Από το Ολύμπιον στο Θησείο: Πώς «διαβάζουν» στο Μαξίμου Καρυστιανού και Τσίπρα

Snapshot

• Στο κυβερνητικό επιτελείο αντιμετωπίζουν με θεσμική ψυχραιμία τη Μαρία Καρυστιανού, αποφεύγοντας επιθετικές επιθέσεις λόγω του κοινωνικού και ηθικού πλαισίου που τη συνοδεύει.
• Η κυβέρνηση θεωρεί ότι το πολιτικό εγχείρημα Καρυστιανού δεν απειλεί άμεσα τη Νέα Δημοκρατία, αλλά πιθανότατα αποσπά ψηφοφόρους από δεξιότερα κόμματα και αντισυστημικές δυνάμεις.
• Η πολιτική επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα αντιμετωπίζεται με πλήρη πόλωση και επαναφορά της ιδεολογικής σύγκρουσης, στοχεύοντας στην επανασυσπείρωση της κεντροδεξιάς βάσης.
• Η κυβέρνηση επιδιώκει να παρουσιάσει την επιστροφή Τσίπρα ως επανάληψη της περιόδου 2015 2019, εστιάζοντας στα αρνητικά στοιχεία εκείνης της διακυβέρνησης για να ενισχύσει το αντι
• ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.
• Το Μέγαρο Μαξίμου εκτιμά ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η δημιουργία ενός νέου κοινωνικού ρεύματος εκτός παραδοσιακών πολιτικών διαχωρισμών, κάτι που δεν έχουν πετύχει ούτε η Καρυστιανού ούτε ο Τσίπρας.

Snapshot powered by AI

Η εικόνα που διαμορφώνεται στο κυβερνητικό επιτελείο απέναντι στου δύο νέους πολιτικούς σχηματισμούς θυμίζει περισσότερο πολιτικό εργαστήριο παρά κατάσταση συναγερμού.

Όπως χαρακτηριστικά λένε έμπειρα στελέχη της ΝΔ στο Newsbomb, στο Μέγαρο Μαξίμου επιχειρούν να αποκωδικοποιήσουν δύο εντελώς διαφορετικά φαινόμενα: αφενός τη δυναμική που φαίνεται να αποκτά η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού και αφετέρου την πολιτική επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα με νέο κομματικό φορέα και νέα πολιτική πλατφόρμα.

Και αν για την πρώτη περίπτωση επιλέγεται χαμηλότονη αντιμετώπιση, για τη δεύτερη η στρατηγική μοιάζει ήδη αποφασισμένη: πλήρης πόλωση, ιδεολογική σύγκρουση και επαναφορά όλων των τραυμάτων της περιόδου 2015-2019.

Στην Ηρώδου Αττικού 19 θεωρούν ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές πολιτικές εξισώσεις. Η μία απαιτεί προσοχή και μέτρο. Η άλλη προσφέρεται για μετωπική αντιπαράθεση.

Η «ειδική περίπτωση» Καρυστιανού

Σύμφωνα με πληροφορίες του Newsbomb, στο πρωθυπουργικό περιβάλλον έχει διαμορφωθεί η εκτίμηση ότι η Μαρία Καρυστιανού δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί με επιθετικούς όρους, ούτε να μετατραπεί σε προσωπικό στόχο κυβερνητικών στελεχών. Το γεγονός ότι πρόκειται για μια μητέρα που συνδέθηκε στη δημόσια συνείδηση με την τραγωδία των Τεμπών δημιουργεί ένα αυστηρό πολιτικό και ηθικό πλαίσιο κινήσεων.

Γι’ αυτό και το κυβερνητικό δόγμα συνοψίζεται στη φράση «τόσο όσο». Δηλαδή, πολιτική αποδόμηση όπου κρίνεται αναγκαίο, αλλά χωρίς υπερβολές, προσωπικές επιθέσεις ή ρητορική που θα μπορούσε να προκαλέσει κοινωνική αντίδραση και να δημιουργήσει κύμα συμπάθειας υπέρ της.

Στο Μαξίμου εκτιμούν ότι μια σκληρή επίθεση απέναντι στην κυρία Καρυστιανού θα μπορούσε να γυρίσει μπούμερανγκ, μετατρέποντάς την από πολιτικό εγχείρημα αμφίβολης αντοχής σε αντισυστημικό σύμβολο με ευρύτερη απήχηση.

Έτσι, η επιλογή είναι προσεκτική και σχεδόν χειρουργική: θεσμική ψυχραιμία, αποφυγή υπερβολών και αναμονή.

«Δεν κόβει από εμάς»

Πίσω από αυτή τη στάση κρύβεται και μια δεύτερη, περισσότερο εκλογική ανάγνωση. Στελέχη της κυβερνητικής παράταξης θεωρούν ότι ένα πιθανό κόμμα Καρυστιανού δεν απειλεί ευθέως τη Νέα Δημοκρατία. Αντίθετα, εκτιμούν ότι ενδέχεται να αφαιρεί δυνάμεις κυρίως από τα κόμματα δεξιότερα της ΝΔ και ειδικά από σχηματισμούς που επένδυσαν τα τελευταία χρόνια στην αντισυστημική ψήφο και στην οργή.

Στη γαλάζια ανάλυση, η δεξαμενή από την οποία θα μπορούσε να αντλήσει υποστηρικτές βρίσκεται περισσότερο στον χώρο του Κυριάκου Βελόπουλου, του Δημήτρη Νατσιού ή της Αφροδίτης Λατινοπούλου και λιγότερο στον πυρήνα της ΝΔ.

Με απλά λόγια, στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν βλέπουν –τουλάχιστον προς το παρόν– μια άμεση απειλή διαρροών από το δικό τους ακροατήριο. Αυτό εξηγεί και γιατί αποφεύγονται οι κινήσεις πανικού.

Την ίδια ώρα, αρκετοί κυβερνητικοί παράγοντες θεωρούν ότι η πολιτική εμπειρία θα αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα για τη βιωσιμότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος. Πιστεύουν ότι η μετάβαση από τον συμβολισμό και τη δημόσια συγκίνηση στην οργανωμένη πολιτική παρουσία είναι μια εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία, γεμάτη παγίδες, αντιφάσεις και φθορά.

Γι’ αυτό και στο Μαξίμου μοιάζουν να περιμένουν τα πρώτα λάθη. Όχι ως αποτέλεσμα κάποιας συντονισμένης επίθεσης, αλλά ως φυσική συνέπεια της εισόδου ενός μη πολιτικού προσώπου σε ένα εξαιρετικά σκληρό και απαιτητικό πεδίο.

Ο «βολικός αντίπαλος» Τσίπρας

Εντελώς διαφορετική είναι η ανάγνωση για τον Αλέξη Τσίπρα. Εκεί, στο κυβερνητικό επιτελείο όχι μόνο δεν αποφεύγουν τη σύγκρουση, αλλά αντιθέτως τη θεωρούν πολιτικά χρήσιμη.

Η πιθανότητα ενός νέου πολιτικού φορέα υπό τον πρώην πρωθυπουργό αντιμετωπίζεται ως ευκαιρία επανασυσπείρωσης της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ. Στην πραγματικότητα, στο γαλάζιο στρατόπεδο θεωρούν ότι ο ισχυρότερος συνεκτικός δεσμός της κεντροδεξιάς παράταξης παραμένει το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που οικοδομήθηκε στα χρόνια της κρίσης.

Κυβερνητικά στελέχη εκτιμούν ότι μια άμεση πολιτική αντιπαράθεση/σύγκριση ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα ευνοεί τελικά τη ΝΔ, καθώς επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση τις πιο τραυματικές μνήμες της περιόδου διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Capital controls, δημοψήφισμα, υπερφορολόγηση, συγκρούσεις με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, η Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και η συνολική εικόνα πολιτικής αστάθειας εκείνης της περιόδου αναμένεται να αποτελέσουν βασικά στοιχεία της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας.

Στην ουσία, το Μαξίμου επιδιώκει να μετατρέψει οποιαδήποτε επιστροφή Τσίπρα σε μια «επανάληψη του 2015-2019». Δηλαδή σε μια σκληρή διπολική αναμέτρηση όπου το βασικό δίλημμα θα είναι «Μητσοτάκης ή επιστροφή στο παρελθόν».

Η στρατηγική της πόλωσης

Το ενδιαφέρον είναι ότι στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν θεωρούν απαραίτητα αρνητική την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Αντίθετα, αρκετοί εκτιμούν ότι η εμφάνιση νέων σχημάτων μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερο κατακερματισμό της αντιπολίτευσης και να ενισχύσει τη θέση της ΝΔ ως μοναδικού σταθερού πόλου εξουσίας.

Η λογική αυτή εξηγεί γιατί η κυβέρνηση επιλέγει δύο διαφορετικές ταχύτητες απέναντι στα νέα πολιτικά πρόσωπα και σενάρια. Από τη μία, ψυχραιμία και θεσμική προσοχή απέναντι στην κοινωνικά φορτισμένη περίπτωση της Καρυστιανού. Από την άλλη, σκληρή ιδεολογική αντιπαράθεση με τον γνώριμο αντίπαλο που λέγεται Τσίπρας.

Στην πραγματικότητα, το Μέγαρο Μαξίμου μοιάζει να πιστεύει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η εμφάνιση νέων κομμάτων, αλλά η πιθανότητα να διαμορφωθεί ένα νέο, απρόβλεπτο κοινωνικό ρεύμα έξω από τους παραδοσιακούς πολιτικούς διαχωρισμούς.

Και αυτό είναι κάτι που –τουλάχιστον προς το παρόν– θεωρούν ότι ούτε η Καρυστιανού ούτε ο Τσίπρας έχουν καταφέρει να πετύχουν.

Διαβάστε επίσης