Τελικά ποιος θέλει στ’ αλήθεια να κυβερνήσει αυτή τη χώρα;

Παρακολουθώντας το πώς κινούνται τα κόμματα —παλιά, νέα και «υπό κατασκευή» σαν αυθαίρετα σε παραλία— αρχίζω να σκέφτομαι ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος ίσως δεν υπερβάλλει καθόλου όταν λέει ότι «η χώρα έχει καταστεί μη διακυβερνήσιμη». Και όχι μόνο αυτό: μοιάζει λες και η Ελλάδα υπνοβατεί, ενώ το πολιτικό σύστημα κάνει… ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο.

Διότι, μεταξύ μας, άλλο πράγμα βλέπουμε στην πράξη. Όλοι θέλουν να φύγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά κανείς δεν φαίνεται να καίγεται ιδιαίτερα να πάρει τη θέση του. Το «να κυβερνήσουμε» έχει αντικατασταθεί από το πιο ασφαλές και ανέξοδο «να μπούμε στη Βουλή και βλέπουμε». Κάτι σαν πολιτικό Airbnb: πρώτα πιάνουμε χώρο και μετά αποφασίζουμε τι θα κάνουμε με αυτόν.

Κάποιοι, μάλιστα, δείχνουν μια ιδιαίτερη λαχτάρα να γίνουν αξιωματική αντιπολίτευση. Όχι για να κυβερνήσουν αύριο —μην τρελαθούμε— αλλά για να έχουν το προνόμιο της γκρίνιας με θεσμική σφραγίδα. Γιατί, κακά τα ψέματα, η αντιπολίτευση είναι το πιο ξεκούραστο άθλημα. Λες «όχι» σε όλα, δεν ιδρώνεις και δεν χρεώνεσαι τίποτα.
Ο κόσμος, βέβαια, δεν είναι πια τόσο εύπιστος όσο παλιά. Το «σανό» έχει πέσει σε έλλειψη ή απλώς δεν καταπίνεται τόσο εύκολα. Γι’ αυτό και μοιράζει τα ποσοστά με τρόπο σχεδόν σαρκαστικό: «Ένας ένας, παιδιά, όλοι θα πάρετε από λίγο». Σαν να λέει: αφού δεν θέλει κανείς να κυβερνήσει σοβαρά, πάρτε όλοι ένα κομματάκι ευθύνης να δούμε τι θα το κάνετε.

Και μετά; Μετά έρχεται το καλύτερο έργο. Θα πρέπει όλοι αυτοί που σήμερα ορκίζονται ότι «δεν συνεργάζονται με κανέναν» να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Να κατέβουν από το καλάμι —ή από τον Όλυμπο, ανάλογα την περίπτωση— να ρίξουν νερό στο κρασί τους και να κάνουν αυτό που μέχρι χθες χαρακτήριζαν προδοσία.
Εκεί, πράγματι, θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Και μάλλον θα έχει κάθε δίκιο.

Διαβάστε επίσης