Η ιστορία ενός αυτοκινήτου: #5. 1959 Autobianchi Bianchina 500 Transformabile
Την Autobianchi οι περισσότεροι την έχουμε συνδέσει με τα Α111 και Α112, τα δύο θρυλικά "μικρά" της δεκαετίας του '70. Αλλά το κουκλί της είναι η Bianchina των '60s.
Η Autobianchi ιδρύθηκε από την ποδηλατοβιομηχανία Bianchi (ακόμη και σήμερα μια σταθερά αξία της ιταλικής ποδηλασίας), την FIAT και την Pirelli, για να βγάζει φθηνά οχήματα για τον λαό στα δύσκολα για την Ιταλία τέλη της δεκαετίας του '50. Φθηνά, όμως, δεν σήμαινε κατ' ανάγκη άκομψα ή άσχημα. Άλλωστε εδώ μιλάμε για ιταλική εταιρεία και η λέξη φινέτσα πάει πακέτο. Η Bianchina ήταν ίσως το ομορφότερο απ' όλα. Ειδικά η ημιανοικτή της εκδοχή, η Transformabile. Βασισμένη στο 500ράκι της FIAT, ξεκίνησε την παραγωγή της το 1957 και έζησε ως το 1970 όταν την θέση της πήρε το τετραγωνισμένο Α112.
Στην διάρκεια της 13ετούς καριέρας της, βγήκε σε διάφορες εκδοχές: Berlina (το κλασικό κλειστό μοντέλο), Cabriolet (χωρίς οροφή), Transformabile (με μια υφασμάτινη οροφή που κατέβαινε ως πίσω), Panoramica (στέισον βάγκον), Furgoncino (κλειστό φορτηγάκι!). Διθέσιο στην αρχή (και αναγκαστικά στις εκδόσεις Cabriolet και Transformabile), κατάφερε να χωρέσει και τέσσερις επιβάτες στην Berlina. Εντάξει, δεν χρειάζεται και πολύ ανάλυση για το πόσο άβολες ήταν οι πίσω θέσεις. Οπότε ας ξαναγυρίσουμε στα δύο ανοικτά μοντέλα. Που λατρεύθηκαν αμέσως και άρχισαν να πωλούνται και εκτός Ιταλίας. Ήταν τόσα δα, αλλά την ίδια ώρα σού έδιναν αυτήν την μοναδική αίσθηση ελευθερίας που χαρίζει η ανοικτή οροφή. Και όταν μια ροζ Bianchina Cabriolet βρέθηκε να πρωταγωνιστεί στην τελευταία σκηνή του Ροζ Πάνθηρα με τον Πίτερ Σέλερες, η φήμη της εκτινάχθηκε σε διαστημικά επίπεδα.
Αν δεν θυμάστε την σκηνή, απολαύστε την στο βίντεο που ακολουθεί:
