Νίκος Καλογερόπουλος: Πώς χάρη στην επιμονή του, δημιουργήθηκε ο «Μάιμος» της σειράς «στο Κάμπινγκ»
Όσα είχε εξιστορήσει ο σπουδαίος ηθοποιός που πέθανε χτες, Κυριακή σε ηλικία 74 ετών
Snapshot
- Ο Νίκος Καλογεπουλος πέθανε ηλικία 74 ετών και ήταν γνωστός για τις ερμηνείες του στο σινεμά και την τηλεόραση.
- Ο χαρακτήρας «Μάιμος» στη σειρά «Στο Κάμπινγκ» δημιουργήθηκε έπειτα από επιμονή και πρόταση του ίδιου του Καλογερόπουλου.
- Η ιδέα για τον «Μάιμο» βασίστηκε σε προηγούμενο ρόλο που είχε παίξει στην «Μεθυσμένη Πολιτεία», και ο Καλογερόπουλος ανέλαβε δύο ρόλους στη σειρά κατόπιν πρόκλησης του σκηνοθέτη.
- Ο ηθοποιός προετοίμασε τον ρόλο με μελέτη εμπειριών από ανθρώπους με ειδικές ανάγκες και έδωσε μεγάλη σημασία στην αυθεντικότητα της ερμηνείας.
- Η σειρά «Στο Κάμπινγκ» και ο ρόλος του «Μάιμου» παραμένουν σημαντικά στην ελληνική τηλεόραση και θεωρούνται διαχρονικά έργα.
Πέθανε χτες, Κυριακή, σε ηλικίας 74 ετών ο σπουδαίος ηθοποιός Νίκος Καλογερόπουλος, ο οποίος άφησε πίσω του σπουδαίες ερμηνείες τόσο στο σινεμά, όσο και στην τηλεόραση.
Μια εξ αυτών ήταν στη θρυλική σειρά «Στο Κάμπινγκ», όπου ο Καλογερόπουλος υποδύθηκε τον Μήτσο Πέππα, έναν νεαρό που κατέβηκε από το ορεινό χωριό Αραχναίο (Αργολίδα) για να αναλάβει τη φροντίδα των αλόγων που νοίκιασε ο πατέρας του στον ιδιοκτήτη του κάμπινγκ.
Όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος ο Καλογερόπουλος, ένας εκ των εμβληματικότερων χαρακτήρων στην ελληνική τηλεόραση, ο «Μάιμος», δημιουργήθηκε έπειτα από δική του επιμονή.
Σε συνεντεύξεις του τόσο στο propaganda.gr, όσο και στο oneman.gr, ο Καλογερόπουλος είχε διηγηθεί αναλυτικά την ιστορία του «Μάιμου»:
«Στο σήριαλ ''Στο κάμπινγκ'' ο ρόλος τού Μάιμου δεν υπήρχε στο αρχικό σενάριο. Εκείνη την εποχή ένας Σουηδός σκηνοθέτης ζήτησε να δει δουλειά μου. Ήθελα να βρω υλικό και άρχισα να μαζεύω σκηνές. Δέκα χρόνια πριν, είχα κάνει έναν άλλο, παρόμοιο ρόλο, τον ''Μπε'', στο σήριαλ ''Μεθυσμένη Πολιτεία''.
Πήγα στην ΕΡΤ να ζητήσω τις κασέτες, μου είπαν ότι είχανε σβήσει τη σειρά, το οποίο δεν ίσχυε, αλλά εγώ το 'φαγα γιατί το είχανε κάνει σε άλλα σήριαλ. Είχα στεναχωρηθεί πάρα πολύ.
Τότε κάναμε προεργασία για το Κάμπινγκ. Ο φίλος Αντρέας Θωμόπουλος, ο σκηνοθέτης του σήριαλ, μου είπε:
''Νίκο συγκεντρώσου. Τώρα ξεκινάμε άλλη δουλειά.''
Το βιολί μου εγώ: ''Μα να σβήσουνε τη Μεθυσμένη Πολιτεία;'' Και μου λέει: ''Αν είναι να ηρεμήσεις, κάνε έναν ίδιο ρόλο εδώ!..''
Κάνω μία παύση είκοσι δευτερολέπτων, που οι σκέψεις πέφτουνε βροχή, και τον ρωτάω: ''Και τον Μήτσο ποιος θα τον κάνει;'' Γιατί αυτός ήταν ο δικός μου ο ρόλος.
Κάνει τότε παύση ο Αντρέας, το επεξεργάζεται και μου λέει: ''Αντέχουν τα κότσια σου να κάνεις δύο ρόλους; Και για μένα είναι πρόκληση και για σένα. Το πάμε;''
Δώσαμε τα χέρια αμέσως. Και για μένα ήτανε μαγκιά που έπαιζα δύο ρόλους, και για τον Αντρέα που με σκηνοθετούσε.
Παίρνω το αμάξι, κατεβαίνω στο χωριό (στη Μεσσηνία), να σκεφτώ πώς θα το κάνω, πάω στο ποτάμι που πήγαινα πιτσιρικάς και αρχίζω να σκέφτομαι. Αρχίζω να σκαλίζω όσες εμπειρίες έχω από ανθρώπους με ειδικές ανάγκες που είχα δει μέχρι τότε.
Έχω ένα ντοσιέ κι ένα μολύβι δίπλα μου και κάθε φορά που βρίσκω μια ιδέα τη γράφω. Αυτοί οι ρόλοι είναι επικίνδυνοι. Ένα λίγο παρακάτω, ένα λίγο παραπάνω, ή έχεις ξεφτιλιστεί εσύ, ή έχεις ξεφτιλίσει αυτόν που κάνεις.
Για μένα είναι πρόκληση αυτό. Κάνω πρόβες στο σπίτι και χτυπάει το κουδούνι ο ηθοποιός Αντρέας Βαρούχας, που έκανε τον μάγειρα στο Κάμπινγκ, έφυγε κι αυτός. Είχε γύρισμα σ' ένα θέατρο και ήρθε να δανειστεί κάτι βιβλία για μια σκηνή. Με πετυχαίνει στο πώς είχα ντυθεί Μάιμος. Του ανοίγω, ''Πώς είσαι έτσι;'' με ρωτάει,
''Κάνω πρόβα και θέλω να κατέβω στο δρόμο, να δω αν θα με αναγνωρίσουνε. Πάμε στο γύρισμα'' του λέω, ανεβαίνω στο μηχανάκι του και μ' αφήνει παραδίπλα από το θέατρο. Περνάω από το φουαγιέ, ο σκηνοθέτης λέει ''Τί θέλει αυτός; Διώξτε τον, διώξτε τον!.''. Του κάνω: ''Έλα, δώε ένα πενηνταάκι το Μάιμο'',
''Φύγε αγόρι μου, σε παρακαλώ'', μου λέει και φεύγω. Δεν είπα τίποτα.
Αργότερα, όταν βγήκε ο ρόλος στην τηλεόραση, ο Αντρέας τούς είπε ότι εκείνη τη μέρα ήμουν εγώ ντυμένος έτσι. Για τα γυρίσματα ήμασταν τρεις μήνες στο κάμπινγκ. Γουστάραμε όλοι, δεν είχαμε πάει μόνο για το μεροκάματο. Θυμάμαι μια σκηνή, που είμαι στο μνήμα και κλαίω τη μάνα μου.
Το κάναμε τρεις φορές, κάθε φορά μονοπλάνο, και μετά μ' έπαιρναν τηλέφωνο από το μοντάζ, να πάω να διαλέξω. Δεν ξέρανε ποιο να διαλέξουνε, γιατί ήταν όλα τα μονοπλάνα ωραία. Η έγνοια μας ήτανε μία: Πώς θα βγει το καλύτερο αποτέλεσμα.
Όλοι μιλάνε ακόμη για το ''Κάμπινγκ''. Είναι μια δουλειά που θα μείνει.
“Εγώ θα τα τινάξω και ο Μάιμος
ακόμη θα τραγουδάει...”»
