Σωτήρης Σόρογκας: «Ζωγράφιζα με τους κρόκους του αβγού και τηγάνιζα το ασπράδι για να το φάμε»

Για την σημαντική πορεία και το ξεχωριστό του έργο μίλησε ο ζωγράφος Σωτήρης Σόρογκας στη ραδιοφωνική εκπομπή «Μια Κυριακή από τη ζωή σου» της Κωνσταντίνας Βαρσάμη στον Σκάι 100,3, αποκαλύπτοντας τις δύσκολες στιγμές στην καριέρα του.

Ο ίδιος προτιμά να τον αποκαλούν δάσκαλο και όχι τόσο ζωγράφο – καθώς είχε διδάξει και αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αφού «ο λαός μυθοποιεί τον ζωγράφο, θεωρεί πως είναι τρελός και έχει στοιχεία παραλόγου και μπορεί να παραφέρεται».

Μίλησε για τη φτώχεια, την προσπάθειά του να ενταχθεί στο κοινωνικό περιβάλλον και την αρχική του ενασχόληση με τη χημεία, γιατί θεωρούσε πως το να γίνει κανείς ζωγράφος δεν ήταν πραγματική δουλειά και δεν μπορεί να το σπουδάσει κάποιος. «Αγνοούσα τη σχολή καλών τεχνών» είπε χαρακτηριστικά ο μεγάλος ζωγράφος.

«Τότε ζούσαμε χρόνια μεγάλης φτώχειας»

«Λόγω της φτώχειας δεν υπήρχε η γνώση για το πώς να ακολουθήσεις αυτό που πραγματικά επιθυμείς», ανέφερε μεταξύ άλλων. «Η αρχιτεκτονική με βοήθησε να επιβιώσω, ώστε να έχω τον υπόλοιπο χρόνο να ζωγραφίζω», σημείωσε, εκμυστηρευόμενος μια συγκινητική ιστορία από εκείνα τα χρόνια.

Όπως θυμάται ο Σωτήρης Σόρογκας, το 1972 πραγματοποίησε την πρώτη προσωπική του έκθεση. Μέχρι τότε, μαζί με την πρώτη του σύζυγο δούλευαν πάνω σε εικόνες: «Εγώ τις καθάριζα, τις ένωνα και συμπλήρωνα τα κομμάτια που έλειπαν. Έψαχνα το κατάλληλο χρώμα ώστε να μη φαίνεται η επεξεργασία και η ένωση», ανέφερε.

Τα επόμενα χρόνια, όταν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει την ίδια τεχνική και σε άλλες δουλειές, ανέφερε ότι ήδη τη γνώριζε καλά, καθώς τον είχε βοηθήσει ιδιαίτερα η αγιογραφία. Ο Σωτήρης Σόρογκας, αποκάλυψε ότι εκείνη την περίοδο ζούσαν χρόνια μεγάλης φτώχειας. Όταν δημιουργούσαν εικόνες, χρησιμοποιούσαν τον παραδοσιακό βυζαντινό τρόπο ζωγραφικής με το αβγό ως υλικό για να βρουν το χρώμα.

Όπως εξήγησε, στη συγκεκριμένη τεχνική χρησιμοποιείται μόνο ο κρόκος του αβγού, ενώ το ασπράδι δεν είναι απαραίτητο για τη ζωγραφική. «Επειδή όμως δεν μπορούσαμε να το πετάξουμε, το τηγανίζαμε και το τρώγαμε», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Διαβάστε επίσης