Λέτε να έφθασε το τέλος των ψευδαισθήσεων περί παγκοσμιοποίησης;
«Παγκοσμιοποίηση σημαίνει, πως τα κράτη δεν θα ασχολούνται πλέον με την διοίκηση και θα αφοσιώνονται μόνο στην αστυνόμευση. Οι κυβερνήτες θα μεταλλάσσονται σε διαχειριστές ξένων εταιριών. Οι υπουργοί των οικονομικών θα καταλήξουν να είναι απλοί διερμηνείς. Οι βιομήχανοι θα μετατρέπονται σε εισαγωγείς. Οι πολλοί θα εξαρτώνται ολοένα περισσότερο από… τα περισσεύματα των ολίγων. Οι εργαζόμενοι θα χάνουν τον τρόπο βιοπορισμού τους. Οι αγρότες θα χάνουν την γη τους. Τα παιδιά δεν θα βιώνουν τα παιδικά τους χρόνια.
Οι νέοι θα χάνουν την επιθυμία να πιστεύουν. Οι ηλικιωμένοι θα χάνουν τις συντάξεις τους και «…η ζωή είναι λαχείο» θα διατυμπανίζουν όλοι εκείνοι που τελικά θα έχουν κέρδη!»
Η ιδέα για μια Ευρώπη χωρίς εσωτερικά σύνορα και με ανοιχτά τα εξωτερικά της σύνορα, μάλλον ρίχνει «τίτλους τέλους» και αντικαθίσταται από την ιδέα της υπαρξιακής ανάγκης για «ασφάλεια».
Οι αυστηρές πολιτικές στη χώρα μας, αλλά και οι αποφάσεις χωρών της κεντρικής Ευρώπης, όπως η Γερμανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία κ.α. να επαναφέρουν τους αυστηρούς συνοριακούς ελέγχους… η «εθνική κυριαρχία» ορίζεται πλέον ξανά από τη αποφασιστικότητα και τη δυναμική ενός ευρωπαϊκού κράτους, να ασκεί απόλυτο έλεγχο σε σχέση με το ποιοι είναι αυτοί που εισέρχονται ή προσπαθούν με διάφορους μη νόμιμους τρόπους να «εισβάλουν» στην επικράτειά του.
Σε κάθε περίπτωση, το λάθρομεταναστευτικό δεν αντιμετωπίζεται πλέον, ως ένα ακόμα ανθρωπιστικό ζήτημα, αλλά έχει μετατραπεί - αναγκαστικά - σε πρόβλημα για την εθνική ασφάλεια, με σοβαρότατες προεκτάσεις, μιας και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν για τα ευρωπαϊκά κράτη, ολοένα και πληθαίνουν!
Επί αρκετές δεκαετίες, η πολιτική της Ευρωπαικής Ένωσης βασίζονταν κυρίως, πάνω σε τεχνοκρατικά και οικονομικά κριτήρια. Όμως η εποχές αλλάζουν και θέματα όπως η εθνική, η θρησκευτική και η πολιτισμική ταυτότητα επιστρέφουν δυναμικά στο επίκεντρο -το αφήγημα της παγκοσμιοποιημένης πολυπολιτισμικότητάς έχει ήδη προξενήσει πολλά και μεγάλα προβλήματα στην Ευρώπη, με πολλές αντιδράσεις των γηγενών πληθυσμών από την άλλη. Οι πολίτες αναζητούν εναγωνίως «σταθερές», σε έναν κόσμο που αλλάζει με γρήγορο βήμα, και η ιστορική κληρονομιά, η θρησκεία και η έννοια της πατρίδας -δηλαδή οι παραδοσιακές ευρωπαϊκές αξίες, για τις οποίες οι πρόγονοί μας πάλεψαν και πολέμησαν σκληρά, γίνονται εκ νέου το κύριο όχημα ως προς τη λήψη των αποφάσεων, που θα καθορίσουν και το όποιο μέλλον της Ευρωπαϊκής μας Ηπείρου…
Αυτό που περιγράφεται με πύρινα - πολλές φορές - άρθρα, σίγουρα δεν αποτελεί το τέλος της Ευρώπης όπως την ξέραμε, αλλά μάλλον το τέλος των περίεργων «ψευδαισθήσεων» και της «ουτοπίας» σχετικά με την κοινωνική «μόδα» της «παγκοσμιοποίησης».
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι χώρες που την απαρτίζουν, καθώς και όσες είναι διασυνδεδεμένες με αυτήν, δεν υπάρχει επουδενί περίπτωση να καταρρεύσουν, αλλά απλά θα επαναπροσδιοριστούν και θα επιστρέψουν πίσω, στο μοντέλο εκείνο όπου για τα έθνη-κράτη, η ασφάλεια και η ιστορική-πολιτισμική συνέχεια θα ξαναγίνουν οι βασικοί «δοκοί στήριξης» του μέλλοντος τους.
Η ψευδαίσθηση, πως η παγκοσμιοποίηση και η αναγκαστική πολυπολιτισμικότητα - χωρίς σχεδιασμό και κανόνες - θα έφερνε εσαεί ειρήνη και ευημερία, αντικαταστάθηκε λόγω της σκληρής πραγματικότητας των γεωπολιτικών εξελίξεων και του σκληρού ανταγωνισμού, της λαθρομεταναστευτικής πίεσης και της ανάγκης πλέον των ευρωπαϊκών κρατών για «αυτάρκεια», με ότι αυτό συνεπάγεται...
Η Ευρωπαϊκή Ένωση επαναπροσδιορίζεται όπως προείπαμε, αλλά όχι ως μια γραφειοκρατική αυτοκρατορία, που από το διοικητικό της παλάτι στις Βρυξέλλες, επιβάλλει με πυγμή την ομοιομορφία, αλλά ως μια «Ευρωπαϊκή Ένωση των Εθνών», όπου η ισχύς της έχει ως κινητήριους μοχλούς, την κυριαρχία και τις ιδιαιτερότητες του κάθε μέλους αυτής.
Για χώρες όμως όπως η Ελλάδα, με βαθύ ιστορικό και πολιτισμικό αποτύπωμα, η ανάδειξη της πολιτισμικής και θρησκευτικής ταυτότητας, δεν αποτελεί μια οπισθοδρομική κίνηση, αλλά έναν ιδιαίτερο μηχανισμό άμυνας και αυτοσυντήρησης, απέναντι στην αποδόμηση των κοινωνικών αξιών και δεσμών που επιχειρείται από γνωστά κέντρα, που προσπαθούν με ποικίλους τρόπους να επιβάλουν τη δική τους ισοπεδωτική ατζέντα...
Ο οδικός χάρτης της Ευρώπης, για τη σταθερότητα των επόμενων δεκαετιών, βασίζεται στο νέο μοντέλο των σκληρών και αδιαπέραστων συνόρων, στον οικονομικό πατριωτισμό και στην ιστορική ταυτότητα των κρατών, που την αποτελούν, με τους υπέρμαχους αυτών των θέσεων, να πιστεύουν, πως η θρησκεία, η ιστορία και η παράδοση αποτελούν τον «κοινωνικό συνδετικό ιστό» εκείνον, που κρατά ενωμένη και αδιάσπαστη την κοινωνία των ευρωπαϊκών εθνών. Χωρίς αυτά, οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα οδηγούνταν βαθμιαία σε μια ολοκληρωτική αποξένωση από τις ρίζες και το παρελθόν τους και ως εκ τούτου σε μια λίαν επικίνδυνη κρίση ταυτότητος.
Τα «σκληρά και αδιαπέραστα σύνορα» και ο «οικονομικός προστατευτισμός» εμφανίζεται εμφατικά, ως μια απαραίτητη ασπίδα προστασίας, απέναντι στις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ορδές, που στόχο έχουν την εισβολή λαθρομεταναστών στην Ευρώπη και τον ασύμμετρο παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό που προωθείται από τους πολέμιους της Δύσης… αλλά ευτυχώς για όλους εμάς, τα κράτη της Ευρώπης μάλλον ξύπνησαν και δείχνουν δυναμικά την αποστασιοποίηση τους από το διοικητήριο των Βρυξελλών, που επιλέγει να συνεχίζει να κοιμάται…
Ο εθνικός πατριωτισμός πρέπει να υφίσταται, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορέσει να επιβιώσει μόνο αν ενεργεί ενωμένη και με αποφασιστικότητα απέναντι στις παγκόσμιες προκλήσεις, και όχι ως μια απλουστευμένη και χαλαρή ένωση κρατών, που ανταγωνίζονται πεισματικά μεταξύ τους.
Είναι απαράδεκτο σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία με βαριά πολιτισμική κληρονομιά χιλιάδων ετών, ο φιλελευθερισμός της ανεξέλεγκτης ανεκτικότητας, να μας φέρει σε σημείο να απωλέσουμε την πολιτισμική, εθνική και θρησκευτική ταυτότητα μας και να ενισχύσουμε τον κοινωνικό διχασμό, για χάρη των λαθρομεταναστών, που αρνούνται να ενσωματωθούν από τις δυτικές κοινωνίες, που οι ίδιοι επέλεξαν, αλλά αντιθέτως σκοπό έχουν να επιβληθούν και να αλλοιώσουν τον δυτικό κοινωνικό ιστό, τη θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα…
Το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τους διεθνιστές να συγκρούονται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, με τους υπέρμαχους της εθνικής, πολιτισμικής και θρησκευτικής ταυτότητας, που διαμορφώνουν τελικά την πολιτική ατζέντα για τη μετανάστευση, την οικονομία και τη θεσμική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αβέβαιο αν δεν γίνει κάτι και αν δεν ληφθούν δραστικά -ίσως και σκληρά μέτρα για τη σωτηρία του δυτικού πολιτισμού που βρίσκεται σε υπαρξιακό κίνδυνο...
Πρέπει άμεσα να γίνει κάτι «δίκαιο», αλλά και «αποτελεσματικό» για τον δυτικό πολιτισμό, την ιστορία και τη θρησκεία, πριν από μια μελλοντική υπαρξιακή σύγκρουση , που θα λάβει χώρα, ανάμεσα σε «γηγενείς ευρωπαίους εθνικιστές» και «διεθνιστές».
Όλα αυτά αποτελούν τελικά το κομβικό σημείο αναφοράς στη σύγχρονη πολιτική ρητορική, ιδιαίτερα μέσα από το πρίσμα του «εθνικισμού» του «λαϊκισμού» και των θεωριών της «παγκοσμιοποίησης»... Το μόνο σίγουρο είναι πως η παγκοσμιοποίηση και οι θεωρίες της, παρόλο που δεν είναι εύκολο να τελειώσουν έτσι απλά από τη μια μέρα στην άλλη, θα «μετασχηματιστούν» και θα μπουν «κανόνες» και «κόκκινες γραμμές» και θα μεταβληθεί σημαντικά, τόσο η «γεωγραφία» και η «λογική» της και αυτό θα είναι το πρώτο βήμα!
