BOMBER

Μέτρα κατά της πανδημίας: Ζητείται ωριμότητα και απαιτείται ψυχραιμία

Μέτρα κατά της πανδημίας: Ζητείται ωριμότητα και απαιτείται ψυχραιμία
Το ζητούμενο σε μεγάλες κρίσεις είναι η κοινωνία να βγαίνει στο τέλος ενωμένη και με συνοχή. Όχι να δημιουργούνται ρήγματα στον κοινωνικό ιστό και διχαστικές τάσεις.
Φωτογραφία αρχείου από το Pixabay

Ψυχραιμία και πολιτική ωριμότητα. Αυτοί είναι οι δυο παράγοντες που αναμένεται να καθορίσουν τις εξελίξεις γύρω από τα προβλήματα που γεννά το νέο κύμα της πανδημίας του κορονοϊού.

Έτσι όπως εξελίσσεται ο διαχωρισμός μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων, προκαλεί έντονο σκεπτικισμό και προβληματισμό σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Το μερικό lockdown για τους ανεμβολίαστους ήδη προκαλεί αισθήματα δυσαρέσκειας στη βάση της κοινωνίας, ενώ αρκετοί πολίτες έχουν ήδη αρχίσει να ψιθυρίζουν ότι η κυβέρνηση, πρέπει να είναι «κυβέρνηση όλων των Ελλήνων» και όχι «κυβέρνηση των εμβολιασμένων».

Εδώ τίθεται ξεκάθαρα το θέμα του δημοσίου συμφέροντος. Το δηµόσιο και γενικό συµφέρον δεν μπορεί να είναι µια αόριστη νοµική έννοια, της οποίας η ρευστότητα προκύπτει εν µέρει και από τους συσχετισµούς εξουσίας που επικρατούν σε ένα συγκεκριµένο σηµείο στο χωροχρόνο.

Το γενικό συμφέρον, το κοινό καλό σε μια δημοκρατία προσδιορίζεται από τις έννοιες της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης που είναι θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να προστατεύει το σύνολο των πολιτών και όχι να τους χωρίζει σε κατηγορίες με κριτήρια διαλογής.

Η αντιμετώπιση της πανδημίας δεν μπορεί να βασίζεται σε όρους «κοινωνικού αυτοματισμού» κι αυτό είναι το χειρότερο όλων. Ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι μια παλαιοκομματικού τύπου πρακτική διακυβέρνησης, με σκοπό να αποπροσανατολίσει το κοινό από την ρίζα του κάθε προβλήματος, να δημιουργήσει εξιλαστήρια θύματα, πάνω στα οποία θα πέφτει η κατακραυγή και τα οποία θα δικαιολογούν τον λόγο εφαρμογής των όποιων συγκεκριμένων μέτρων.

Είναι ομολογουμένως ένας αποτελεσματικός τακτικισμός που επιτρέπει στις κυβερνήσεις να παρακολουθούν ατάραχες την αλληλοεξόντωση των μαζών, χωρίς να λερώσουν τα χέρια τους.

Μόνο που τώρα πλέον ο «κοινωνικός αυτοματισμός» μεταλλάχθηκε κι αυτός σε «κοινωνικό κανιβαλισμό». Αυτές είναι λεπτές έννοιες στην πολιτική που χρειάζονται λεπτούς χειρισμούς προκειμένου να μην δημιουργούνται συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού.

Το ζητούμενο σε μεγάλες κρίσεις είναι η κοινωνία να βγαίνει στο τέλος ενωμένη και με συνοχή. Όχι να δημιουργούνται ρήγματα στον κοινωνικό ιστό και διχαστικές τάσεις.

Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Newsbomb.gr.