Πέθανε ο «κυνηγός των κρανίων»: Η ζωή του serial killer Τζον Σουίνι και οι αποτρόπαιες δολοφονίες

Snapshot

• Ο Τζον Σουίνι, καταδικασμένος σε ισόβια για δύο δολοφονίες και τεμαχισμούς γυναικών, πέθανε στη φυλακή το 2024 πιθανώς από καρκίνο.
• Δολοφόνησε τις πρώην συντρόφους του Πόλα Φιλντς και Μελίσα Χάλστεντ, πετώντας τα τεμαχισμένα σώματά τους σε κανάλια στην Ολλανδία και το Λονδίνο.
• Η αστυνομία υποψιαζόταν ότι είχε διαπράξει κι άλλες δολοφονίες γυναικών που είχαν εξαφανιστεί, αλλά δεν αναφέρθηκαν επιπλέον καταδίκες.
• Ο Σουίνι είχε επιτεθεί βίαια σε άλλη σύντροφό του, τη Ντέλια Μπάλμερ, η οποία κατήγγειλε την επίθεση και βοήθησε στη σύλληψή του.
• Τα εγκλήματα και η ζωή του Σουίνι αποτέλεσαν θέμα τηλεοπτικής σειράς του ITV βασισμένη στα απομνημονεύματα της Μπάλμερ.

Snapshot powered by AI

Ένας διαβόητος Βρετανός δολοφόνος, ο οποίος καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία και τον τεμαχισμό δύο γυναικών, πέθανε στη φυλακή.

Ο Τζον Σουίνι, 69 ετών, είχε καταδικαστεί το 2011 σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης για τη δολοφονία δύο πρώην συντρόφων του, της Πόλα Φιλντς και της Μελίσα Χάλστεντ.

Αφού σκότωσε τις δύο γυναίκες, τεμάχισε τις σορούς τους και τις πέταξε σε κανάλια στην Ολλανδία και το Λονδίνο.

Τα λείψανα των δύο γυναικών εντοπίστηκαν με διαφορά δεκαετιών, ενώ η αστυνομία υποψιαζόταν εδώ και χρόνια ότι ο Σουίνι είχε δολοφονήσει και άλλες πρώην συντρόφους του, οι οποίες είχαν εξαφανιστεί.

Πρώτο θύμα του ήταν η Αμερικανίδα μοντέλο Μελίσα, 33 ετών, η οποία δολοφονήθηκε το 1990.

Το διαμελισμένο σώμα της πετάχτηκε σε κανάλι στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.

Ταυτοποιήθηκε μόλις 18 χρόνια αργότερα μέσω DNA, αν και το κεφάλι και τα χέρια της δεν βρέθηκαν ποτέ.

Η σορός της Πόλα, 31 ετών, εντοπίστηκε μέσα σε έξι σάκους που επέπλεαν στο Regent’s Canal, στο Κάμντεν του βόρειου Λονδίνου, τον Φεβρουάριο του 2001.

Το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια της εξακολουθούν να αγνοούνται.

Έχοντας περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια πίσω από τα κάγκελα, ο Σουίνι πέθανε πλέον στη φυλακή.

Σύμφωνα με πληροφορίες, άφησε την τελευταία του πνοή στις 14 Αυγούστου στη φυλακή HMP Whitemoor, στο Κέιμπριτζσιρ.

Η αιτία του θανάτου του δεν έχει γίνει δημοσίως γνωστή, ωστόσο οι Times ανέφεραν ότι έπασχε από καρκίνο.

Εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Φυλακών δήλωσε: «Πρόκειται για φρικιαστικά εγκλήματα και οι σκέψεις μας παραμένουν στα θύματα και τους αγαπημένους τους. Όπως συμβαίνει με όλους τους θανάτους υπό κράτηση, η υπηρεσία Prison and Probation Ombudsman διεξάγει έρευνα και θα ήταν ακατάλληλο να σχολιάσουμε περαιτέρω πριν από την ολοκλήρωση των ευρημάτων της».

Ο Σουίνι, ο οποίος εργαζόταν ως ξυλουργός, καυχιόταν για τη βίαιη δράση του μέσα από ανατριχιαστικούς πίνακες και ποιήματα που βρέθηκαν στο σπίτι του. Σε έναν από τους πίνακες, ο οποίος απεικόνιζε ένα ματωμένο τσεκούρι, αποκαλούσε τον εαυτό του «Κυνηγό του Κρανίου» (Scalp Hunter).

Κατά τη διάρκεια της δίκης του στο Old Bailey το 2011, οι εισαγγελείς υποστήριξαν ότι ο τεμαχισμός των σορών είχε ως στόχο να εμποδίσει την ταυτοποίηση των θυμάτων.

Ο Μπράιαν Άλτμαν QC, εισαγγελέας στη δίκη του Σουίνι για τις δολοφονίες, δήλωσε: «Η αστυνομία ανακάλυψε στην κατοχή του συχνά μακάβρια και δαιμονικά σχέδια, πίνακες ζωγραφικής, καθώς και σελίδες με ποιήματα, τα οποία αποκαλύπτουν ένα εμμονικό και έντονο μίσος για τις γυναίκες και μια εμμονή με τον τεμαχισμό. Πρόκειται για έναν άνθρωπο γεμάτο μίσος, ελεγκτικό και κτητικό. Ήταν επιρρεπής σε εκρήξεις οργής και δολοφονικά ξεσπάσματα».

Τα εγκλήματά του έγιναν τηλεοπτική σειρά του ITV

Εκτός από τις δύο δολοφονίες, ο Σουίνι είχε επιτεθεί το 1994 στην τότε σύντροφό του, τη νοσηλεύτρια Ντέλια Μπάλμερ, χρησιμοποιώντας τσεκούρι.

Η Μπάλμερ σώθηκε χάρη στην παρέμβαση ενός γείτονα, ο οποίος άκουσε τι συνέβαινε και έσπευσε να τη βοηθήσει κρατώντας ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ.

Η Μπάλμερ έγραψε απομνημονεύματα για την εφιαλτική και παραλίγο θανατηφόρα εμπειρία της με τον Σουίνι, τα οποία το 2024 μεταφέρθηκαν στη μικρή οθόνη από το ITV, στη μίνι σειρά «Until I Kill You».

Στα απομνημονεύματά της, που εκδόθηκαν το 2017, η Μπάλμερ έγραψε ότι λίγο μετά τη γνωριμία τους η συμπεριφορά του άλλαξε και αποφάσισε να τον εγκαταλείψει. Ωστόσο, αφού έφυγε, εκείνος εισέβαλε στο σπίτι της και την έδεσε στο κρεβάτι της για αρκετές ημέρες.

Κατά τη διάρκεια της ομηρίας της, έχοντας την υπό την απειλή μαχαιριού και όπλου, ο Σουίνι της είπε ότι είχε διαπράξει τρεις δολοφονίες στο Άμστερνταμ.

Αργότερα, η Μπάλμερ αποκάλυψε ότι το πρώτο «καμπανάκι» που την έκανε τελικά να αποφασίσει να τον εγκαταλείψει ήταν μια πράσινη τσάντα που βρήκε στην κατοχή του.

Μέσα σε αυτήν υπήρχαν μονωτική ταινία, ένα πριόνι, ένα πλαστικό κάλυμμα, γάντια Marigold και σχοινί. Αργότερα αναφερόταν σε αυτήν ως «ένα κιτ για την εξαφάνιση μιας σορού, προορισμένο για μένα».

Αφού κατάφερε να δραπετεύσει από την ομηρία, πήγε στην αστυνομία, η οποία συνέλαβε τον Σουίνι. Ωστόσο, αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση.

Ήταν ενώ βρισκόταν ελεύθερος με εγγύηση που πραγματοποίησε τη βίαιη επίθεση με το τσεκούρι.

Χάρη όμως στο θάρρος της Μπάλμερ να καταγγείλει την επίθεση, ο Σουίνι τελικά οδηγήθηκε ενώπιον της δικαιοσύνης για τα εγκλήματά του.