Ενεργοί Μπαμπάδες εναντίον Δόμνας Μιχαηλίδου: Όταν η υπουργός «κηδεύει» την ελληνική οικογένεια

Snapshot

• Η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου δήλωσε ότι «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος», προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.
• Οι Ενεργοί Μπαμπάδες καταγγέλλουν την πολιτική παραίτηση της υπουργού και τον αποκλεισμό των πατεράδων από την ισότιμη γονεϊκότητα.
• Η οικονομική δυσκολία και η έλλειψη στήριξης εμποδίζουν τα νέα ζευγάρια να δημιουργήσουν οικογένεια, παρά τις αναφορές σε «συμπερίληψη» και «διαφορετικότητα».
• Ζητείται πολιτική που θα στηρίζει τη μητρότητα και την πατρότητα, θα προωθεί τη δημογραφική επιβίωση και θα προστατεύει το δικαίωμα των παιδιών σε σχέση και με τους δύο γονείς.
• Η οικογένεια με μητέρα, πατέρα και παιδιά παραμένει υπαρκτή μορφή και το κράτος οφείλει να την ενισχύσει χωρίς να αποκλείει άλλες οικογενειακές μορφές.

Snapshot powered by AI

Ισχυρούς τριγμούς στην ελληνική κοινωνία προκαλεί η τοποθετήση της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, ότι στο μέλλον δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια, παρά τις μετέπειτα προσπαθειές της να ανασκευάσει, υπό το βάρος της κατακραυγής.

Η δήλωση αυτή που έγινε την στιγμή που το δημογραφικό λαμβάνει διαστάσεις εθνικής κρίσης, και τα νέα ζευγάρια στενάζουν υπό το βάρος της οικονομικής δυσπραγίας από την αρμόδια υπουργό που θα έπρεπε μάλλον να ψάχνει τρόπο να βοηθήσει αντί να σχολιάζει ως προπονητής από την εξέδρα, όπως είναι φυσικό προκάλεσε κύμα αντιδράσεων που ξεκίνησε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εξαπλώθηκε παντού.

Ανάμεσα σε αυτούς που αντέδρασαν, όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε αφού αγωνίζονται για την οικογένεια και το δικαιωμά τους να έχουν πρόσβαση σε αυτή, ήταν και ο σύλλογος των ενεργών μπαμπάδων. Ο οποίος σε μια ανακοίνωση καταπέλτη, με τίτλο ««Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος»: Η πολιτική παραίτηση πίσω από τη συμπερίληψη» σημείωσε:

Η Δόμνα Μιχαηλίδου δήλωσε ότι «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος». Οι Ενεργοί Μπαμπάδες για τα Δικαιώματα του Παιδιού απαντούν στην πολιτική αποδόμηση της οικογένειας και στον αποκλεισμό των πατεράδων.

Η Δόμνα Μιχαηλίδου δεν είναι μια τυχαία σχολιάστρια σε κάποιο πάνελ. Είναι η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Και από αυτήν ακριβώς τη θεσμική θέση δήλωσε: «Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος και γι’ αυτό ακριβώς είμαστε και εδώ σήμερα για να μιλήσουμε για inclusion και διαφορετικότητα».

Πρόσθεσε ακόμη: «Δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική οικογένεια του μέλλοντος είναι μια οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά». Η δήλωση δεν είναι προϊόν παραποίησης. Δεν είναι αποσπασματική κατασκευή κάποιου πολιτικού αντιπάλου. Είναι η πραγματική τοποθέτηση της αρμόδιας υπουργού. Και είναι βαθιά πολιτικά αποκαλυπτική.

Όχι επειδή αναγνωρίζει ότι υπάρχουν διαφορετικές οικογενειακές καταστάσεις. Αυτό είναι γνωστό, αυτονόητο και κοινωνικά υπαρκτό. Αλλά επειδή, αντί να μιλήσει για τη στήριξη της οικογένειας, τη γέννηση παιδιών, την οικονομική ασφάλεια των νέων, την ισότιμη γονεϊκότητα και τη δημογραφική επιβίωση της χώρας, επέλεξε να ανακοινώσει ότι «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος».

Από υπουργό Οικογένειας, αυτό δεν είναι απλώς ατυχής διατύπωση. Είναι πολιτική παραίτηση. Το Υπουργείο Οικογένειας έγινε σεμινάριο εταιρικής συμπερίληψης Η Ελλάδα χάνει πληθυσμό. Οι γεννήσεις καταρρέουν. Οι νέοι δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι, να παντρευτούν, να αποκτήσουν παιδιά ή να τα μεγαλώσουν χωρίς οικονομική εξάρτηση από τους δικούς τους γονείς.

Τα ζευγάρια αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας όχι επειδή δεν ενημερώθηκαν αρκετά για το «inclusion», αλλά επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο, λογαριασμούς, παιδικό σταθμό και βασικά έξοδα διαβίωσης. Και ποια είναι η κεντρική παρέμβαση της υπουργού; Ότι δεν υπάρχει μία ελληνική οικογένεια του μέλλοντος και ότι πρέπει να μιλήσουμε για «διαφορετικότητα». Αυτό δεν είναι οικογενειακή πολιτική.

Είναι επικοινωνιακός δικαιωματισμός με κυβερνητικό προσωπείο. Δεν περιμένουμε από το Υπουργείο Οικογένειας να μας εξηγήσει ότι υπάρχουν ζευγάρια χωρίς παιδιά, χωρισμένοι γονείς, μονογονεϊκά νοικοκυριά και διαφορετικές μορφές συμβίωσης. Το γνωρίζουμε. Περιμένουμε να μας εξηγήσει πώς θα μπορέσει ένας νέος άνθρωπος να δημιουργήσει οικογένεια. Πώς θα στηριχθεί ένα ζευγάρι που θέλει παιδιά. Πώς θα προστατευθεί η μητρότητα χωρίς να εξαφανίζεται η πατρότητα. Πώς θα συνεχίσει ένα παιδί να έχει δύο πραγματικούς γονείς μετά τον χωρισμό τους. Αυτά είναι τα δύσκολα ερωτήματα. Η επανάληψη της λέξης «συμπερίληψη» είναι το εύκολο μέρος. Δεν προσβάλλει κανέναν η οικογένεια με μητέρα, πατέρα και παιδιά

Έχει καλλιεργηθεί ένα παράλογο ιδεολογικό κλίμα στο οποίο η αναφορά στη μητέρα, στον πατέρα και στα παιδιά αντιμετωπίζεται σχεδόν ως ύποπτη. Λες και η στήριξη της οικογένειας με παιδιά αποκλείει όσους έχουν διαφορετική ζωή. Λες και η αναγνώριση του πατέρα και της μητέρας αποτελεί επίθεση στη διαφορετικότητα. Λες και για να σεβαστούμε κάθε πολίτη πρέπει πρώτα να απολογηθούμε επειδή αναφέρουμε την πιο διαχρονική μορφή οικογενειακής συγκρότησης. Όχι. Η οικογένεια με μητέρα, πατέρα και παιδιά δεν είναι προσβολή.

Δεν είναι παρωχημένο στερεότυπο. Δεν είναι πολιτική ακρότητα. Δεν είναι εχθρός της συμπερίληψης. Είναι μια υπαρκτή οικογενειακή μορφή την οποία εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να επιθυμούν. Και το κράτος έχει υποχρέωση να τους επιτρέπει να την δημιουργήσουν χωρίς να οδηγούνται στην οικονομική εξόντωση. Η αναγνώριση άλλων οικογενειακών καταστάσεων δεν απαιτεί τη συμβολική διαγραφή αυτής της οικογένειας.

Μόνο ένας ιδεολογικά φοβισμένος δημόσιος λόγος θεωρεί ότι πρέπει να υποτιμήσει το ένα για να αναγνωρίσει το άλλο. Συμπερίληψη για όλους, εκτός από τους πατεράδες Οι Ενεργοί Μπαμπάδες έχουν ένα απλό ερώτημα προς την υπουργό: Στη δική σας «συμπεριληπτική οικογένεια» χωρούν οι πατεράδες; Όχι ως ΑΦΜ. Όχι ως υπόχρεοι διατροφής. Όχι ως πρόσωπα που επιτρέπεται να βλέπουν το παιδί τους ορισμένες ώρες και ημέρες. Αλλά ως ισότιμοι γονείς. Χωρά ο πατέρας που φροντίζει, ανατρέφει, προστατεύει, ξενυχτά, εργάζεται, αγκαλιάζει και αναλαμβάνει καθημερινά την ευθύνη του παιδιού του; Χωρά ο πατέρας μετά τον χωρισμό; Ή από τη στιγμή που παύει να συγκατοικεί με τη μητέρα, παύει στα μάτια του κράτους να αποτελεί πραγματική οικογένεια του παιδιού του; Είναι εντυπωσιακό ότι ακούμε ασταμάτητα για όλες τις πιθανές μορφές οικογένειας, αλλά ακούμε ελάχιστα για το αυτονόητο δικαίωμα του παιδιού να συνεχίζει να έχει ουσιαστική σχέση και με τους δύο κατάλληλους γονείς του.

Η πιο συστηματικά αποκλεισμένη οικογενειακή ταυτότητα στην Ελλάδα είναι συχνά αυτή του χωρισμένου πατέρα. Του πατέρα που υπάρχει, είναι κατάλληλος, θέλει να συμμετέχει και παρ’ όλα αυτά μετατρέπεται διοικητικά, δικαστικά και κοινωνικά σε επισκέπτη. Πού βρίσκεται, λοιπόν, η συμπερίληψη; Γιατί η διαφορετικότητα σταματά ακριβώς εκεί όπου αρχίζει το αίτημα της ισότιμης πατρότητας; Η οικογένεια δεν είναι απλή συγκατοίκηση Η λέξη «οικογένεια» δεν μπορεί να αδειάζει από κάθε συγκεκριμένο περιεχόμενο ώστε να γίνεται μια ευχάριστη επικοινωνιακή ετικέτα.

Οικογένεια δεν είναι απλώς δύο άνθρωποι που βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Είναι δεσμός. Είναι ευθύνη. Είναι αλληλεγγύη. Είναι ανατροφή. Είναι συνέχεια των γενεών. Είναι η απόφαση να σταθείς δίπλα σε κάποιον όχι μόνο όταν σε βολεύει, αλλά και όταν σε χρειάζεται. Η οικογένεια μπορεί να αντιμετωπίσει χωρισμό, απώλεια, οικονομική δυσκολία ή αλλαγή της κοινής κατοικίας. Δεν παύει όμως να υπάρχει η γονική σχέση. Ο χωρισμός καταργεί τη συζυγική σχέση. Δεν καταργεί τη μητρότητα. Δεν καταργεί την πατρότητα. Και δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να αφαιρεί από το παιδί έναν κατάλληλο γονέα. Δεν θέλουμε ορισμούς. Θέλουμε πολιτική

Κυρία υπουργέ, δεν χρειαζόμαστε άλλον έναν ορισμό της οικογένειας. Χρειαζόμαστε απαντήσεις. Τι θα κάνετε για τις γεννήσεις που μειώνονται; Τι θα κάνετε για τους νέους που δεν μπορούν να δημιουργήσουν σπίτι; Τι θα κάνετε για τα παιδιά που μεγαλώνουν με έναν γονέα υποχρεωτικά υποβαθμισμένο; Τι θα κάνετε για τους πατεράδες που αποκλείονται από την καθημερινότητα των παιδιών τους χωρίς να έχουν κριθεί ακατάλληλοι; Τι θα κάνετε για τις πολύχρονες οικογενειακές αντιδικίες που συνθλίβουν παιδιά και γονείς;

Το Υπουργείο Οικογένειας δεν δημιουργήθηκε για να παρακολουθεί παθητικά την αποδυνάμωση της οικογένειας και να της δίνει σύγχρονη ορολογία. Δημιουργήθηκε για να την προστατεύει. Εάν η ελληνική οικογένεια δεν έχει μέλλον, όπως δηλώσατε, τότε το πρώτο ερώτημα είναι τι ακριβώς κάνει το υπουργείο που διοικείτε. Και εάν έχει μέλλον, σταματήστε να μιλάτε γι’ αυτή σαν να αποτελεί ξεπερασμένο μοντέλο που πρέπει να διαλυθεί μέσα σε έναν αόριστο κατάλογο «διαδρομών».

Η ελληνική οικογένεια υπάρχει.

Υπάρχει στους νέους που θέλουν να αποκτήσουν παιδιά αλλά δεν μπορούν. Υπάρχει στις μητέρες που παλεύουν καθημερινά. Υπάρχει στους πατεράδες που αρνούνται να γίνουν επισκέπτες. Υπάρχει στα παιδιά που χρειάζονται και τους δύο γονείς τους. Δεν χρειάζεται πολιτικό επικήδειο. Χρειάζεται στέγη, εργασία, ασφάλεια, δικαιοσύνη και πραγματική ισότητα στη γονεϊκότητα. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται ένα Υπουργείο Οικογένειας που δεν θα ντρέπεται να υπερασπιστεί την οικογένεια. Γιατί όταν δύο γονείς κρίνονται εξίσου κατάλληλοι, τα παιδιά δεν χρειάζονται νικητή και επισκέπτη. Χρειάζονται δύο πραγματικούς γονείς.

Διαβάστε επίσης