Εκλογή Αντιπροέδρου της Βουλής: Ζήτημα θεσμών και Δημοκρατίας, όχι προσώπου
«Η μη εκλογή του Ε΄ Αντιπροέδρου δεν αφήνει απλώς κενή μια καρέκλα στο Προεδρείο. Μεταβάλλει τους συσχετισμούς στη Διάσκεψη των Προέδρων και διευρύνει την πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας σε ένα από τα κρισιμότερα θεσμικά όργανα της Βουλής»
Η συζήτηση για την εκλογή του Ε΄ Αντιπροέδρου της Βουλής δεν αφορά το αν συμφωνούμε πολιτικά με το πρόσωπο που προτείνεται ή με τη δημόσια στάση του.
Είναι ζήτημα θεσμών και Δημοκρατίας. Και εξηγούμαι.
Η διακομματική σύνθεση του Προεδρείου αποτυπώνει τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς που διαμόρφωσε η ψήφος των πολιτών. Γι’ αυτό και επί δεκαετίες οι πολιτικές δυνάμεις αποδέχονται τις επιλογές των άλλων Κοινοβουλευτικών Ομάδων, ακόμη και όταν διαφωνούν ριζικά με αυτές.
Θυμίζω απλώς ότι το 2015 η Νέα Δημοκρατία ψήφισε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για την Προεδρία της Βουλής, παρά την ακραία πολιτική αντιπαράθεση εκείνης της περιόδου.
Τι άλλαξε, λοιπόν, σήμερα;
Η μη εκλογή του Ε΄ Αντιπροέδρου δεν αφήνει απλώς κενή μια καρέκλα στο Προεδρείο. Μεταβάλλει τους συσχετισμούς στη Διάσκεψη των Προέδρων και διευρύνει την πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας σε ένα από τα κρισιμότερα θεσμικά όργανα της Βουλής.
Ποια είναι η προϊστορία; Τον Σεπτέμβριο του 2023, Νέα Δημοκρατία και Ελληνική Λύση προχώρησαν στην αντικατάσταση μελών της ΑΔΑΕ και του ΕΣΡ με 16 ψήφους στους 27, υποστηρίζοντας ότι καλυπτόταν η απαιτούμενη πλειοψηφία των 3/5, για την οποία όμως χρειαζόταν ακόμη μία ψήφος.
Αυτό συνέβη ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών και λίγο πριν από κρίσιμη συνεδρίαση της ΑΔΑΕ.
Τον Φεβρουάριο του 2024 η Νέα Δημοκρατία τροποποίησε τον Κανονισμό της Βουλής, προσθέτοντας στη Διάσκεψη των Προέδρων τον Πρόεδρο της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Περιφερειών και ενισχύοντας έτσι την κυβερνητική πλειοψηφία.
Σήμερα, η μη πλήρωση της θέσης του Ε΄ Αντιπροέδρου ενισχύει περαιτέρω την πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας.
Οι αυξημένες πλειοψηφίες για την επιλογή των Ανεξάρτητων Αρχών δεν προβλέφθηκαν τυχαία. Υπάρχουν για να θέτουν όρια στην εκάστοτε εξουσία.
Και οι κανόνες δεν μπορούν να αλλάζουν ή να παρακάμπτονται κάθε φορά που περιορίζουν την εκάστοτε πλειοψηφία.
Γιατί πίσω από όλα αυτά υπάρχει τελικά μια αντίληψη που βλέπει τους θεσμούς ως εμπόδιο και όχι ως όριο.
Και αυτό είναι επικίνδυνο για τη Δημοκρατία. Ενέχει στοιχεία αυταρχισμού.
Τέτοιες, λοιπόν, μεθοδεύσεις δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές.
* Ο Χάρης Δημακαρέας είναι δικηγόρος Αθηνών και προϊστάμενος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ
