Πώς θα τελειώσει ο κόσμος; Η NASA έδωσε την απάντηση για το τέλος της ανθρωπότητας

Η NASA έδωσε στη δημοσιότητα εντυπωσιακές εικόνες που προσφέρουν μια σπάνια και ταυτόχρονα ανατριχιαστική ματιά στο μακρινό μέλλον του ηλιακού μας συστήματος. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια ο Ήλιος θα εξαντλήσει τα καύσιμά του, θα διογκωθεί δραματικά και θα οδηγήσει στην ολοκληρωτική καταστροφή της Γης.

Οι νέες εικόνες προέρχονται από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb και απεικονίζουν το Νεφέλωμα της Έλικας, που βρίσκεται περίπου 650 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Πρόκειται για το απομεινάρι ενός άστρου παρόμοιου με τον Ήλιο, το οποίο «πέθανε» πριν από χιλιάδες χρόνια, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κέλυφος από αέριο και σκόνη.

Ένα πιθανό μέλλον για το ηλιακό μας σύστημα

Το Νεφέλωμα της Έλικας έχει διάμετρο περίπου τριών ετών φωτός και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πλανητικού νεφελώματος. Σύμφωνα με τη NASA, οι εικόνες αυτές προσφέρουν μια «εκ του σύνεγγυς» εικόνα του πιθανού μέλλοντος του Ήλιου και των πλανητών που τον περιβάλλουν.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής ενός άστρου, η τεράστια βαρυτική του δύναμη εξισορροπείται από την ενέργεια της πυρηνικής σύντηξης, καθώς το υδρογόνο μετατρέπεται σε ήλιο στον πυρήνα του. Άστρα όπως ο Ήλιος μπορούν να παραμένουν σε αυτή τη σταθερή φάση, γνωστή ως «κύρια ακολουθία», για δισεκατομμύρια χρόνια.

Όταν όμως τα αποθέματα υδρογόνου αρχίσουν να εξαντλούνται, οι αντιδράσεις σύντηξης δεν επαρκούν. Τα εξωτερικά στρώματα του άστρου καταρρέουν προς τα μέσα, αυξάνοντας τη θερμοκρασία στον πυρήνα σε τέτοιο βαθμό ώστε να ξεκινήσει η σύντηξη του ηλίου σε άνθρακα. Η διαδικασία αυτή προκαλεί μια έκρηξη ενέργειας που κάνει τα εξωτερικά στρώματα να διογκώνονται εντυπωσιακά.

Από ερυθρός γίγαντας σε λευκό νάνο

Σε αυτή τη φάση, το άστρο μετατρέπεται σε ερυθρό γίγαντα, με μέγεθος έως και 1.000 φορές μεγαλύτερο από το αρχικό του. Στο τέλος, ο πυρήνας καταρρέει σε έναν λευκό νάνο, ένα εξαιρετικά θερμό και συμπαγές άστρο στο μέγεθος περίπου της Γης, ενώ τα εξωτερικά στρώματα απομακρύνονται και σχηματίζουν ένα πλανητικό νεφέλωμα, όπως η Έλικα.

Η έντονη ακτινοβολία του λευκού νάνου φωτίζει το νέφος αερίων, αποκαλύπτοντας εντυπωσιακές δομές. Παρότι ο ίδιος ο λευκός νάνος δεν εμφανίζεται στο κάδρο των νέων εικόνων, η NASA εξηγεί ότι η ακτινοβολία του συνεχίζει να «σμιλεύει» το περιβάλλον του.

Οι εικόνες του James Webb αποκαλύπτουν λεπτομέρειες που δεν ήταν ορατές με το τηλεσκόπιο Hubble. Οι μπλε αποχρώσεις δείχνουν τις πιο θερμές περιοχές, όπου τα αέρια διεγείρονται από την υπεριώδη ακτινοβολία. Οι κίτρινες περιοχές αντιστοιχούν σε πιο ψυχρά σημεία, όπου σχηματίζονται μόρια υδρογόνου, ενώ το κόκκινο χρώμα υποδηλώνει τις πιο ψυχρές ζώνες, όπου το αέριο αραιώνει και αρχίζει να δημιουργείται σκόνη.

Η Γη δεν θα επιβιώσει, αλλά η ύλη της ίσως ναι

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι όταν ο Ήλιος εισέλθει στη φάση του ερυθρού γίγαντα, η Γη είτε θα εξαϋλωθεί από την ακραία θερμότητα είτε θα διαλυθεί από τις ισχυρές παλιρροϊκές βαρυτικές δυνάμεις και θα απορροφηθεί. Μελέτη που δημοσιεύθηκε πέρυσι έδειξε ότι οι ερυθροί γίγαντες σπάνια φιλοξενούν κοντινούς, μεγάλους πλανήτες όπως η Γη, γεγονός που ενισχύει το σενάριο της καταστροφής.

Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι απολύτως ζοφερή. Η αστρονόμος Τζάνετ Ντρου από το University College London, που δεν συμμετείχε στη μελέτη, τονίζει ότι πρόκειται περισσότερο για μια διαδικασία δημιουργίας παρά καταστροφής. Το υλικό που αποβάλλεται, πλούσιο σε χημικά στοιχεία, τροφοδοτεί το διαστρικό μέσο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη γέννηση νέων άστρων και πλανητών.

Η NASA επισημαίνει ότι μέσα στο νέφος σκόνης υπάρχουν πιο ψυχρές, προστατευμένες «τσέπες», όπου μπορούν να σχηματιστούν πολύπλοκα μόρια. Αυτά τα υλικά, με τον χρόνο, θα επιστρέψουν στον γαλαξία και θα αποτελέσουν τη βάση για νέες, σύνθετες δομές.

Όπως εξηγεί η καθηγήτρια Ντρου, από τέτοιες διεργασίες προέρχεται η ύλη που απαιτείται για τον σχηματισμό βραχωδών πλανητών και τη διατήρηση ζωής βασισμένης στον άνθρακα. Έτσι, όταν η Γη χαθεί σε πέντε δισεκατομμύρια χρόνια, ίσως η ίδια της η ύλη συμβάλει στη γέννηση μιας νέας γενιάς κόσμων και, ενδεχομένως, ζωής.