Σχολείο σε ταράτσα βενζινάδικου

Σε καθημερινή αγωνία για την ασφάλεια των παιδιών τους βρίσκονται οι γονείς των μαθητών του 19ου Γυμνασίου Αθηνών, στην συμβολή των οδών Καμπάνη και Αγίου Μελετίου. Εδώ και 20 χρόνια η μία από τις δύο αυλές του σχολείου, αποτελεί την ταράτσα βενζινάδικου η οποία χρησιμεύει και σαν γήπεδο μπάσκετ.Όσες προσπάθειες κι αν έχουν κάνει μέχρι τώρα οι γονείς για να κλείσει το βενζινάδικο, σκοντάφτουν σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Ο χώρος μέχρι σήμερα είναι χαρακτηρισμένος ως ιδιωτικός οικοδομήσιμος και αυτό τους δένει τα χέρια. Οι γονείς ελπίζουν ότι "τα πράγματα θα αλλάξουν και ο χώρος θα αναγνωριστεί ως κοινωφελής, σχολικός", ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο για το κλείσιμο του βενζινάδικου. Παρόλα αυτά, ίσως χρειαστεί να περιμένουν αρκετά, μια και για να απαλλοτριωθεί το κτίριο απο το δημόσιο, χρειάζεται κοινή απόφαση των υπουργείων Παιδείας και Οικονομικών και καθορισμός της τιμής, αρχικά από το πρωτοδικείο και στη συνέχεια από το εφετείο. Μέχρι τότε τα παιδιά του σχολείου θα συνεχίσουν να ζουν με τον κίνδυνο...Το σχολείο-βενζινάδικο αποτελεί άλλη μια απόδειξη οτι το σύστημα της ελληνικής παιδείας είναι κωφό... πόσες επιστολές-εκκλήσεις γονέων βρίσκονται σκονισμένες σε ένα συρτάρι ή ακόμη καλύτερα πεταμένες στον κάλαθο των αχρήστων... Πως εξηγείται απο την μία να γίνονται συγχωνεύσεις σχολείων και απο την άλλη το κράτος να συνεχίζει να πληρώνει ιδιώτες; Μήπως τελικά είναι πολλά τα συμφέροντα; Πόσο δύσκολο θα ήταν να μεταφερθεί το σχολείο σε κάποιο απο τα πολλά δημόσια σχολικά κτίρια που πλέον θα στοιχειώσουν; Πρέπει να γίνει το κακό για να παρέμβετε; Να χαθούν αθώες ψυχές για να πείτε οτι λυπάστε; Σε σας μιλάμε κυρία Άννα Διαμαντοπούλου. Ακούει κανείς;