Ε. Βραχάλη: Ραντεβού στις πλατείες
Δεν έχει σημασία γιατί πάει κανείς στις πλατείες. Και βέβαια έχει σημασία όλο αυτό να μεταφραστεί πολιτικά.
Όμως απ' το τίποτα του να κάθεσαι και να περιμένεις μοιρολατρικά πότε θα σου πέσει το ταβάνι στο κεφάλι προτιμώ να είμαστε στις πλατείες ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΚΙ ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ..
Είμαι υπέρ των πλατειών και της υποτιθέμενης κι ενδεχόμενης ουτοπίας τους γιατί μόνο έτσι αντιμετωπίζεται ο ευνουχισμός της πραγματικότητας που καλούμαστε να "ζήσουμε". Ποντάρω σε αυτό που δεν ξέρω, γιατί αυτά που ξέρω μου προκαλούν απίστευτη θλίψη και θυμό.
Ξέρω ότι οι φίλοι μου ψάχνουν δουλειά ξέρω ότι όλα μας τα δικαιώματα σιγά - σιγά κόβονται ακόμη και τα πνευματικά, ξέρω ότι ο αέρας αυτής της πόλης πια λιγοστεύει κι οι ανάσες που μπορείς να πάρεις είναι μετρημένες... Και λες κι οι πλατείες σου δίνουν την ψευδαίσθηση οξυγόνου... Ναι!
Καμιά φορά όταν σου λένε - Να εδώ είναι η έξοδος! Στο "φως"! Η μόνη πραγματική έξοδος είναι μέσα απ' το σκοτάδι... Καμιά φορά... Κι αν είμαστε όλοι μαζί το σκοτάδι δεν είναι τόσο τρομαχτικό... Στις πλατείες... Ναι!
Είμαι υπέρ των πλατειών και προτιμώ αυτή την "εκτόνωση" από ξεσπάσματα σε κάθε τι αδύναμο. Σε αλλοδαπούς, σε γυναίκες, σε παιδιά σε ζώα. Δεν ντρέπομαι για τις μούντζες και τις βρισιές στη βουλή, ντρέπομαι που υπάρχουν ιστοσελίδες με τίτλο "Σκοτώστε τα αδέσποτα".
Κλείνω με μια φράση της Κικής Δημουλά που, όπως κάθε σπουδαίο έργο, αυτονομείται απ' τη δημιουργό της...
"Καλώ τη στάχτη με το συνθηματικό της όνομα: ΌΛΑ"…
Η Ελεάνα Βραχάλη είναι στιχουργός και ποιήτρια
