Θλίψη στη «Σχεδία» για τον θάνατο του πωλητή Στάθη Παπαναστασίου
Ο συνεργάτης της «Σχεδίας» βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του από συνάδελφό του που τον αναζήτησε καθώς είχε μέρες να τον δει και ανησύχησε
Θλίψη έχει προκαλέσει ο θάνατος του διαπιστευμένου πωλητή του περιοδικού Σχεδία, Στάθη Παπαναστασίου.
Ο «κύριος Στάθης» όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν οι συνάδελφοί του στη «Σχεδία» έκαναν μία ανάρτηση μέσα από την οποία έκαναν γνωστή την τραγική είδηση.
«Ο κύριος Στάθης, ο Στάθης μας, με τα μπλε μάτια, το σμαραγδένιο χαμόγελο, τη μαλαματένια καρδιά δεν θα ξαναφορέσει το κόκκινο γιλέκο, δεν θα μας ξαναδώσει καραμελίτσα βουτύρου από εκείνες με το χρυσό περιτύλιγμα και την κόκκινη αγελαδίτσα, δεν θα μας αφηγηθεί άλλες ιστορίες για τους καλούς ανθρώπους που αγοράζουν τη "σχεδία" μας», αναφέρει στην ανάρτηση της η Σχεδία.
Ο κύριος Στάθης είχε μέρες να φανεί και οι άνθρωποι της Σχεδίας ανησύχησαν. Ένας από αυτούς, ο Νικόλας, έσπευσε να τον αναζητήσει στο σπίτι του, στην περιοχή του Νέου Κόσμου. Απέξω, ακουγόταν το ραδιοφωνάκι να παίζει ακόμη, τραγούδια τρυφερά, λυπημένα. Τον βρήκε άψυχο, μόνο, στο διαμερισματάκι του, στον Νέο Κόσμο. Όπως τον ενημέρωσαν άνδρες του ΕΚΑΒ ο άνδρας είχε φύγει από τη ζωή πριν από 5-6 ημέρες.
Η «Σχεδία» στην ανάρτησή της αποχαιρετά τον πωλητή του περιοδικού με μία δόση πικρίας καθώς όπως αναφέρεται στην ανάρτηση: «δεν προλάβαμε να σε κεράσουμε από το δικό μας γλυκό νεραντζάκι. Να σε γλυκάνουμε, καλέ μας άνθρωπε, τόση χαρά που μας έδινες κάθε μέρα.Θα σε ευχαριστούμε για πάντα για όλα αυτά που τόσο απλόχερα μας χάρισες».
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανάρτηση της Σχεδίας έχει γεμίσει με σχόλια από ιστορίες ανθρώπων που τον γνώριζαν, με τους περισσότερους να κάνουν λόγο για έναν πολύ γλυκό άνθρωπο.
Ολόκληρη η ανάρτηση της Σχεδίας
«Ποιος ξέρει, ίσως εκεί να ταξιδεύει, αυτή την στιγμή, ο αγαπημένος μας κ. Στάθης. Στα παράλια του Βοσπόρου. Ίσως, πάλι, να πλανάται πάνω από τα νερά της Κινέτας, όπου πλατσούριζε παιδί. Ή, ακόμη, και στις κατασκηνώσεις της Πεντέλης.
Αυτά μας έλεγε, μόλις πριν από λίγο καιρό, για τα παιδικά του χρόνια, κρατώντας το πηδάλιο, στο δεύτερο τεύχος της μικρής μας σχεδίας.
«Μου άρεσαν πολύ τα γλυκά του κουταλιού που έφτιαχνε η μητέρα, ειδικά το νεραντζάκι. Έψαχνα, λοιπόν, να βρω πού έκρυβε τα βαζάκια με τα γλυκά, αλλά δεν κατάφερνα να τα εντοπίσω», σκάλιζε ανάμεσα στο μπαούλο με το θησαυρό των αναμνήσεών του.
Ο κύριος Στάθης, ο Στάθης μας, με τα μπλε μάτια, το σμαραγδένιο χαμόγελο, τη μαλαματένια καρδιά δεν θα ξαναφορέσει το κόκκινο γιλέκο, δεν θα μας ξαναδώσει καραμελίτσα βουτύρου από εκείνες με το χρυσό περιτύλιγμα και την κόκκινη αγελαδίτσα, δεν θα μας αφηγηθεί άλλες ιστορίες για τους καλούς ανθρώπους που αγοράζουν τη «σχεδία» μας.
Είχε μέρες να φανεί και ανησυχήσαμε.
Πήγε ο Νικόλας το πρωί, να τον γυρέψει, να του χτυπήσει την πόρτα. Απέξω, ακουγόταν το ραδιοφωνάκι να παίζει ακόμη, τραγούδια τρυφερά, λυπημένα.
Τον βρήκε άψυχο, μόνο, στο διαμερισματάκι του, στον Νέο Κόσμο. Είχαν περάσει πέντε-έξι μέρες, μας είπαν οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ.
Αχ, πόσο ευχόμαστε να λέγανε την απόλυτη αλήθεια όλα αυτά που μας έλεγες, για το καλό που σου έκανε στην ψυχή σου και στο νου σου η «σχεδία» και ο κόσμος γύρω της, σε αυτήν την τελευταία στροφή της ζωής σου.
Πόσο απολάμβανες να είσαι εκεί έξω με το κόκκινο γιλέκο και να ανταλλάσσεις κουβέντες και χαμόγελα με τον κόσμο όλο.
Πόσο στενοχωριόμαστε που δεν προλάβαμε να σε κεράσουμε από το δικό μας γλυκό νεραντζάκι.
Να σε γλυκάνουμε, καλέ μας άνθρωπε, τόση χαρά που μας έδινες κάθε μέρα.
Θα σε ευχαριστούμε για πάντα για όλα αυτά που τόσο απλόχερα μας χάρισες.
Αντίο κύριε Στάθη».
