Περπάτησε 16 χιλιόμετρα με ένα μπατόν καρφωμένο στην πλάτη για να μην πληρώσει τη ... διασωσή του

Ήταν 20 Ιουλίου όταν ο 32χρονος πεζοπόρος Ντέιβιντ Τσιφάλντι ανέβαινε το Granite Peak, την υψηλότερη κορυφή της Μοντάνα, στις ΗΠΑ, μαζί με δύο φίλους του και συμπλήρωνε ήδη επτά ώρες πορείας στο άγριο τοπίο. Ξαφνικά έχασε την ισορροπία του πάνω στα βράχια. Έπεσε. Σηκώνοντας το βλέμμα είδε το ένα από τα δύο πεζοπορικά μπατόν στο έδαφος. Το δεύτερο όμως ήταν άφαντο. Όταν γύρισε στο πλάι, κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά.

Το μεταλλικό αντικείμενο προεξείχε από το σώμα του. Το πεζοπορικό μπατόν είχε τρυπήσει τη μπλούζα και το σακίδιο, διαπερνώντας τον πλατύραχιαίο μυ κάτω από τη μασχάλη και βγαίνοντας από την πλάτη.

Ο ίδιος, ως νοσηλευτής τραυμάτων στο Νοσοκομείο St. Vincent στο Μπίλινγκς, προσέφυγε στην επαγγελματική του ψυχραιμία. Δεν ένιωθε πόνο. Αίμα δεν έτρεχε. Η αναπνοή του παρέμενε βαθιά, ενώ μπορούσε να αισθανθεί το μέταλλο κάτω από το δέρμα. Βρισκόταν δύο με τρία μίλια μακριά από την κορυφή, σε υψόμετρο που άγγιζε τα 3.900 μέτρα.

Η απόφαση για επιστροφή με τα πόδια

Η διαδρομή είχε ξεκινήσει στις 2 το πρωί. Στόχος ήταν η κατασκήνωση στο οροπέδιο Froze-to-Death και στη συνέχεια η κατάκτηση της κορυφής. Ο Τσιφάλντι είχε φτάσει στο οροπέδιο αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά ποτέ στην κορυφή. Ο φίλος του, ο Τζέσι Ρος, που είχε ανέβει παλαιότερα, οδηγούσε την ομάδα, ενώ μαζί τους βρισκόταν και ο Μπραντ Ρέιχ.

Έφτασαν στο οροπέδιο την ώρα που ανέτειλε ο ήλιος. Το τοπίο θύμιζε σκηνικό από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», γεμάτο απόκρημνα βουνά και πράσινο. Ο καιρός ήταν ιδανικός, με ήλιο, θερμοκρασία γύρω στους 18°C και καθόλου άνεμο. Η κορυφή φαινόταν πλέον εφικτή. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γλίστρησε.

Όσο ο ένας φίλος έστελνε σήμα SOS μέσω δορυφορικής συσκευής GPS, ο άλλος φωτογραφίζε την πληγή για να την αξιολογήσει ο ίδιος ο Τσιφάλντι. «Ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι δεν είχε πειραχτεί ο θώρακας ή ο πνεύμονας», ανέφερε.

Θέλοντας να αποφύγει μια δαπανηρή αεροδιακομιδή με ελικόπτερο, σηκώθηκε. Διαπίστωσε πως δεν είχε ζάλη. Τους κοίταξε και είπε απλά πως μπορούσαν να κατέβουν μόνοι τους.

Έτσι ξεκίνησαν. Με τις ομάδες διάσωσης σε ετοιμότητα, οι τρεις φίλοι άρχισαν να κατηφορίζουν αργά το βουνό, χρειάζοντας περίπου έξι ώρες μέχρι τη λίμνη Μίστικ. Ο Ρος προπορευόταν, εξηγώντας στους περαστικούς πεζοπόρους ότι ακολουθούσε ένας τραυματισμένος άνδρας με μια αρκετά τρομακτική πληγή, διαβεβαιώνοντάς τους όμως ότι ήταν καλά.

Ο Ρέιχ ακολουθούσε από κοντά παρακολουθώντας το τραύμα, έχοντας λάβει προηγουμένως ταχύρρυθμα μαθήματα επείγουσας φροντίδας.

Πέρασαν μέσα από πεδία με ορθόλιθους και σημεία με χιόνι. Έκαναν συχνές στάσεις. Η ψυχολογία παρέμεινε υψηλή. Στη μέση της διαδρομής, όταν σταμάτησαν για φαγητό, άρχισαν τα αστεία για φαστ φούντ. Μέχρι το τέλος της πορείας τον φώναζαν «Μπομπ». Γύρω στις 3:30 το μεσημέρι, έχοντας καλύψει 10 μίλια (περίπου 16 χιλιόμετρα), ο Τσιφάλντι βρισκόταν πλέον στο ασθενοφόρο.

Η επέμβαση στο νοσοκομείο

Όταν έφτασε στο μικρό νοσοκομείο κοντά στο βουνό, το μπατόν βρισκόταν μέσα στο σώμα του ήδη για επτά ώρες. Το ιατρικό προσωπικό αρνήθηκε να το αφαιρέσει εκεί, φοβούμενο ανεξέλεγκτη αιμορραγία. Αρνούμενος τη διακομιδή με άλλο ασθενοφόρο, ζήτησε από τους φίλους του να τον οδηγήσουν στο νοσοκομείο όπου εργάζεται ο ίδιος.

Όταν έφτασε στα επείγοντα του St. Vincent, έγινε αμέσως το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Υποβλήθηκε σε ακτινογραφίες και εξετάσεις αίματος. Οι γιατροί προγραμμάτιζαν χειρουργείο, όμως η αναμονή των δύο ωρών λόγω άλλου επείγοντος περιστατικού τον εξάντλησε. «Είχα φτάσει στα όριά μου», θυμάται. Ζήτησε να βγει το αντικείμενο άμεσα.

Με ελαφρά καταστολή, οι γιατροί τράβηξαν το μπατόν και τοποθέτησαν σωληνάκι παροχέτευσης. «Όταν συνήλθα, ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικό πόνο», δήλωσε. Παρά την επιθυμία του να επιστρέψει στη δουλειά την επόμενη μέρα, οι γιατροί του επέβαλαν εβδομαδιαία ξεκούραση.

Επέστρεψε στην εργασία του τη Δευτέρα, ελαφρώς πιασμένος αλλά ευγνώμων. Μίλησε μάλιστα με ψυχολόγο για να επεξεργαστεί το συμβάν. Όπως σημείωσε, αν το μπατόν είχε εισχωρήσει τρία εκατοστά βαθύτερα, η κατάσταση θα ήταν μοιραία.

Το βασικό του συμπέρασμα από την περιπέτεια είναι η ανάγκη για μέσα επικοινωνίας έκτακτης ανάγκης. Ο ίδιος, ως έμπειρος πεζοπόρος που προπονούνταν για μαραθώνιο, τονίζει πως επρόκειτο για ένα παράδοξο ατύχημα.