Ιδεολογικοί απάτριδες!
Η αμφιλεγόμενη ταυτότητα του Κέντρου: Ιδεολογία ή πολιτικός καιροσκοπισμός;
Πριν από κάθε εκλογική μάχη, τα πολιτικά κόμματα εξουσίας αναζητούν τρόπους προσέγγισης των ψηφοφόρων, προσπαθώντας να ποδηγετήσουν τη συμπεριφορά τους στην κάλπη, πως θα κινηθούν, πού θα προσχωρήσουν οι αναποφάσιστοι και προσπαθούν με διάφορες μετρήσεις, να προβλέψουν κυρίως τη μετακίνηση των ψηφοφόρων εκείνων, που χαρακτηρίζονται από μια ιδεολογική «ρευστότητα» -εκείνων δηλαδή που αυτοπροσδιορίζονται ως οπαδοί του «κεντρισμού»…
Ιδεολογικοί δηλαδή απάτριδες, των οποίων το προφίλ αποτελεί ένα από τα πιο περίεργα σταυρόλεξα που καλούνται τα κόμματα εξουσίας να επιλύσουν πριν από κάθε εκλογική μάχη, με το φάσμα των τοποθετήσεων να διαφέρει.
Είναι αυταπόδεικτο, πως οι κεντρώοι και γενικά οι υποστηρικτές του λεγόμενου «κεντρισμου» δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία, επειδή πάντα τείνουν να αποφεύγουν τις συντεταγμένες ιδεολογίες και έχουν μια έμφυτη τάση, να αλλάζουν -χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, στρατόπεδα, ανάλογα με τις συγκυρίες που επικρατούν κάποιες δεδομένες χρονικές στιγμές.
Πρόκειται ουσιαστικά για ακολούθους χωρίς «ίδιαν βούληση» ακολουθητές του ακραίου καιροσκοπισμού και ως εκ τούτου, είτε διατηρούν την εκάστοτε εξουσία, είτε έχουν γενικά την τάση, να συμβιβάζονται ιδιαίτερα εύκολα και να αλλάζουν στρατόπεδα, όπως τα πεσμένα στο έδαφος φθινοπωρινά φύλλα, που μεταφέρονται από τους ανέμους που επικρατούν, κάθε φορά προς διαφορετικές κατευθύνσεις!
Οι οπαδοί του λεγόμενου «Κέντρου», υποστηρίζουν πως, ο κεντρισμός είναι μια πολιτική ιδεολογία που στηρίζει τις ισορροπημένες προσεγγίσεις στη χάραξη της πολιτικής, αντλώντας ιδέες και πολιτικές κατευθύνσεις, τόσο από την αριστερά όσο και από τη δεξιά του πολιτικού φάσματος.
Οι κεντρώοι ισχυρίζονται, πως επιδιώκουν την προώθηση μετριοπαθών πολιτικών, που αποφεύγουν τα αντιληπτά όρια των αριστερών και δεξιών ιδεολογιών. Υποστηρίζουν από την άλλη, πως δίνουν έμφαση σε πρακτικές λύσεις και όχι στην ιδεολογική καθαρότητα και κάπως έτσι μπορεί να υποστηρίζουν έναν πολιτικό συνδυασμό… αριστερό–δεξιών πολιτικών πρακτικών, ανάλογα με τις συγκυρίες και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μείζον πρόβλημα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ούτε ξεκάθαρες ιδεολογικές προτιμήσεις,, όντας έρμαια της φιλοσοφίας… «με… απ’ όλα, τυλιγμένα σε λαδόχαρτο», με μπερδεμένες γεύσεις υφές και οσμές.
Ισχυρίζονται πως, υποστηρίζοντας την ισορροπία μεταξύ ατομικής ελευθερίας και κοινωνικής ισότητας και εδώ, το μόνο που καταφέρνουν είναι να μπερδεύουν τα πράγματα και να δημιουργούν αδιαφάνεια ως προς τις προθέσεις τους, ισοπεδώνοντας ουσιαστικά τα πάντα στο βωμό μιας ψευδεπίγραφης κοινωνικής ισότητας ανόμοιων ανθρώπων, με διαφορετικές κουλτούρες, μορφωτικό, θρησκευτικό, ιδεολογικό, οικονομικό και κοινωνικά status. Πως χωράνε άραγε όλα αυτά σε ένα τσουβάλι; Είναι ένα ερώτημα…
Ο… «κεντρισμός» έχει επίσης διαδραματίσει έναν αξιοπερίεργο ρόλο σε πολυκομματικά συστήματα, όπου τα συνήθως μικρά κεντρώα κόμματα συχνά εκμεταλλευόμενα την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, προσφέρουν με την είσοδό τους σε κυβέρνηση μια ψευδεπίγραφη ισορροπία στην εξουσία και μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική σκηνή σχηματίζοντας συνασπισμούς με κάποιο μεγαλύτερο κόμμα, το οποίο όμως εκβιάζουν και συχνά εγκαταλείπουν, σε συνεννόηση πάντα με το αντίπαλο κόμμα, ενστερνιζόμενοι ξεκάθαρα την τεχνική πλεύσης του wind surfing -όπου φυσάει ο άνεμος…
Ο ορισμός του «κεντρισμού» συνήθως διαφέρει σημαντικά, ανάλογα με το ισχύον πολιτικό πλαίσιο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο σύνολο πολιτικών ή αρχών· σε άλλες, μπορεί απλώς να δηλώνει μια πραγματιστική προσέγγιση στην πολιτική που είναι ανοιχτή σε διφορούμενες πρακτικές και τακτικές από όλο το πολιτικό φάσμα. Αυτές οι διαφορές, - υποστηρίζουν οι οπαδοί του κεντρισμού, συνδέονται με τη δέσμευση για μια εξισορρόπηση ανταγωνιστικών πολιτικών αξιών, με αποτέλεσμα συχνά να βρίσκονται στο πλευρό εκείνων, που την προηγούμενη φορά κατηγορούσαν για αδιαφάνεια και καιροσκοπισμό!
Το Κέντρο ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από μια «ανάμεικτη χυλωμένη σούπα» που έχει την τάση να ρέει «κατά το δοκούν» και όπου γύρει η σουπιέρα. Ίσως δυσαρεστήσω κάποιους, αλλά κατά την προσωπική μου άποψη, όταν αναφερόμαστε στο «Κέντρο», δεν αναφερόμαστε σε κάποια στιβαρή και σοβαρή ιδεολογία αλλά σε ένα «επάγγελμα»… και σε ένα «κολάζ αξιών» και δυστυχώς, μόνο με αυτούς τους προσδιορισμούς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε αυτήν την πολιτική στάση.
