Τι φάση με τους ταξιτζήδες;

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό: Δεν παίρνω συχνά ταξί. Όμως μέσα στις γιορτές, με τα ποτά, τους φίλους, τις εξόδους, είπα να ξεφύγω λίγο από το τιμόνι. Ο νόμος είναι αμείλικτος -και ορθώς. Ένα ποτηράκι παραπάνω δεν είναι… ok, είναι ανευθυνότητα. Άρα, ταξί. Λογικό.

Μόνο που… τι φάση με τους ταξιτζήδες;

Μετά το άρθρο για τους αγρότες -όπου δεκάδες αναγνώστες αφιέρωσαν χρόνο μόνο και μόνο για να με «περάσουν γενεές 14» επειδή τόλμησα να πω ότι δεν είναι λογικό να κλείνει η χώρα χωρίς αγρότες παρόντες στα μπλόκα (πλην της ώρας των δελτίων ειδήσεων, όπου, ω τι σύμπτωση, εμφανίζονταν όλοι)- είπα να δω αν εδώ συνεννοούμαστε. Ή αν πάλι θα διαφωνήσουμε.

Μέσα στις γιορτές, λοιπόν, καλώ ταξί από Μαρούσι προς Πειραιώς. Το ταξίμετρο; 25 ευρώ. Μονή διαδρομή. Ήπια δύο ποτά, γύρισα με τον ίδιο τρόπο: Άλλα 25. Σύνολο «εορταστικού» κόστους για να πάω και να γυρίσω στο κέντρο: 70 ευρώ. Για δύο ποτά. Χωρίς διπλή ταρίφα, χωρίς κάτι ιδιαίτερο.

Θα μου πείτε: «Γιατί δεν πήρες τα ΜΜΜ»;

Για να ζήσουν κι οι ταξιτζήδες. Τι να κάνουν; Κλέφτες να γίνουν;
Το κρατάω αυτό. Θα επανέλθω.

Πάμε παραμονή Πρωτοχρονιάς. Καλώ ξανά ταξί. Ε, εδώ το πράγμα αγγίζει το παράλογο. Το ταξί πουθενά. Για να εμφανιστεί κάποιο όχημα μέσω γνωστής εφαρμογής, αναγκάστηκα να προπληρώσω φιλοδώρημα. Tip. Για υπηρεσία που δεν είχα λάβει. Για να κάνει κάποιος τη δουλειά του -τη δουλειά για την οποία ήδη πληρώνω- έπρεπε να του δώσω το «εξτραδάκι» εκ των προτέρων. Έτσι, τουλάχιστον, με συμβούλευσαν οι παρευρισκόμενοι της παρέας, καθώς θα αυξάνονταν οι πιθανότητες να βρω ταξί.

Και όχι, δεν μιλάμε για προαιρετικό tip τύπου «βάλε ό,τι θέλεις».
Μιλάμε για προτεινόμενα ποσά. Τρία ευρώ. Πέντε ευρώ. Πριμ… πριν καν μπει σε κίνηση το αυτοκίνητο.

Τα Ραδιοταξί; Δεν απαντούσαν. Στον δρόμο; Κανένα ταξί δεν σταματούσε.
Όλοι όσοι βρίσκονταν εν κινήσει σε παρέπεμπαν στις εφαρμογές.

Εγώ, μέσα στο κρύο, επί 40 λεπτά στην Κηφισίας να ψάχνω ταξί.
Με τι γύρισα τελικά σπίτι; Με λεωφορείο. 1,20 ευρώ. Γρήγορα, ευγενικά, καθαρά, με ασφάλεια.

Και τώρα πάμε στην ουσία.

Θέμα πρώτο: Το κόστος

Το να κατέβεις από τα βόρεια προς το κέντρο σε ταξί, έχει γίνει προνόμιο.
Όχι μετακίνηση. Προνόμιο. Λες και μιλάμε για ιδιωτικό σοφέρ.

Θέμα δεύτερο: Το φιλοδώρημα… πριν την υπηρεσία

Από πότε δίνουμε tip σε άνθρωπο που δεν έχει κάνει ακόμα τίποτα;
Τι ακριβώς επιβραβεύουμε; Την πρόθεση του να δουλέψει; Την ελπίδα; Την εμφάνιση στην οθόνη μας;

Ποιος άλλος εργαζόμενος -δημόσιος, ιδιωτικός, εταιρικός, υπάλληλος, συμβασιούχος- παίρνει «μπόνους» πριν κάνει deliver;
Κανένας.
Και όμως, εδώ το δεχόμαστε ως κανονικότητα.

Θέμα τρίτο: Το μονοπώλιο της επιλογής

Θέλω να σταματήσω ένα ταξί στον δρόμο.
Δεν σταματά.
Θέλω να καλέσω Ραδιοταξί.
Δεν απαντούν.
Άρα αναγκαστικά περνάω μέσα από εφαρμογή, όπου πληρώνω παραπάνω.

Και εδώ, ξαναγυρίζω στο ερώτημα: Και οι ταξιτζήδες πώς θα ζήσουν; Κλέφτες να γίνουν;

Δεν θα γίνουν κλέφτες.
Αλλά σίγουρα δεν γίνεται να ζούνε από tips που μοιάζουν με λύτρα.
Ούτε να αντιμετωπίζουν τον πελάτη σαν δεδομένο, επειδή κάποτε είχαν αποκλειστικότητα στη μετακίνηση και ακόμη λειτουργούν σαν να υπάρχει μόνο αυτή η εποχή.

Ξέρω πολλούς ανθρώπους, σε δημόσιο, ιδιωτικό και επιχειρήσεις, που δεν παίρνουν κανένα «εξτραδάκι» για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Κι όμως, καθημερινά, την κάνουν.

Η ερώτηση λοιπόν παραμένει:
Τι φάση με τους ταξιτζήδες;
Και, κυρίως, πότε θα ξαναδούμε τη μετακίνηση ως βασική υπηρεσία και όχι ως παιχνίδι τύχης, υπομονής και προπληρωμένου φιλοδωρήματος;