«Μας σκοτώνουν ξανά για να μειωθεί η ποινή του δολοφόνου της»: Η μητέρα της Εμμανουέλας στο Newsbomb

Snapshot

• Η Εμμανουέλα Καρυωτάκη, 21 ετών, πέθανε σε τροχαίο στην Θεσσαλονίκη όταν παρασύρθηκε δύο φορές από οδηγό που διέφυγε του ατυχήματος.
• Ο οδηγός που παρέσυρε την Εμμανουέλα ήταν παράνομος μετανάστης, είχε προγενέστερα αδικήματα και κυκλοφορούσε ελεύθερος παρά την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.
• Η μητέρα της Εμμανουέλας εκφράζει οργή για την επιεική ποινή του δολοφόνου και την έλλειψη δικαιοσύνης, ενώ αγωνίζεται να τιμηθεί η μνήμη της κόρης της.
• Ο 18χρονος Σπύρος Κοβάνης και ο 27χρονος Βαγγέλης Μούτσιος έχασαν τη ζωή τους επίσης σε τροχαία λόγω ασυνείδητων οδηγών που δεν τιμωρήθηκαν επαρκώς.
• Οι οικογένειες των θυμάτων καταγγέλλουν ελλείψεις στην ιατρική περίθαλψη, την αδιαφορία των αρχών και την προκλητική συμπεριφορά των υπευθύνων μετά τα δυστυχήματα.

Snapshot powered by AI

«Ζούμε ξανά και ξανά τον θάνατο του παιδιού μας στα δικαστήρια. Τα ισόβια τα παίρνουμε εμείς», είναι τα λόγια της Κέλλυ Καμπάκη στο Newsbomb 3,5 χρόνια μετά τον θάνατο της κόρης της, Εμμανουέλας Καρυωτάκη. Λόγια πόνου, οργής και απογοήτευσης από μία μητέρα που συνεχίζει να αγωνίζεται για να δικαιώσει την ψυχή του παιδιού της που χάθηκε με τόσο άδικο και τραγικό τρόπο στην άσφαλτο.

Η Εμμανουέλα Καρυωτάκη ήταν 21 ετών, ένα φωτεινό πλάσμα -«η δύναμη της φύσης» όπως την χαρακτήριζε η μητέρα της - ένα κορίτσι γεμάτο όνειρα για το αύριο, όνειρα που «έσβησαν» σε μία στιγμή.

Το βράδυ της 22ας Νοεμβρίου του 2022, έμελλε να γραφτεί η τελευταία πράξη για την νεαρή φοιτήτρια Κτηνιατρικής του ΑΠΘ από τα Χανιά. Καθώς κατευθυνόταν πεζή προς το σπίτι µιας φίλης της που είχε γενέθλια για να της κάνει έκπληξη, παρασύρθηκε από Ι.Χ. στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Δείτε ολόκληρη την συνέντευξη της Κέλλυς Καμπάκη στο Newsbomb:

Ο 26χρονος τότε οδηγός, έχοντας ως συνοδηγό του μία 19χρονη όχι μόνο έτρεχε µε ιλιγγιώδη ταχύτητα στο κέντρο της πόλης, αλλά έβαλε και όπισθεν για να διαφύγει, πέρασε πάνω από την 21χρονη Εμμανουέλα - χτυπώντας την δεύτερη φορά- και την εγκατέλειψε αιµόφυρτη στην άσφαλτο.

«Το παιδί μας δεν είχε ούτε μια ευκαιρία στη ζωή, αντίθετα οι δολοφόνοι της θα έχουν και δεύτερη και τρίτη»

Λένε ότι ο χρόνος είναι γιατρός και τα θεραπεύει όλα. Όλα εκτός από την πληγή που αφήνει στη ψυχή μίας μητέρας η απώλεια του παιδιού της. «Ξυπνώ και κοιμάμαι με έναν ατελείωτο πόνο και αυτός δεν θα φύγει», λέει η Κέλλυ Καμπάκη.

«Κάθε δικαστήριο είναι ισόβια για εμάς, μας σκοτώνουν ξανά για να μειωθεί η ποινή του δολοφόνου της». Ο πόνος γίνεται οργή βλέποντας ότι η δικαιοσύνη δεν προστάτευσε το παιδί της, αλλά αντίθετα προστατεύει εκείνον που της αφαίρεσε τη ζωή, δίνοντάς του δεύτερη και τρίτη ευκαιρία να κερδίσει την ελευθερία του, μετά από ένα «ειδεχθές έγκλημα», όπως θα το χαρακτηρίσει η ίδια.

«Το μόνο που με κρατά όρθια είναι ο αγώνας για την δικαίωση της ψυχής της»

Όσο σκληρό και να είναι αυτό που βιώνει, πίστευε ότι η χώρα της θα την δικαιώσει. Αντί για δικαίωση, ήρθε η απογοήτευση. Μία απογοήτευση που δεν προέρχεται μονάχα από την επιεική ποινή που επιβλήθηκε στον δολοφόνο της κόρης της και τη συνοδηγό του, αλλά στο ότι η χώρα της δεν προστάτευσε το παιδί της πολύ νωρίτερα, αφήνοντάς την εκτεθειμένη μπροστά σε έναν άνθρωπο που είχε διαπράξει αδικήματα και κυκλοφορούσε παράνομα στη χώρα.

«Ήταν 13 χρόνια παράνομα στην Ελλάδα, είχε βρεθεί ξανά αντιμέτωπος με την δικαιοσύνη και κυκλοφορούσε ελεύθερος. Και μάλιστα, του είχαν απαγορεύσει την έξοδο από τη χώρα, λόγω άλλων αξιόποινων πράξεων. Κοινώς, κατά κάποιο τρόπο, είχε νομιμοποιηθεί η είσοδός του στη χώρα, ενώ δεν είχε χαρτιά. Αντί να τον έχουν σε ένα κέντρο αλλοδαπών, μέχρι να δικαστεί, τον άφηναν να κυκλοφορεί ελεύθερος», αποκαλύπτει στο Newsbomb η μητέρα της Εμμανουέλας Καρυωτάκη.

Όταν η Εμμανουέλα χάρισε ζωή σε έξι ανθρώπους

Όσο η ψυχή της σφαδάζει από τον πόνο, τόσο η οργή πυροδοτεί τον αγώνα για τη δικαίωση της κόρης της, τον αγώνα της να «φωτίσει» το σκοτάδι, γιατί «η Εμμανουέλα ήταν το φως», όπως λέει η ίδια.

Μέσα από αυτό το φως, η Εμμανουέλα έγινε γέφυρα ζωής για έξι ανθρώπους που είχαν ανάγκη, χάρη στη δωρεά οργάνων, μία επιθυμία που είχε εκφράσει στην οικογένειά της πριν φύγει από τη ζωή. «Δεν μειώνει τον πόνο μου αυτή η πράξη, αλλά ήταν επιθυμία του παιδιού μου και η απόφαση ήταν μονόδρομος. Η Εμμανουέλα μας έδειξε τον δρόμο να καταλάβουμε ότι δίνοντας βοήθεια σε έναν άνθρωπο που παλεύει, δεν δίνεις ζωή μόνο σε εκείνον, δίνεις και σε εσένα», λέει η Κέλλυ Καμπάκη.

Όπως για την 21χρονη Εμμανουέλα, έτσι και για τον 18χρονο Σπύρο το 2000 και τον 27χρονο Βαγγέλη το 2025 το νήμα της ζωής κόπηκε απότομα, όταν και οι τρεις τους παρασύρθηκαν από έναν ασυνείδητο οδηγό που τους οδήγησε στον θάνατο, χωρίς κανένας τους να δείξει μεταμέλεια.

«Την ημέρα που σκοτώθηκε ο Σπύρος μου δεν υπήρχε κράτος»

«Παίρνω το μηχανάκι, φτιάξε μας μία πίτσα και ερχόμαστε» είπε ο Σπύρος Κοβάνης στη μητέρα του, πριν φύγει για τελευταία φορά από το σπίτι του το βράδυ της 1ης Νοεμβρίου του 2000.

Είχε μόλις γυρίσει από την προπόνηση στη ποδηλασία, στο σπίτι του στο Γουδή, όπως έκανε κάθε μέρα, αφού προετοιμαζόταν για την Ολυμπιάδα του 2004. Αγωνιζόταν νυχθημερόν για να καταφέρει το όνειρό του, ένα όνειρο που έμεινε απραγματοποίητο.

Επέστρεψε, έκανε μπάνιο και ετοιμάστηκε να φύγει για να πάει να πάρει από τη Γλυφάδα την συναθλήτριά του και να επιστρέψουν να φάνε παρέα. «Είσαι κουρασμένος βρε αγόρι μου, πώς θα πας τέτοια ώρα μέχρι εκεί;» τον ρώτησε η μητέρα του, Χρύσα. «Δεν έχει λεφτά για ταξί το κορίτσι, καλύτερα να πάω να την πάρω με το μηχανάκι, να μην ξοδεύεται. Φτιάξε μας μία πίτσα και θα έρθουμε».

Αυτός ήταν ο τελευταίος διάλογος μητέρας και γιου.

Ακούστε ολόκληρη την συνέντευξη στο Newsbomb:

Μπορεί να έχουν περάσει 26 χρόνια από τότε, αλλά για τη Χρύσα Σιώρη ήταν σαν χθες όταν σήκωσε το τηλέφωνο και έμαθε ότι ο Σπύρος της, το «στερνοπούλι» της τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο και μεταφέρεται στον Ευαγγελισμό. Θυμάται τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια, γιατί ο χρόνος μπορεί να σβήνει μνήμες, αλλά ο πόνος και η οργή τις κρατά αναμμένες.

Ο 18χρονος οδηγούσε προς Γλυφάδα με 30χλμ. Λίγο πριν στρίψει στη Γούναρη, ένα ΙΧ που πήγαινε με 80χλμ. τον παρασέρνει και τον πετά σε μία αλάνα. Από τη σφοδρή σύγκρουση το κράνος σπάει και ο Σπύρος χτυπά δυνατά στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Η οδηγός του ΙΧ που μιλούσε στο κινητό με την κόρη της, όπως θα παραδεχθεί αργότερα στο δικαστήριο, εγκαταλείπει τον αιμόφυρτο Σπύρο στο έδαφος και οδηγεί προς άγνωστη κατεύθυνση. Κάτοικοι της περιοχής βλέπουν το σκηνικό, κρατούν τις πινακίδες του αυτοκινήτου της και ειδοποιούν το 166 για το τροχαίο.

Το προαίσθημα της μητέρας και ο πολύτιμος χρόνος που χάθηκε εκείνο το βράδυ

Λίγο πριν χτυπήσει το τηλέφωνο και μάθει τα νέα, η Χρύσα θυμάται να την αναστατώνει ένα άσχημο προαίσθημα. «Το θυμάμαι και ανατριχιάζω. Πριν χτυπήσει το τηλέφωνο, με πιάνει ένας έντονος πόνος στο στομάχι και διπλώνομαι στα δύο. Το σηκώνει η κόρη μου και μου λέει "μαμά σε ζητούν". "Σας τηλεφωνώ από το Ασκληπιείο Βούλας. Έφεραν ένα νεαρό παιδί με αθλητικά ρούχα πολυτραυματία" ακούει να της λέει μία γυναικεία φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής. Είναι η στιγμή που το αίμα «παγώνει», η ανάσα κόβεται και ο χρόνος σταματά. Είναι το τηλέφωνο που δεν θέλει να λάβει κανένας γονιός, όπως θα πει η ίδια.

Η αγωνία της εντείνεται όταν η γυναίκα που της μιλούσε την ενημερώνει ότι ο γιος της θα πρέπει να μεταφερθεί στον Ευαγγελισμό, επειδή δεν υπήρχε αξονικός τομογράφος στο νοσοκομείο της Βούλας.

Και το θρίλερ συνεχίζεται… Φτάνοντας στον Ευαγγελισμό, η αναμονή παρατείνεται, γιατί μπορεί να υπήρχε αξονικός τομογράφος - που έλειπε από το νοσοκομείο της Βούλας - αλλά δεν υπήρχε κρεβάτι στη ΜΕΘ. «Αν δεν βρείτε κρεβάτι στο παιδί μου τώρα αμέσως, θα φέρω τα κανάλια», τους λέει. Αυτή φαίνεται ότι ήταν η φράση «κλειδί» που «συγκίνησε» το προσωπικό να δράσει άμεσα και να περιθάλψει -με δύο ώρες καθυστέρησης- ένα 18χρονο παλικάρι που χαροπάλευε έχοντας ακατάπαυστη αιμορραγία.

Η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Η αργοπορία και η ανεπάρκεια εκείνης της νύχτας στάθηκαν μοιραίες για την έκβαση της κατάστασης. Είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος και δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής για τον Σπύρο.

Την τέταρτη ημέρα - έχοντας καταφέρει έπειτα από έντονη επιμονή - να μπει στον θάλαμο και να κάτσει στο πλευρό του παιδιού της, η Χρύσα θυμάται να της σφίγγει το χέρι. «Βγήκα και είπα στα παιδιά μου “ο Σπυράκος μου με χαιρέτησε”. Κατέβηκα να ανάψω ένα κερί στην εκκλησία, να παρακαλέσω την Παναγία για τελευταία φορά και ανέβηκα στον όροφο. Με το που φτάνω, βλέπω να τρέχουν στον θάλαμο με τον καρδιογράφο. Είπα “αυτό ήταν, πάει για το παιδί μου”». Και οι φόβοι της επαληθεύτηκαν.

Από την ανεπαρκή ιατρική περίθαλψη στην Τροχαία «φάντασμα»: «Κανείς δεν έκανε τη δουλειά του όπως έπρεπε»

«Ούτε νοσοκομείο, ούτε Τροχαία λειτουργούσε εκείνο το βράδυ. Δεν πήραν ποτέ καταθέσεις. Δεν ρώτησαν ποτέ αν το παιδί ζει ή πέθανε. Εμπειρογνώμονας έδειξε ότι ο γιος μου πήγαινε με 30χλμ. Η κυρία που τον χτύπησε μιλούσε στο κινητό και οδηγούσε με 80χλμ., ενώ έπρεπε να πηγαίνει με 50χλμ. Δεν τιμωρήθηκε ποτέ. Κανείς δεν έκανε τη δουλειά του όπως έπρεπε», αναφέρει αγανακτισμένη 26 χρόνια μετά. Από εκείνο το βράδυ και έπειτα, η Χρύσα βίωνε τον χειρότερο εφιάλτη της ζωής της.

Μία από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει ήταν όταν είδε και άκουσε για πρώτη φορά την οδηγό που σκότωσε το παιδί της να περιγράφει τις συνθήκες του τροχαίου στο δικαστήριο. Είδε μπροστά της μία γυναίκα χωρίς ίχνος μεταμέλειας. Μία γυναίκα που δεν είχε συνειδητοποιήσει τι είχε κάνει και υπερασπιζόταν τον εαυτό της χωρίς ντροπή, όταν όλα τα στοιχεία ήταν εναντίον της. Το αποκορύφωμα όλων; Δεν τιμωρήθηκε ποτέ. Το δικαστήριο δεν της επέβαλε καμία ποινή.

Το θράσος της οδηγού, τα λάθη εκείνης της βραδιάς γυρνούν σαν κακοί δαίμονες μέσα της και ο θυμός δεν μπορεί να κοπάσει. Το τραύμα παραμένει νωπό, δεν λέει να θεραπευτεί. Αυτό που θα την κυνηγά πάντα είναι ότι θα ξέρει πως ο Σπύρος της έφυγε άδικα, επειδή βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος μέρος. Το μεγάλο της παράπονο όλα αυτά τα χρόνια είναι ένα: η πολιτεία δεν προστάτευσε και δεν δικαίωσε ποτέ το παιδί της.

«Σκότωσε τον γιο μου και την επόμενη ημέρα ανέβαζε φωτογραφίες που γλεντούσε»

Για την Δέσποινα Κάββουρα ο Δεκαπενταύγουστος θα είναι πλέον μία μαύρη επέτειος. Θα είναι η ημέρα που θα της θυμίζει την πιο τραγική στιγμή της ζωής της, όταν έχασε τον Βαγγέλη της σε τροχαίο δυστύχημα. Παραμονή Δεκαπενταύγουστου 2025, ο 27χρονος Βαγγέλης Μούτσιος πήγε για δύο ημέρες στο χωριό του, στο Λιβαδάκι για να δει τους δικούς του και μετά θα επέστρεφε στην Κέρκυρα για να δουλέψει το τριήμερο της Παναγίας. Ενώ γύριζε από έξοδο με φίλους του, λίγο κοντά στο σπίτι του, οδηγός από το αντίθετο ρεύμα τον παρέσυρε, γράφοντας τον τραγικό επίλογο.

Ακούστε ολόκληρη την συνέντευξη στο Newsbomb:

«Σκοτώθηκε μπροστά στα μάτια του αδελφού του. Μπροστά πήγαινε ο μικρός του αδελφός με έναν φίλο του και πίσω ο Βαγγέλης. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να τον αποφύγει, τον παρέσυρε και τον έριξε στα έλατα».

Ο θάνατος του Βαγγέλη ήταν ακαριαίος, κάτι που θα μάθαινε η Δέσποινα λίγο αργότερα στο νοσοκομείο Καρπενησίου. «Με πήρε ο μικρός τηλέφωνο και μου λέει "έχει γίνει κάτι, ελάτε". Καταλαβαίνω ότι κάποιος έχει χτυπήσει. Φτάνουμε στο σημείο. Προσπαθώ να βρω τον Βαγγέλη, δεν τον βρίσκω. Τον είχε πετάξει στα έλατα. Τα παιδιά του χωριού που είχαν μαζευτεί ήξεραν ότι έχει πεθάνει και του έκαναν ΚΑΡΠΑ για να μας ξεγελάσουν, να μην μας πουν την αλήθεια. Φτάνοντας στο νοσοκομείο του Καρπενησίου, βγαίνει ο γιατρός και μας λέει "τελείωσε"».

Επτά μήνες μετά, εκτός από τον πόνο της απώλειας του γιου της, η Δέσποινα έχει να διαχειριστεί την προκλητική συμπεριφορά του ανθρώπου που σκότωσε τον Βαγγέλη της, ο οποίος μέχρι και σήμερα δεν έχει ζητήσει συγγνώμη, ενώ συμπεριφέρεται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. «Από την επόμενη ημέρα μέχρι και τις 30 Αυγούστου που ολοκληρώνονται τα πανηγύρια στο χωριό, ανέβαζε αναρτήσεις στα social media που γλεντούσε. Ήταν πρόστυχο για εμένα όλο αυτό. Όχι μόνο δεν ζήτησε συγγνώμη, αλλά όταν τον βρήκα και του ζήτησα να πει την αλήθεια, είπε ότι μας κάνει χάρη που δεν ζητά αποζημίωση για ψυχική οδύνη». Για την Δέσποινα μοναδικός σκοπός ζωής πλέον είναι να δικαιώσει την ψυχή του Βαγγέλη. «Μένω ζωντανή για τα άλλα μου δύο παιδιά που με έχουν ανάγκη αυτή τη στιγμή και για να δικαιώσω την ψυχή του Βαγγέλη μου. Εύχομαι να με βοηθήσει ο Θεός να τα καταφέρω».

Διαβάστε επίσης