«Δεν είχα αίμα, μόνο ένα ωχρό υγρό» – Η κραυγή ενός «εκκαθαριστή» του Τσερνόμπιλ
Σαράντα χρόνια μετά την πυρηνική έκρηξη του Τσερνόμπιλ, οι μνήμες όσων βρέθηκαν στην «κόλαση της ακτινοβολίας» παραμένουν ζωντανές
Snapshot
- Ο Πέτρο Χουρίν, «εκκαθαριστής» του Τσερνόμπιλ, περιγράφει την εμπειρία του ως εξαιρετικά βλαβερή, με σοβαρά συμπτώματα ακτινοβολίας.
- Οι σοβιετικές Αρχές προσπάθησαν να συγκαλύψουν την έκταση της καταστροφής, διατηρώντας ακόμη και δημόσιες εκδηλώσεις κοντά στη μολυσμένη περιοχή.
- Ο Χουρίν εργάστηκε σε εξαντλητικές συνθήκες για την αποκατάσταση του σταθμού.
- Η ζωή του έχει σημαδευτεί και από τον πόλεμο στην Ουκρανία, που προκάλεσε τον θάνατο του εγγονού του.
Σαράντα χρόνια μετά την έκρηξη που άλλαξε για πάντα την ιστορία της ανθρωπότητας, οι μνήμες του Τσερνόμπιλ δεν έχουν ξεθωριάσει. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Φυσικά, ούτε για όσους εστάλησαν να σβήσουν τα ίχνη της καταστροφής.
Στα μάτια του Πέτρο Χουρίν, ενός από τους λεγόμενους «εκκαθαριστές», η εμπειρία εκείνων των ημερών παραμένει ζωντανή και ανελέητη: Η σκόνη που έπεφτε βαριά πάνω στους αναπνευστήρες, η μεταλλική γεύση στον λαιμό και το σώμα του που άρχισε να καταρρέει μέσα σε μερικές μόλις μέρες. «Το αίμα μου είχε γίνει ένα ωχρό υγρό», θυμάται, περιγράφοντας την «κόλαση της ακτινοβολίας».
Ο κ. Χουρίν ήταν ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που κινητοποιήθηκαν για τις εργασίες απορρύπανσης μετά την έκρηξη στον αντιδραστήρα 4 του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ στην Ουκρανία, την 26η Απριλίου 1986. Η καταστροφή απελευθέρωσε ραδιενεργό νέφος που εξαπλώθηκε σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, αφήνοντας πίσω ένα τοξικό αποτύπωμα.
Τις πρώτες ημέρες, 31 εργαζόμενοι και πυροσβέστες σκοτώθηκαν, κυρίως από οξεία ασθένεια ακτινοβολίας. Από τότε, χιλιάδες ακόμη άνθρωποι έχουν πεθάνει από ασθένειες σχετιζόμενες με τη ραδιενέργεια, όπως διάφορες μορφές καρκίνου, ενώ, ο ακριβής συνολικός απολογισμός και οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις παραμένουν αντικείμενο επιστημονικής διαμάχης.
Τον Ιούνιο του 1986, ο Χουρίν –του οποίου η εταιρεία προμήθευε εκσκαφείς και κατασκευαστικά μηχανήματα– μετέβη στη ζώνη αποκλεισμού. Όπως αναφέρει, από τους 40 συναδέλφους που πήγαν εκεί, μόνο πέντε βρίσκονται σήμερα εν ζωή.
«Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος του Τσερνόμπιλ που να είναι υγιής. Πρόκειται για θάνατο με χίλια κοψίματα», σημειώνει ο 76άχρονος.
Οι σοβιετικές Αρχές, σε μία προσπάθεια συγκάλυψης της πραγματικής έκτασης της καταστροφής, δεν ακύρωσαν καν την παρέλαση της Πρωτομαγιάς στο Κίεβο, περίπου 100 χιλιόμετρα μακριά από τον σταθμό. Η ουκρανική κυβέρνηση έχει επανειλημμένα επικρίνει τον τρόπο διαχείρισης και την απόπειρα αποσιώπησης του γεγονότος από τη σοβιετική ηγεσία.
Ο κ. Χουρίν θυμάται ότι ορισμένοι συνάδελφοι προσπάθησαν να αποφύγουν την αποστολή με ιατρικά πιστοποιητικά, όμως, εκείνος ένιωσε υποχρεωμένος να συμμετάσχει. «Σκέφτηκα ότι, όσο μικρή κι αν ήταν η συμβολή μου, βοηθούσα να δαμαστεί αυτό το πυρηνικό θηρίο», επεσήμανε.
Δούλευε εξαντλητικές βάρδιες 12 ωρών, χειριζόμενος εκσκαφέα και φορτώνοντας υλικά με μόλυβδο για την κατασκευή του γιγαντιαίου προστατευτικού «σαρκοφάγου» γύρω από τον κατεστραμμένο αντιδραστήρα.
«Η σκόνη ήταν αφόρητη. Ύστερα από μισή ώρα με τη μάσκα, είχε γίνει καφέ σαν κρεμμύδι», θυμάται.
Μέσα σε λίγες μέρες άρχισε να εμφανίζει σοβαρά συμπτώματα: Πονοκεφάλους, πόνους στο στέρνο, αιμορραγίες και μεταλλική γεύση στον λαιμό. Παρά τη νοσηλεία, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε και έφτασε σε σημείο να μην μπορεί να περπατήσει.
«Με πήγαν στο νοσοκομείο και έκαναν πρώτα εξετάσεις αίματος. Μου τρύπησαν όλα τα δάχτυλα και έβγαινε ένα άχρωμο υγρό, όχι αίμα»,περιγράφει.
Οι Σοβιετικοί γιατροί, σύμφωνα με εκείνον, δεν επιτρεπόταν να διαγνώσουν ασθένεια από ακτινοβολία και τού είπαν ότι πάσχει από νευροκυκλοφορική δυστονία. Μετά την καταστροφή, πέρασε μήνες σε νοσοκομεία και υπεβλήθη σε μεταγγίσεις αίματος.
Στη συνέχεια, διεγνώσθη με αναιμία, στηθάγχη, παγκρεατίτιδα και άλλα προβλήματα υγείας. Σήμερα, είναι συνταξιούχος και ζει στην κεντρική Ουκρανία με τη γυναίκα του, βρίσκοντας παρηγοριά στη μουσική και τη συγγραφή.
Παράλληλα, έχει αφιερωθεί στη διεκδίκηση ειδικής αναπηρικής σύνταξης για τους «εκκαθαριστές» του Τσερνόμπιλ.
Τη ζωή του έχει σημαδέψει και δεύτερη τραγωδία: Ο πόλεμος στην Ουκρανία, που στοίχισε τη ζωή του εγγονού του, ο οποίος είχε επιστρέψει από την Ελλάδα όπου εργαζόταν, για να πολεμήσει.
Διαβάστε επίσης
