥΠΝΩΝΤΑΣ
Όσο κι αν ήταν όμορφα…
πίσω σταμάτα να κοιτάς
ποιος είπε άλλες ομορφιές,
πως δεν θα συναντήσεις!
Μόνο λευτέρωσε το νου
Κλείσιμο
κι άστονε ν’ αναπνεύσει!
Μια χαραμάδα στην ψυχή.
να βγει στο φως, να ξεπλυθεί,
με τα παιδιά να παίξει.
Περπάτα βήμα θαρετό,
πότε αργό, πότε γοργό
μη θες κάπου να φτάσεις…
Έχω αρχίσει να ξεχνώ,
άλλη φορά δε θα το πω,
ώρα να προσπεράσεις!
Για ό,τι έκανες καλό
ποτέ μη μετανιώσεις,
μην ψάχνεις ούτ’ ευχαριστώ,
μόνο ένα χάδι στην ψυχή
είν’ αρκετό, αν νιώσεις!
Να χτίζεις, να δημιουργείς
ποτέ μη σταματήσεις
κι αν σου χαθήκαν μονομιάς
όνειρα, βάσανα καημοί,
αγάπες και αναμνήσεις
σε πείσμα ανθρώπων και θεών
κάνε τον πόνο σύντροφο,
μ’ αυτόν θα τ’ αναστήσεις.
θα φύγω τώρα, θα χαθώ
κράτα το χρώμα κόκκινο
άλλο μην το αραιώσεις,
Μέγιστα μίκρυνες ζωή,
κοντεύεις να τελειώσεις.…»
