ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

Οι αγκυλώσεις της μεσαίας τάξης

Οι αγκυλώσεις της μεσαίας τάξης

Η Ελλάδα δεν έχει μεγαλοαστική τάξη , ούτε πραγματική αστική τάξη. Τουλάχιστον από τα χρόνια του Μεσοπολέμου για την πρώτη και της Μεταπολίτευσης για την δεύτερη.

Έχει όμως και κυριαρχείται από μια «μέση τάξη», που μάλλον παραπέμπει σε έναν κοινωνικό «κιμά» στη βάση της φορολογικής δήλωσης ή των καταθέσεων σε τράπεζες του εξωτερικού.

Η «μέση τάξη» αυτή αποτελείται σε ένα πολύ συγκεκριμένο μέρος της από παλαιούς αστούς, στο μεγαλύτερο όγκο της από ένα συνονθύλευμα μικροαστών και συμπληρώνεται από κάποιους εκπροσώπους από τις αγροτικές και ναυτικές περιοχές της χώρας.

Η Μεταπολίτευση στηρίχθηκε στο «βουλιμικό όραμα» εξουσίας δύο πολιτικών οικογενειών. Των Καραμανλή και Παπανδρέου. Έχοντας ιδιόκτητα κόμματα εξουσίας , τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πέτυχαν η πρώτη την κατάργηση της αστικής τάξης του κέντρου , αλλά και της ελίτ των επαρχιών, συγκροτώντας την Ελλάδα των μικροαστών και η δεύτερη την εμπέδωση της ισχύος και την παντοκρατορία αυτής της «μέσης τάξης» των μικροαστών.

Η Ελλάδα ακόμη και στην πορεία της εντός της Ευρώπης και δεν αναφερόμαστε στη γερμανική Ευρώπη , που τελευταία ξημέρωσε, δεν εμπέδωσε μια αναβαθμισμένη συγκρότηση και εξέλιξη, αλλά με κοινοτικές επιδοτήσεις και κρατικά επιδόματα και χορηγίες, προσπάθησε να δικαιώσει την παρουσία, τον ατομισμό και την στρέβλωση αυτής της «μέσης τάξης».

Στην τελευταία 15ετια με θεωρίες του τύπου «εκσυγχρονισμού» και «μεσαίου χώρου», το σύστημα εξουσίας της Ελλάδας θέλησε να δημιουργήσει ένα ενιαίο κέντρο εξουσίας, με τα δύο κόμματα εξουσίας να συγκλίνουν στο Κέντρο. Στην ομοιομορφία και την μονιμότητα της στρέβλωσης, του ατομισμού και της οικονομολατρείας. Μάλιστα ξαφνικά ανακαλύφθηκε μια αόριστη τεχνοκρατία, που με κάποιο μαγικό τρόπο θα μπορούσε να λύσει τα ζητήματα στρέβλωσης στην ανάπτυξη και την συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους.

Η τεχνοκρατία από μόνη της χαρακτηρίζεται από δύο παραμέτρους. Αρνείται τα οράματα πολιτικού βεληνεκούς, εξελίσσει την πραγματικότητα στη βάση της διαχείρισης. Εκτελεί χωρίς να σκέπτεται. Χειρίζεται εργαλεία, χωρίς να μπορεί να χαράξει στρατηγική. Τρεις περίοδοι συγκροτούν την περίοδο της παραίτησης της πολιτικής υπέρ της αυθεντίας των τεχνοκρατών. Πρώτη με Μητσοτάκη, δεύτερη με Σημίτη, Τρίτη με Καραμανλή.

Η τεχνοκρατία δεν έχει αυθύπαρκτο χαρακτήρα. Δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική. Δεν μπορεί να υπηρετήσει από μόνη της την λειτουργία και την ενίσχυση ενός εθνικού-κράτους. Από την άλλη η πολιτική όπως ασκείτο από τα κόμματα και το σύστημα εξουσίας δεν είχε να φοβηθεί τίποτα από τους τεχνοκράτες-υπαλλήλους της.

Η «μέση τάξη» που από το 1995 και μετά επεκράτησε σε απόλυτο βαθμό στην κοινωνική συγκρότηση της Ελλάδας επικρότησε το «εκρηκτικό μείγμα» μεσοπρόθεσμα των πολιτικών, παλαιοκομματικών διαχειριστών, με το άλλοθι, των τεχνοκρατών, σε ρόλο αυθεντίας. Μέχρι το 2009 όλο το σύστημα αυτό λειτούργησε πολύ καλά, αφού υποσχόταν και πετύχαινε ευμάρεια και ευχέρεια καταναλωτισμού. Του μόνου κριτηρίου που είχε μείνει σε μια «ανήθικη» Ελλάδα, χωρίς εθνικό , κοινωνικό και πολιτιστικό χαρακτήρα. «Μέση τάξη, Μέση ιδεολογία, Μέσο επίπεδο ζωής, Μέση δυνατότητα διαχείρισης της εξουσίας.

Ο απόλυτος «μεσαίος χώρος». Συντηρητικός, ευτελής, αδιάφορος, αλαζονικός, ισοπεδωτικός και ισοπεδωμένος. Το κυριότερο καθόλου δημιουργικός, καθόλου, παραγωγικός , καθόλου εστετ, καθόλου πρωτότυπος, καθόλου αυθεντικός.

Φθάσαμε στον πολυπολιτισμικό και ανθέλληνα , με την στενή έννοια του όρου, Παπανδρέου. Ξαφνικά χρεοκοπία. ΔΝΤ, Τρόικα, Ευρώπη των τραπεζών και των πολυεθνικών, οικονομικός εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός, από τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης, στη βάση της αξιολόγησης ΑΑΑ.

Η πολιτική και κοινωνική συγκρότηση της Ελλάδας καταρρέει μαζί με το εθνικό εισόδημα. Η κεντρική τεχνοκρατία και γραφειοκρατία των Βρυξελλών θέλει να κάνει μια ανάστροφη πυραμίδα στο σύστημα εξουσίας της Ελλάδας. Από πάνω οι τεχνοκράτες, με ευρωπαϊκές οδηγίες εκτέλεσης προγραμμάτων, από κάτω το πολιτικό, εθνικό, σύστημα εξουσίας. Στον πάτο η «μέση τάξη». Συλλογική διαδικασία φτωχοποίησης, σε διεργασία νέο-αποικισμού.

Όλα χάθηκαν για τους Έλληνες , έτσι ξαφνικά όπως είχαν δημιουργηθεί. Χωρίς βάσεις, παρά μόνον με εποικοδόμημα . Και σήμερα πολλοί μιλούν για κυβερνήσεις τεχνοκρατών. Μα δεν υπάρχουν τέτοιοι στην Ελλάδα. Γρανάζια του ίδιου συστήματος υπάρχουν. Ένα αλισβερίση, στο ίδιο έργο είναι όλα.

Και τότε που είναι η νέα αρχή; Η αφετηρία έχει συμβεί. Κατέρρευσε η «μέση τάξη». Τώρα απομένει με πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους διαχείρισης να καταρρεύσει ο «μεσαίος χώρος», το ίδιο είχε συμβεί και στην αρχή της μεταπολίτευσης , με την πολύ πιο αστική όμως Ένωση Κέντρου. Μαζί του θα χαθούν τα δύο ιδιόκτητα κόμματα. Των Παπανδρέου που ήδη τελειώνει και των Καραμανλή που έπεται.

Μια νέα Δεξιά και μια νέα Αριστερά , θα πρέπει να συγκροτήσει ένα νέο «εθνικό συμβόλαιο» και οι Έλληνες μια νέα «εθνική ταυτότητα», σε συνθήκες απόλυτης κρίσης, σχεδόν νέο-πολέμου, με τη χρεοκοπία να απειλεί τα πάντα.

Διαφορετικά θα μείνουν κυρίαρχοι οι τεχνοκράτες. Να υπηρετήσουν την Γερμανική Ευρώπη και το «χωρίο» της στο Νότο, που λέγεται Ελλάδα. Τη Γη των Θεών, των Ηρώων και των Πληβείων.

Ρoή Ειδήσεων