Όταν ο εχθρός σε απειλεί και προσπαθεί να σε φοβίσει, σημαίνει ότι φοβάται

“Σύμφωνα με τον Freud οι άμυνες λειτουργούν στον άνθρωπο μεμονωμένα και στις κοινωνίες συλλογικά, ως ένα μέσο προκειμένου να αποφευχθεί η αναβίωση οδυνηρών εμπειριών του παρελθόντος με φόβο ότι κάτι τέτοιο θα του προκαλούσε ανείπωτη ψυχική οδύνη…”

Νιώθουμε τον εχθρό και μας κατακλύζει το αίσθημα της αδικίας νιώθοντας κάποιες φορές ακόμα και ανήμποροι, αμφισβητώντας πως μπορούμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας. Τι συμβαίνει όμως, όταν ο κύριος εχθρός μας είναι ο δικός μας εαυτός; Όταν μέσα από τις προβολές μας στους άλλους δίπλα και γύρω μας, μεταθέτουμε υποσυνειδητα τα δικά μας άσχημα συναισθήματα; Όταν στη δυσκολία μας να αναγνωρίσουμε και να διαχειριστούμε τον φόβο, την αγωνία και ίσως τις όποιες ενοχές μας, επιτρέπουμε στους “εχθρούς” να γίνουν εκείνοι οι διαβιβαστές των δικών μας συναισθημάτων, για εμάς;

Η προβολή που ανέφερα πριν, δεν είναι τίποτε άλλο από τον μηχανισμό άμυνας του “Εγώ” και ασυνείδητος εχθρός όλων μας Αναγνωρίζοντας την προβολή ως μία πρωτογενή αμυντική διεργασία και με τον όρο αυτό αναφερόμαστε στην δυσκολία των ανθρώπων να βάλουν ένα όριο ανάμεσα στον εαυτό τους και στον έξω κόσμο, προβάλλοντας στους άλλους τα δικά τους ασυνείδητα και μάλλον αποκηρυγμένα συναισθήματα. Ο άνθρωπος έχει την τάση να αγνοεί την ύπαρξη αυτών των χαρακτηριστικών στον εαυτό του ή δεν μπορεί εύκολα να τα αποδεχτεί, με αποτέλεσμα να τα αποδίδει σε άλλους και να νιώθει θυμό, απόγνωση και θλίψη, όταν βλέπει ένα τέτοιο καθρέφτισμα του δικού του εαυτού…

Αλήθεια φίλες και φίλοι, πόσες φορές τις τρεις τελευταίες χιλιετίες, εμφανίστηκε κάποιος που απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδος και των Ελλήνων και πώς αυτή η χώρα αντιστεκόταν πάντα, μη σκύβοντας το κεφάλι; Αλήθεια, πόσες φορές δύσκολα ή εύκολα τα καταφέραμε μια χαρά, άσχετα με το κόστος που κληθήκαμε να πληρώσουμε; Θα τολμούσα να πω, πως οι Έλληνες είναι ο “πολεμικός λαός του φωτός”, που δεν απειλεί ποτέ κάποιον άλλο λαό, αλλά αντίθετα στο DNA τους έχουν χαραγμένη την αξιοπρέπεια και το θάρρος και τη γενναιότητα να υπερασπίζονται τον πάτριο χώρο!

Ας έρθουμε όμως τώρα στο σήμερα και ας δούμε με καθαρή ματιά, πώς η ιστορία συνεχίζεται στον ίδιο ρυθμό, με κάποιους να επιβουλεύονται διαρκώς τα κεκτημένα κυριαρχικά δικαιώματά της χώρας μας και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να μας απειλούν, επιχειρώντας να μας εκφοβίσουν… ή μάλλον, να εκφοβίσουν την κεντρική διοίκηση της χώρας μας…

Η πολιτική της Τουρκίας έχει τέσσερις βασικούς άξονες: την μεγαλομανία που φθάνει μέχρι τον μεγαλοϊδεατισμό, την επίδειξη ισχύος που φθάνει μέχρι τον βαθμό της πολιτικής εμμονής, το χαρακτηριστικό τουρκικό παζάρεμα και την απόλυτη ταύτιση όλων των πολιτικών της κομμάτων στις προκλήσεις και τις απειλές εναντίον της χώρας μας, με αποτέλεσμα, όσες κυβερνήσεις και να αλλάξουν, η πολιτική αυτή παραμένει σταθερή και αμετακίνητη. Αυτή η χαρακτηριστική ειρήνη… με την προβολή των όπλων, χαρακτηρίζει πλέον ανάγλυφα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις… Δεν θα έπρεπε -κάποια στιγμή να αντιδράσουμε στις προκλήσεις και στην τουρκική εκστρατεία των απειλών και του φόβου;

Το Ισραήλ από την άλλη, κάνει στους εχθρούς του αυτά που δεν κάναμε εμείς στον δικό μας προαιώνιο εχθρό, που πλέον είναι για καλή μας τύχη κοινός.

Το Ισραήλ δεν επέτρεψε στους αρχηγούς των τρομοκρατών της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και του Ιράν των μουλάδων, τους βιαστές και τους δολοφόνους να ζήσουν και να κομπάζουν για τα κατορθώματά τους, μέχρι τα βαθειά τους γεράματα. Τους κυνήγησε όλους και τους εξόντωσε έναν-έναν. Σε κάθε περίπτωση, δεν άφησαν όπως εμείς τους Τουρκοκύπριους εγκληματίες, που σαν ύαινες ακολουθούσαν τον στρατό εισβολής στο απυρόβλητο. Το Ισραήλ έναν έναν τους εξουδετερώνει, με αποτέλεσμα, όσοι έχουν προς το παρόν γλυτώσει, να κρυφτούν στα πιο βαθιά λαγούμια και να κουρνιάζουν φοβισμένοι

Ο Νετανιάχου και σύσσωμη η Ισραηλινή κυβέρνηση, δεν κάθισε να παίζει με τους δολοφόνους του Ιράν, της Χαμάς και της Χεσμπολά, που στοχεύουν αποκλειστικά αμάχους κατοίκους του Ισραήλ και των χωρών του Κόλπου. Τους εξοντώνει χειρουργικά και καταστρέφει τις στρατιωτικές τους υποδομές και τα εργοστάσια παραγωγής όπλων και πυρομαχικών. Δεν έμεινε 60 χρόνια άτολμο να πραγματοποιεί μόνον αναχαιτίσεις. Μόλις ετοιμάστηκε η πολεμική του μηχανή και με τη συμμετοχή της Αμερικής, τους χτύπησε αλύπητα και σκληρά μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, μέσα στους δικούς τους δρόμους. Καταδιώκει ανελέητα όλους τους μηχανισμούς των Παλαιστινίων τρομοκρατών, των μουλάδων και των αντιπροσώπων τους στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, έχοντας με το μέρος του το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, το δίκαιο και την ηθική.

Το Ισραήλ θα πρέπει να το ζηλεύουμε που κάνει στους τρομοκράτες αυτά που δεν κάναμε εμείς. Πρέπει να το μιμηθούμε, να οργανωθούμε και φυσικά να τιμήσουμε με συνέπεια τη συμμαχία μας με το κράτος του Ισραήλ. Πότε αλήθεια είδατε ξανά τους Τούρκους μαζεμένους, φοβισμένους, σε τέτοια ταραχή, όπως τώρα; Η πλάστιγγα, για πρώτη φορά, γέρνει υπέρ της χώρας μας. Οι Τούρκοι είναι γενναίοι μόνο όταν αντιμετωπίζουν αμάχους ή λαβωμένους αντιπάλους και δεμένους πισθάγκωνα από τη διχόνοια και την προδοσία πολιτικούς

Μπροστά σε έναν ισχυρό αντίπαλο, με συμμαχίες και αποφασιστικότητα, γίνονται αυτό που είναι -θρασύδειλοι ρήτορες των απειλών και της προσπάθειας εκφοβισμού του Ελληνισμού σε Ελλάδα και Κύπρο. Εμείς ξεχάσαμε, οι Τούρκοι όχι. Γι’ αυτό έχουν αυτόν τον αταβιστικό φόβο απέναντί μας! Πρόκειται δηλαδή για την επανεμφάνιση των παλαιών, πρωτόγονων και προγονικών τους χαρακτηριστικών και βιωμάτων!

Η μόνιμη τουρκική απειλή, δεν αποτελεί επιλογή, αλλά σκληρή πραγματικότητα και πάντα η Τουρκία θα αποτελεί απειλή όσο η Ελλάδα με τη στάση της -αυτής με τα ήρεμα νερά, την καθιστά μόνιμη, δεν δείχνει τα δόντια της και δεν αποτρέπει! Ειδικά όμως, ως προς την στάση της Ελλάδος για αρκετά από τα πρόσφατα χρόνια που πέρασαν, μια ξεκάθαρη απάντηση δεν είναι απλή και εύκολη, διότι το ερώτημα κινείται στον χώρο του υποθετικού και σίγουρα, η Ιστορία δεν γράφεται με “αν” και “εφ’ όσον” Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια αυτό φαίνεται πως αλλάζει…

Η αντίληψη, πως οι απειλές των Τούρκων αποτελούν μια σαφέστατη ένδειξη φόβου και ανασφάλειας, αποτελεί μια διαδεδομένη πλέον ψυχολογική και πολιτική προσέγγιση, που συχνά αναλύεται από ειδικούς και αναλυτές των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Δεν ξεχνούν βέβαια τα στραπάτσα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως μας απειλούν επειδή αισθάνονται ανασφάλεια και μας φοβούνται!