Η «Αγανάκτηση» κράτησε μια μέρα
Η σκέψη, που κάνω τις τελευταίες ημέρες, αφορά στους «Αγανακτισμένους» που τους τελείωσε η «Αγανάκτηση».
Να το πω πιο λαϊκά στην «Αγανάκτηση» που κράτησε μια μέρα.
Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, απλά τον δικαιολογώ λίγο, διότι από το βήμα του Blue Sky μπορώ να αγανακτώ καθημερινά ακόμη και αν δεν είμαι στο Σύνταγμα.
Εσείς βρε αδελφέ οι υπόλοιποι από πού αγανακτείτε, γιατί στην πλατεία Συντάγματος δεν είναι κανείς.
Είναι δυνατό να βγαίνει ο υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο φίλτατος συνταγματολόγος κ. Βενιζέλος να καταργεί τα συνταγματικά μας δικαιώματα περί κατώτατων μισθών, να μας ανακοινώνει την ύφεση, που θα μας κάνει παρέα τα επόμενα χρόνια, και εμείς να τον παρακολουθούμε νωχελικά από τα σπίτια μας;
Το λίπος μας κάηκε, έμεινε το πετσί μας. Τόσο πολύ μουδιάσαμε;
Πραγματικά πιστεύω στην ειρηνική Αγανάκτηση –διαμαρτυρία, δεν προτρέπω τους νέους και τους μεγαλύτερους να κατέβουν με τα καλάσνικοφ στην πλατεία Συντάγματος. Μακριά από μένα αυτά. Όμως τους προτρέπω με ένα ταπεινό καλάθι με ντομάτες και αυγά να κατέβουν και να «βομβαρδίσουν» τους υπεύθυνους της κατάντιας μας, οι οποίοι βρίσκονται στην πλατεία Συντάγματος.
Τα γιαούρτια είναι ακριβά παιδιά…
Έμη Λιβανίου-Δημοσιογράφος
