«Ο πατέρας μου Γιούρι Γκαγκάριν ήταν ο καλύτερος Πιλότος του Κόσμου»

Σε μία σπάνια συνέντευξη-εξομολόγηση, η μεγαλύτερη κόρη του πιλότου της πολεμικής αεροπορίας της Σοβιετικής Ένωσης, του συνταγματάρχη Γιούρι Γκαγκάριν, Έλενα, συστήνει τον πατέρα της που λάτρευε την ποίηση, τη λογοτεχνία, το χόκεϋ και τη γυμναστική.

Θα μπορούσε να είναι τίτλος ενός βιογραφικού βιβλίου όμως πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στη ζωή του Σοβιετικού κοσμοναύτη που θα μεταδοθεί στο BBC Radio 4. Το πρώτο μέρος της συνέντευξης θα μεταδοθεί σήμερα.

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από την παρθενική πτήση του ανθρώπου στο Διάστημα, στις 12 Απριλίου 1961, το Λονδίνο προετοιμάζεται πυρετωδώς για τα αποκαλυπτήρια ενός αγάλματος του Γιούρι Γκαγκάριν που θα γίνουν μέσα σε αυτή τη χρονιά στο κέντρο της πόλης και η "Λενόσκα", έτσι αποκαλούσε χαϊδευτικά την μεγαλύτερη κόρη του Έλενα ο διάσημος κοσμοναύτης, μας συστήνει ένα Γιούρι που δεν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

«Για τον υπόλοιπο κόσμο ήταν ένας πρωτοπόρος, ο πρώτος κοσμοναύτης που μπήκε επιτυχώς σε τροχιά γύρω από τη Γη σε μία πτήση που διήρκησε 129 αιώνια λεπτά. Για την οικογένειά του ήταν πρωτίστως μία ποιητική ψυχή. Είχε δύο πάθη: την ποίηση και τη λογοτεχνία. Στα οικογενειακά ταξίδια που κάναμε ήξερε εξαρχής την ιστορία όλων των πόλεων που επισκεπτόμασταν» θυμάται η κόρη του.

Η κατάληψη του μικρού χωριού όπου διέμενε με την οικογένειά του και τα αδέρφια του από τους Ναζί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου φαίνεται ότι σημάδεψαν τον μικρό τότε Γιούρι.
«Μας μιλούσε πολύ συχνά, σε εμένα και στην αδερφή μου, για τα δύσκολα παιδικά χρόνια και για την έλλειψη ευκαιριών που είχε η γενιά εκείνων των ανθρώπων σε σχέση με τη δικήμας. Έτσι εξηγείται η αστείρευτη δίψα του για γνώση».

Το ψέμα στη γυναίκα του

Πριν την εκτόξευση του διαστημικού σκάφους «Vostok» από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, ο πατέρας μου επινόησε ένα μικρό ψεματάκι για να προστατεύσει την γυναίκα του. Δεν της είπε την αληθινή ημερομηνία αναχώρησης για το διάστημα για να μην την ανησυχήσει. Εκείνος όμως δεν είχε ψευδαισθήσεις. Γνώριζε τη σοβαρότητα της αποστολής και το ενδεχόμενο να μην μας ξαναδεί ποτέ. Για αυτό το λόγο της έγραψε ένα γράμμα στο οποίο της εξηγούσε ότι υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να μην επιστρέψει ποτέ, ζητώντας της παράλληλα να ξαναφτιάξει τη ζωή της σε περίπτωση που εκείνος πάθει κάτι. Το γράμμα αυτό δεν της έδωσε ποτέ. Το βρήκε η ίδια τυχαία ανάμεσα στα πράγματά του όταν πια ο πατέρας μου επέστρεψε. Τότε της ζήτησε να το πετάξει. Εκείνη το κράτησε για πάντα».

Όπως εξηγεί η ίδια η Έλενα, στη συνέχεια της συνέντευξης, δεν θυμάται πολλά από την 12η Απριλίου 1961 την ημέρα που ο πατέρας της τους αποχαιρέτησε για …το διάστημα κι αυτό γιατί ήταν μόλις 2 ετών. Όμως στην εφταετία που μεσολάβησε, μετά την επιστροφή του από το διάστημα και το τραγικό του θάνατο σε αεροπορικό δυστύχημα το Μάρτιο του 1968, εκείνος κλήθηκε πολλές φορές να περιγράψει την εμπειρία του.

«Μιλούσε τόσο συχνά για την εμπειρία του αυτή, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο διάστημα και σε τόσους πολλούς ανθρώπους που κάποιες φορές μου έδινε την εντύπωση ότι είχε βαρεθεί να εξιστορεί τα ίδια και τα ίδια συνέχεια» θυμάται η Έλενα. Εμένα δεν μου μιλούσε σχεδόν ποτέ για αυτό. Ούτε στην αδερφή μου. Προτιμούσε να μου μιλάει για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια στο χωριό Κλούσινο, στην Ρωσία και για τον πόλεμο».