Ένας εργάτης νεκρός κάθε δυο μέρες…
Στην Ελλάδα ο κόσμος πεθαίνει πηγαίνοντας (και) στη δουλειά
Η επόμενη ημέρα της πυρκαγιάς στην βιομηχανία μπισκότων «Βιολάντα», στα Τρίκαλα.
Η Ελλάδα θρηνεί. Για την Έλενα, τη Βασιλική, τη Βούλα, την Αναστασία και την Αγάπη. Πέντε γυναίκες, πέντε κορίτσια, πέντε εργάτριες που πήγαν για το μεροκάματο και δεν θα γυρίσουν ποτέ.
Πέντε γυναίκες που δούλευαν νύχτα για να μπορούν να είναι στο σπίτι τη μέρα και να ανταποκριθούν και στις οικογενειακές υποχρεώσεις του. Πέντε κορίτσια που σηκώνονταν αχάραγα για να πάνε στη δουλειά. Όχι για να πλουτίσουν. Για τα προς το ζην. Οι πέντε γυναίκες δεν είναι αριθμοί. Ήταν γυναίκες, μάνες, αδερφές, σύζυγοι και κόρες…
Απλά τα περίπου 250 εργατικά ατυχήματα-δυστυχήματα το 2025 και οι 14 νεκροί-εργάτες στον πρώτο μήνα του 2026, αποδεικνύουν ότι στην Ελλάδα ο κόσμος πεθαίνει πηγαίνοντας (και) στη δουλειά. Ένας νεκρός κάθε δυο μέρες στον πρώτο μήνα μιας χρονιάς που δεν ξεκίνησε καλά…
Και χωρίς να μετριόνται όλοι οι νεκροί. Γιατί υπάρχουν και αυτοί που ήρθαν από μακριά, βρήκαν μια δουλειά και είναι… άγραφοι. Αλλά είναι το ίδιο… νεκροί με την Έλενα, τη Βασιλική, τη Βούλα, την Αναστασία και την Αγάπη.Τις γυναίκες που θρηνούμε σήμερα.
Κι επειδή ακούω από χθες, διάφορες «κορώνες» για το πλήγμα στην επιχειρηματικότητα και την οικονομική ζημιά της εταιρίας, να με συμπαθάτε όλοι εσείς οι… ευαίσθητοι αλλά το μόνο που απαιτείται να συζητάμε τώρα είναι οι ζωές που χάθηκαν. Και εν συνεχεία τι έφταιξε και χάθηκαν! Τι προκάλεσε την έκρηξη στο εργοστάσιο; Και για να αποδοθούν ευθύνες αλλά και για να γλιτώσει η επόμενη Έλενα, η Βασιλική, η Βούλα, η Αναστασία και η Αγάπη…
Αν θα γλιτώσει δηλαδή στο κράτος που όταν πεθαίνει ένας εργάτης τα φορτώνει όλα στην κακιά την ώρα κι όχι στην κακιά τη χώρα.
Διαβάστε επίσης
